பசுவதை தடுப்பு, இந்தி திணிப்பு – இந்தியாவை ஒழிக்கக் காத்திருக்கும் இரண்டு பீடைகள். (2/2)

இந்தி பேசாத மாநில மக்கள் மீது பாஜக அரசு பூசியிருக்கும் சாணி சி.பி.எஸ்.சி பள்ளிகளில் கட்டாய இந்தி என்னும் பரிந்துரை. இது ஒரு துவக்கம்தான், கண்டுகொள்ளாமல் விட்டால் அது ஒட்டுமொத்த பள்ளிகளையும் ஆக்கிரமிக்கும். மத்திய அரசு அலுவலகங்களை இந்தி பெரிய அளவில் ஆக்கிரமித்துக்கொண்டிருக்கிறது. மும்மொழிக் கொள்கையே சிறந்தது எனும் பஜனையை பாஜக பரவலாக செய்கிறது. ஒருவேளை மும்மொழிக்கொள்கை அமுலானால் என்ன ஆகும் என்பதை நாம் நமது நவ நடுத்தர வர்கத்துக்கு சொல்லியாக வேண்டிய தருணம் இது.

நம்ம பிள்ளைகள் இந்தியையும் சேர்த்து படிச்சா நல்லதுதானே எனும் எண்ணமும், இந்தி படிக்காததனால் சில வாய்ப்புக்கள் பறிபோகலாம் எனும் அச்சமுமே அவர்களை செலுத்துகிறது. ஒரு பேட்டியில் அம்பலப்பட்டுப்போகும் சாமியாரையே தெய்வத்தைப்போல தொழ தயாராயிருக்கும் வர்கத்துக்கு சுயமரியாதையை கற்றுக்கொடுப்பது ரொம்பவும் சிரமம். ஆனால் இந்த மும்மொழிக் கொள்கை எனும் உத்தேச திட்டம் இந்தி பேசாத மாநிலங்களில் வசிக்கும் பெருந்தொகையான குழந்தைகளின் கற்றல் திறனை சிதைக்கவல்லது.

முதலில் ஹிந்தி படித்தால் அதிக வேலை வாய்ப்புக்கள் கிடைக்கும் எனும் வாதத்தை பார்க்கலாம். தமிழகத்தில் மும்மொழிக் கொள்கை என வாயில் தேனொழுக பேசும் பாஜக குண்டர்கள் இந்தி பேசும் மாநில மக்களின் மூன்றாவது மொழி என்னவென்று சொன்னதுண்டா? அந்த மாநிலங்கள் இரண்டு மொழிகளோடு ஆரம்பக்கல்வியை நடத்தி ஓரளவுக்கு கல்வித்தரத்தை கொண்டுவரலாம். உங்கள் குழந்தை மூன்று மொழிகள் எனும் கடும் ஆரம்பக்கல்விச் சுமையோடு வளர்வார்கள். அப்படியானால் வாய்ப்பு எந்த மாநில குழந்தைகளுக்கு அதிகம் இருக்கும் என யோசித்திருக்கிரீர்களா? இப்போதே மத்திய அரசு ஊழியர்களில் பெருமளவு வட இந்தியர்கள்தான் இருக்கிறார்கள். நிறைய வாய்ப்பு கிடைக்கும் எனும் ஆசையோடு உங்கள் ஹிந்தி எனும் படுகுழிக்குள் தள்ளி இந்திய அரசுப்பணிகளில் மொத்தமாக மற்றவர்களை ஒழிப்பார்கள்.

எட்டு பாஷைகள் தெரிந்து ஆயுளுக்கும் வரவேற்பாளராகவே வேலைசெய்யும் மனிதர்களையும் ஒரே மொழி மட்டும் தெரிந்து தொழில் திறமையால் லட்சங்களில் சம்பளம் பெறும் மனிதர்களையும் நான் பார்க்கிறேன். வாழ்க்கையை நடத்த நாம் நூற்றுக்கணக்கான திறன்களை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும், அதில் இன்னொரு மொழியும் அடங்கும். ஒருவருக்கு இந்தி கற்றால் வாய்ப்பு கிடைக்கலாம் இன்னொருவருக்கு பன்றி மேய்க்க கற்பதால் வாய்ப்பு கிடைக்கலாம். அதையெல்லாம் காலமும் சூழலும்தான் முடிவு செய்யும். உத்தேசமான வாழ்க்கை திறன்கள் என பட்டியலிட்டு அவற்றை எல்லாம் உங்கள் பிள்ளைகளுக்கு கற்றுக்கொடுக்க விரும்பினால் அவர்கள் வயதாகி சாகும்வரை பள்ளிக்கூடத்திலேயேதான் கழித்தாக வேண்டும்.

இன்றைய குழந்தைகள் சந்திக்கும் நெருக்கடிகள் 20 வருசங்களுக்கு முன்னால் இல்லை. சாலையை பயன்படுத்துவது போன்ற அடிப்படை வசதிகள்கூட பெரிய ஆபத்தை தரவல்லதாக இருப்பதால் அவற்றை எதிர்கொள்ள அவர்கள் கற்றாக வேண்டும். கணிணி போன்ற புதிய சேர்க்கைகளை அவர்கள் கற்றாக வேண்டும் இந்த நெருக்கடியில் ஹிந்தி எனும் முட்டைக்கு மயிர் பிடுங்கும் வேலை எதற்கு கூடுதலாக?

சென்ற வாரம் நிம்ஹான்ஸ் மருத்துவமனைக்கு தன் தங்கை மகளை அழைத்துவந்த ஒருவரை சந்தித்தேன். பத்தாம் வகுப்பில் 490 மதிப்பெண் வாங்கிய அந்த பெண்குழந்தை இப்போது 17 வயதில் பெருமளவு நினைவாற்றலை இழந்து பேச்சுத்திறனும் அற்றவராக இருக்கிறார். கடுமையான மன அழுத்தம் தவிர வேறு எந்த உடலியல் காரணங்களும் இல்லை என்கிறது மருத்துவமனை அறிக்கைகள். பள்ளிக்கு அனுப்பி அவரை மற்ற குழந்தைகளோடு இருக்கவையுங்கள் என பரிந்துரைக்கிறார் மருத்துவர். 490 வாங்கிய மாணவியை அவர் படித்த பள்ளியே ஏற்க மறுக்கிறது. திடீரென அரசுப்பள்ளியில் சேர்த்ததால் அவரால் அங்கே பொருந்திப்போக முடியாமல் அவரது பிரச்சினைகள் தீவிரமாகிறது. இதே மாதிரியான பிரச்சினைகள் கொண்ட ஏராளமான சிறார்களை தாம் அங்கே பார்ப்பதாக சொல்கிறார் அந்த நண்பர். பள்ளிகளில் இருக்கும் பாடத்திட்ட அழுத்தம் என்பது நம் பிள்ளைகளை நம்மிடம் இருந்து பறித்துக்கொள்ளும் அளவுக்கு வலுவானது. அதோடு சேர்த்து இந்தி எனும் இன்னொரு சுருக்கு கயிறையும் நாம் பிள்ளைகளுக்கு பரிசளிக்க வேண்டுமா?

கட்டாய இந்தி எனும் சாத்தானின் சாத்தியமுள்ள பின்விளைவுகளை பார்த்தோமானால்,

  1. ஆரம்ப வகுப்புக்களில் ஆங்கிலத்தை கற்றுத்தரவே பல பள்ளிகள் பெரிய அளவில் சிரமப்படுகின்றன. அங்கே கட்டாய ஹிந்தி திணிக்கப்பட்டால் தமிழும் ஆங்கிகலமும் கற்கும் வேகத்தை அது இன்னும் மட்டுப்படுத்தும். 10% குழந்தைகளுக்கு வேண்டுமானால் 3 மொழிகளை படிப்பது எளிதாக இருக்கலாம். ஏனையோருக்கு அது கொடிய தண்டனை. மோடி கும்பலின் அரிப்புக்காக நமது குழந்தைகளின் எதிர்காலத்தை பலியிட்டுத்தான் நாம் சொறிந்துவிட வேண்டுமா?
  2. தேறாத குழந்தைகளை தொழிற்கல்விக்கு அனுப்பும் இன்னொரு மனுசாஸ்த்திர யோசனை செயல்வடிவம் பெற காத்திருக்கிறது. ஆகவே கற்றல் திறன் குறைவாக உள்ள பிள்ளைகள் அல்லது போதுமான ஆசிரியர் இல்லாத பள்ளி பிள்ளைகள் எல்லோரும் தமது கல்வி வாய்ப்புக்களை இழப்பார்கள். இந்த பானிபூரி மொழியை படிக்க முடியாவிட்டாலும் உங்கள் பிள்ளை மருத்துவராகவோ பொறியாளராகவோ ஆகமுடியாது எனும் சூழலை உங்களை ஏற்கமுடியுமா?
  3. உ.பி போன்ற இந்தி மொழி மாநிலங்களில் மும்மொழிக் கொள்கைக்கு அவசியம் இல்லை. அவர்கள் சிரமப்பட்டு படிக்கும் ஆங்கிலம் இங்கே ஒப்பீட்டளவில் எளிமையாக கற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது. ஆகவே அதனை நேர் செய்ய நம் பிள்ளைகளுக்கு இந்தி கூடுதல் சுமையாக திணிக்கப்படுகிறது. இதனால் இரு மொழிகள் கொண்ட எளிய பாடத்திட்டம் மூலம் அவர்கள் கற்றல் திறன் மேம்படும். உயர்கல்வி வேலைவாய்ப்பு ஆகியவற்றை மிக சுலபமாக அவர்கள் கைப்பற்றுவார்கள். ஒரே இந்தியா எனும் கோசத்தை சொல்லிக்கொண்டு நாம் விரல் சப்பிக்கொண்டு இருக்க வேண்டியதுதான்.
  4. சி.பி.எஸ்.சி பாடத்தைப்போலவே மாநில பாடங்களை மேம்படுத்துவதாக சொல்லி எல்லா பள்ளிகளுக்கும் இந்தி கொண்டுவரப்படும். அப்படி நடந்தால் பாடசுமை, ஆசிரியர் எண்ணிக்கை போதாமை போன்ற காரணங்களால் குழந்தைகளால் படிக்க இயலாது. அரசுப்பள்ளிகளில் இடைநிற்றல் அதிகரிக்கும்.
  5. அதன்மூலம் பள்ளிகளை சுலபமாக அரசால் மூட முடியும். தமிழகத்தில் பிழைப்பதற்கான வாய்ப்புக்களில் ஒன்று அரசு ஆசிரியர் பணி, லட்சக்கணக்கிலான அரசுப்பள்ளி ஆசிரியர் பணிவாய்ப்பு பறிபோவது நமக்குத்தான் நட்டம்.
  6. தமிழகம் ஒப்பீடளவில் பொருளாதார ரீதியாக மேம்பட்டிருக்க காரணம் அது கல்வியிலும் அறிவிலும் மேம்பட்ட சமூகமாக இருப்பதுதான். அதற்கு கருமாதி செய்துவிட்டால் அது தொழில் முதலீடுகளையும் வேலைவாய்ப்பை இன்னும் தீவிரமாக பாதிக்கும். இங்கே விவசாயம் ஏற்கனவே கொல்லப்பட்டுவிட்ட தொழில். ஆக தொழில் முதலீடும் அற்றுப்போனால் பிச்சைதான் எடுக்க வேண்டும்.
  7. மும்மொழிக் கொள்கை என்பது நீண்டகால அடிப்படையில் இருமொழிக்கொள்கையை கொண்டுவர சொல்லப்படும் சாக்கு. அவர்கள் இலக்கு இந்தி ஆங்கிலம் கொண்ட கல்விதான். தாய்மொழியை புறந்தள்ளி நடத்தப்படும் பாடத்திட்டம் குழந்தைகளின் தர்க அறிவை சிதைக்கும். இதன் சேதாரங்களை மதிப்பிடவே முடியாது. நமது முட்டாள்தனமான யோசனைகளால் சமூகத்தை அறிவுரீதியாக பின்தங்க வைக்கிறோம்.
  8. தமிழகம் தான் கட்டும் வரியில் பாதியைக்கூட திரும்ப பெறுவதில்லை. இங்கிருந்து எடுக்கப்படும் பணம்தான் வடக்கே இருக்கும் வறிய மாநிலங்களுக்கு செலவிடப்படுகிறது. இதில் வெட்டி வீராப்புக்கான செலவான இந்திக்கும் சேர்த்து நம் வரிப்பணம் செலவாகும்.  (இந்தி ஆசிரியர்களுக்கான செலவு, இந்தியை வளர்க்க என உத்தேசித்திருக்கும் செலவுகள் ஆகியவற்றை சேர்த்து).
  9. அரசுக்கல்வியின் அழிவு என்பது சமூகத்தின் சமநிலையை குலைக்கும் காரணி. கல்வி மறுக்கப்படும் சூழலை சமூக விரோத குழுக்கள் எளிதில் பயன்படுத்திக்கொள்ளும். மத அடிப்படைவாத இயக்கங்கள் தங்கள் அடியாட்களை கல்வி வாய்ப்பற்ற இளையோர்களிடம் இருந்தே தேர்ந்தெடுக்கின்றன. அரசுப் பள்ளிகளும் இல்லாமல் போனால் நாம் சமூக அமைதியை நிச்சயம் பலியிடுவோம்.
  10. இந்தியை அனுமதிப்பது என்பது மத்திய அரசின் ஆளுகையை கல்வி புலத்துக்குள் அனுமதிப்பதற்கான முதல் படி. கடுமையான மத பிற்போக்குத்தனங்களை பாடப்புத்தகம் மூலமாகவே மத்திய அரசு செய்யும். ஆகவே மிக விரைவில் இந்து ஐ.எஸ் ராஜ்ஜியத்தின் தற்கொலைப் படைக்கு நம் வீட்டில் இருந்தும் ஆள் போகலாம். அல்லது அதற்கு நிதியளிக்கும் கொடையளிகளிகளாக உங்கள் பிள்ளைகள் ஆகலாம். எப்படியோ சிரியா, ஏமன் போன்ற சூழலுக்கு நம் நாட்டையும் மேம்படுத்த இந்தி திணிப்பு ஒரு வாயிலாக அமைய எல்லா வாய்ப்புக்களும் இருக்கிறது.

இந்தியை ஏற்றுக்கொண்ட பல மாநில மொழிகள் மெல்ல அழிவை நோக்கி நகர்கின்றன. நாமும் அந்த பட்டியலில் இருக்கிறோம். மொழியில் அழிவு என்பது ஓரிரு தலைமுறைக்கேனும் அறிவு வளர்ச்சியை தேக்கமடைய வைக்கும். ஒரு மொழியை கற்க 3 மாதங்கள் போதும். இப்போதிருக்கும் தொழில் நுட்பங்களைக் கொண்டு அதனை இன்னும் நேர்த்தியாக செய்யலாம். ஆனால் குழந்தைகளின் நேரத்தையும் கற்றல் சூழலையும் இன்னொரு மொழி்மூலம் சிதைத்தால் அதனை சரிசெய்யவே முடியாமல் போகலாம். எதற்கும் இருக்கட்டும் மோசமானால் பிறகு பார்க்கலாம் எனும் சமாதானம் எல்லாம் இங்கே எடுபடாது. கூடங்குளம் மக்கள் ஏன் 1984லேயே போராடவில்லை எனும் மொன்னை கேள்வியை வைத்தே 6வது அணு உலைக்கு அடிக்கல் நாட்டுகிறார்கள். இந்தியை மட்டும் சாவகாசமாக விரட்டிவிட முடியுமா?

இந்தி திணிப்பு ஒரு விஷம். அதனை உங்கள் பிள்ளைகள் வாயில் ஊற்ற அனுமதிக்காதீர்கள். எதிர்த்து நில்லுங்கள்… 1000 பேர் கலந்துகொள்ளும் ஜல்லிக்கட்டே நம் அடையாளம் எனும்போது நம் எல்லோரையும் இணைக்கும் மொழி எத்தனை வலுவான அடையாளம். அதனை இந்த மாட்டு மூத்திர கும்பலின் மொழிவெறிக்காக இழக்கலாமா?

பசுவதை தடுப்பு, இந்தி திணிப்பு – இந்தியாவை ஒழிக்கக் காத்திருக்கும் இரண்டு பீடைகள் (2/1)

இந்திய விடுதலைக்கு முன்னால் ஆங்கிலேயர்கள் எடுத்த சர்வே ஒன்று காசியில் அனாதையாக விடப்பட்ட விதவைகள் எண்ணிக்கை 5 லட்சம் இருக்கலாம் என்றது. அவர்கள் தொழில் பிச்சையெடுப்பது முதல் விபச்சாரம் செய்வதுவரைக்கும் இருந்தது. இன்றும் உத்திரப்பிரதேசத்தில் உள்ள விருந்தாவன் நகரம் விதவைகளின் நகரம் என்றே அழைக்கப்படுகிறது. ஆதரவற்ற ஆயிரக்கணக்கான விதவைகள் அங்கே இருக்கிறார்கள். இப்படி பெற்ற தாயை அனாதையாக தவிக்க விடுவதில் தனிச்சிறப்பு பெற்ற வட இந்திய இந்துக்கள் பசுவை “தாயாக” மதித்து அதற்காக மனிதர்களை கொலை செய்வதை சகித்துக்கொள்ளும் அளவுக்கு போகிறார்கள். எந்த கட்சியும் பசுவை கொல்வதில் தவறில்லை என சொல்ல விரும்புவதில்லை. இந்துத்துவா அந்த அளவுக்கு மக்கள் மூளையில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

இத்தகைய லூசுத்தனத்தின் பெரிய பலனை அறுவடை செய்வது பாஜக என்றாலும் அதனை மறைமுகமாக வளர்ப்பதில் எல்லா கட்சிகளும் அங்கே பங்காளிகள்தான். தீமிதிப்பது, அலகு குத்துவது போன்ற வழமையான மத முட்டாள்த்தனம் இது என நாம் விலக முடியாது. காரணம் இந்த ஒரு நம்பிக்கையின் பெயரால் மதவெறி ஊட்டமேற்றி வளர்க்கப்படுகிறது.

இந்தியாவில் 18 கோடி மாடுகள் இருக்கலாம் என்கிறது மதிப்பீடுகள். அவை பெருமளவுக்கு விவசாயிகளாலேயே வளர்க்கப்படுகின்றன. நகரங்களில் மாடுவளர்ப்பது இப்போது சாத்தியமில்லை. அது அங்கே லாபகரமானதும் இல்லை. கிராமங்களில் மாடு வளர்ப்பு உயிரோடு இருக்க காரணம் அது விவசாயத்தை சார்ந்திருக்கும் ஒரு தொழில். சிறு நிலஉடமையாளர்களுக்கு அவர்களது வேலையற்ற நாட்களை ஈடு செய்யும் ஏற்பாடு. அனேகமாக கால்நடை வளர்ப்பு குடும்ப பெண்கள் செய்யும் வேலை. விவசாயியின் உற்பத்திப்பொருளான வைக்கோலுக்கு மாடுகள் இல்லாவிட்டால் எந்த சந்தை மதிப்பும் இல்லை. ஆகவே கால்நடை வளர்ப்புதான் விவசாயிகள் விவசாயத்தை கைவிடாதிருக்க உதவுகிறது. விவசாயிகளின் தற்கொலையை தள்ளிப்போடுகிறது.

இந்த இறுதி வாய்ப்பிற்க்கு வாய்க்கரிசி போடும் வேலையைத்தான் பசுவின் மீது ஒட்டப்படும் புனித லேபிள் செய்யப்போகிறது. வட இந்திய மாநிலங்களில் இரண்டே பருவங்கள்தான். அங்கே விவசாயி பணத்தை வருடத்தின் இரண்டு விளைச்சலின்போது மட்டுமே பெற முடியும். ஆனால் செலவு நாள் தவறாமல் வரக்கூடியது. அவர்கள் மாதா மாதம் பணம் பார்க்க வேண்டுமானால் பால் உற்பத்திதான் ஒரே வழி. ஆடு, கோழி ஆகியவை உத்திரவாதமான வருவாயை தேவைப்படும்போதெல்லாம் கொடுப்பவை. இதனால்தான் லாபமில்லாவிட்டாலும் விவசாயிகள் கால்நடை வளர்க்கிறார்கள். மாடு வளர்ப்பில் செலவாகும் மனித உழைப்பை கணக்கிட்டால் பாலுக்கான கொள்முதல்விலை குறைந்தபட்சம் 50 ரூபாயேனும் இருக்க வேண்டும்.

சராசரியாக 30 ஆயிரத்தில் இருந்து 50000 ரூபாய் விலை ஒரு மாட்டுக்கு ஆகிறது. கறவைத்திறன் வயது ஆகியவற்றை வைத்து அதன் விலை இறங்கிக்கொண்டிருக்கும். இறுதியான வாய்ப்பாக அவை இறைச்சிக்கு அனுப்பப்படுகின்றன. அதுதான் ஒரு மாட்டின் விலையில் நிலைத்தன்மையை பராமரிக்கிறது. அது இல்லாவிட்டால் நடுத்தர வயது மாட்டின் விலையை நிர்ணயம் செய்வதில் கடும் குழப்பம் உருவாகும். அது மாடு விற்பனையை சந்தையை கடுமையாக சீர்குலைக்கும்.

இதனால் மாடுகள் ஒரு சொத்து எனும் தகுதியை இழக்கின்றன. அதைவிட்டுவிட்டு வெறும் பாலை மட்டும் வருவாயாக எடுத்துக்கொண்டால் அது விவசாயத்தைக் காட்டிலும் மோசமான நட்டமேற்படுத்தும் தொழில் (தவிடு ஒரு கிலோ 50 ரூபாய் என்பது உங்களுக்கு தெரியுமா). பசுப் பொறுக்கிகளின் இந்த நடவடிக்கைகள் மூலம் இன்னும் சில மாதங்களில் மாடு விற்பனைத் தொழில் சரிவை சந்திக்கும்போது விவசாயிகள் தங்கள் சொத்தின் மதிப்பை இழப்பார்கள். அவர்கள் நட்டத்தோடு மாடு வளர்க்கலாம் அல்லது மாடு வளர்ப்பை கைவிடலாம். பெருந்தொகையான விவசாயிகள் மாடு வளர்ப்பை கைவிட்டால் வைக்கோல் விலை சரிந்து விவசாயி இன்னும் நட்டப்படுவான். அதோடு பால் உற்பத்தி குறைந்து அதன் விலை கணிசமாக அதிகரிக்கும்.

வேறொரு தளத்தில் மாடுகள் எண்ணிக்கை கூடும். வயதான மாடுகள் கொல்லப்படாமல் இருப்பதால் உருவாகும் விளைவு இது. காற்றில் கலக்கும் மீத்தேனின் பெரும்பங்கு கால்நடை சாணத்தால் உருவாகிறது. பராமரிப்பு செலவு கணிசமாக கூடி மாடுகளை வீதிகளில் கைவிடும் போக்கு அதிகரிக்கும். எளிதில் நோய்வாய்படும் வயதான மாடுகள் மற்ற மாடுகளுக்கும் நோய்களை பரப்பும். கால்நடை பராமரிப்புக்கு என அரசு செலவிடும் தொகை அதிகரிக்கும். ஏற்கனவே எல்லா வரி வருவாயையும் இழந்து பராரியாக நிற்கும் மாநில அரசும் மாட்டுக்கு கருணை காட்டுமா?

மாட்டுத்தோல் வியாபாரம் மற்றும் இறைச்சி விற்பனை ஆகியவை முஸ்லீம்களின் தொழில் எனும் நம்பிக்கை பரவலாக இருக்கிறது. ஆகவே சாகப்போவது அவந்தானே எனும் சைக்கோத்தனமான சந்தோஷம் பல இந்துத்துவ கள்ளக்காதலர்கள்களுக்கு இருக்கிறார்கள். யதார்த்தம் என்னவென்றால் அவர்களுக்கு வேறு மாற்று தொழில்கள் கிடைத்துவிடும். போக்கிடம் இன்றி மாட்டப்போவது பசுவை பூஜிக்கும் இந்து விவசாயிகள்தான்.

மயிருக்குக்கூட ஆகாத மத நம்பிக்கைகள் மூலம் நாம் விவசாயத்தையே வாழ்க்கை ஆதாரமாக கொண்டிருக்கும் நாட்டின் பெரும்பான்மை மக்களை மரண விளிம்பில் தள்ளுகிறோம். விவசாயி இன்னும் மோசமான நட்டத்தை எதிர்கொண்டால் என்னாகும், இன்னும் பெருந்தொகையான மக்கள் நகரங்களை நோக்கி இடம்பெயர்ந்தால் என்னாகும்? இந்திய பொருளாதாரத்தையும் மக்களின் குறைந்தபட்ச வாழ்வாதாரத்தையும் முற்றிலுமாக நிர்மூலமாக்கவல்ல ஒரு பிரச்சினையை வெறும் மதநம்பிக்கை சார்ந்து மட்டும் பார்க்கலாமா எனும் குறைந்தபட்ச யோசனையைக்கூட செய்யாத அரசு மற்றும் கட்சிகளை வைத்துக்கொண்டுதான் மிடில்க்ளாஸ் அப்பாவிகள் வல்லரசு சுய இன்பத்தில் திளைக்கிறார்கள்.

அடுத்த பெரும் பிரச்சினை கட்டாய ஹிந்தி. (தொடரும்)

பட்டியலில் இல்லாதவர்கள்.

தமிழ் சினிமாவின் கதாநாயகர்களின் அடையாளங்களில் ஒன்றை கவனித்திருக்கிறீர்களா? அனேகமாக அவர்கள் குடும்பமற்ற அனாதையாக இருப்பார்கள் (சில நாயகிகளின் பாத்திரமும் இதில் அடங்கும்). சிறப்பாக படித்தோ உழைத்தோ அவர்கள் பணியில் சேர்வதும் நல்ல காதலி கிடைப்பதும் நடக்கும். ஆனால் அப்படியான ஒரு ஆதரவற்ற மனிதர் ஒரு சாதாரண வாழ்வு வாழ்வதை நீங்கள் பார்த்திருக்கிறீர்களா? இன்றைய நிலவரப்படி இந்தியாவில் 2 கோடி சிறார்கள் ஆதரவற்றவர்கள். இந்திய மக்கள் தொகையில் ஒரு சதவிகிதத்துக்கும் மேலானவர்கள் ஆதரவற்ற சிறார்கள்தான். ஆயினும் நம்மால் அவர்களை வாழ்வில் சந்திக்க இயலவில்லை என்பது எத்தனை முரணானது?

இவர்கள் பால்யம் கடந்த பிறகு என்னவாகிறார்கள்? இவர்களது பணி மணவாழ்வு ஆகியவற்றிற்கு உரிய உதவிகளை செய்வது யார்? நகரங்களில் வாடகை வீடு கிடைக்க பெருந்தொகையை முன்பணமாக தரவேண்டும். கொடுக்க ஒரு விலாசம் வேண்டும். அதற்கு இவர்கள் என்ன செய்வார்கள்? ஆதரவற்றோர் இல்லங்களுக்கு உணவு கொடுப்பதையும் அங்கே பிறந்தநாள் கொண்டாடுவதையும் உச்சகட்ட மனிதாபிமான நடவடிக்கையாக கருதும் நவ நடுத்தரவர்கம் இத்தகையை கேள்விகளை எழுப்ப லாயக்கற்றதாகவே உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. நம்மிடம் எல்லாமே டெம்ப்ளேட் உணர்வுகள்தான். மனிதாபிமானம், ஊழல் ஒழிப்பு, மதச்சார்பின்மை என எல்லா சிறப்பு மனித குணங்களும் பகுத்தறிவு சிதைக்கப்பட்ட ஒன்றாகவே இருக்கின்றன.

எங்கள் முன்னாள் மாணவி ஆதரவற்றோர் காப்பகம் ஒன்றை நிர்வகிக்கிறார். அவர் விவரிக்கும் காப்பகச் சூழல் நம்மால் கற்பனை செய்யக்கூட இயலாதது. ரத்தக் காயம் ஏற்படும் அளவுக்கு சண்டைகள் அவர்களுக்குள் சகஜம் என குறிப்பிடுகிறார் அவர். அவரது காப்பக மாணவி ஒருவர் விஷமருந்திய காரணத்தால் மருத்துவ மனையில் அனுமதிக்கப்பட்டார் (அவர் ஏற்கனவே தீக்குளித்து தற்கொலைக்கு முயன்றவர்). தனக்கு யாருமில்லை எனும் எண்ணம், தீக்காய தழும்போடு இருக்கும் என்னை யார் மணப்பார்கள் எனும் கேள்வி அவரை தற்கொலைக்கு தள்ளிய காரணங்களில் முதன்மையானது. இந்த தனிமையுணர்வை சமாளிக்க எங்களால் முடியவில்லை என்கிறார் அவர். காப்பக மாணவிகளின் முரட்டுத்தனம்கூட இதன் வெளிப்பாடுதான் என்பது அவர் அனுமானம். தற்கொலை முயற்சியும் எண்ணமும் இங்கே இயல்பானது என்பதை அவரது உரையாடலில் இருந்து அறிய முடிகிறது.

இந்த சிக்கலை சமாளிக்க உறவினர்கள் இருக்கிற சில பெண் குழந்தைகளை மட்டும் ஒப்படைக்க முயற்சி செய்திருக்கிறார்கள் அந்த காப்பக சகோதரிகள். 6 பேரோடு புறப்பட்ட அந்தப் பயணம் ஒருவரைக்கூட உறவினரிடம் ஒப்படைக்க இயலாமல் தோல்வியில் முடிந்திருக்கிறது. அதில் ஒரு பெண் குழந்தையைக்கூட ஏற்றுக்கொள்ள உறவினர்கள் யாரும் தயாரில்லை (உடனே அவர்கள் கொடூர மனிதர்கள் எனும் கற்பனைக்கு செல்ல வேண்டாம், அவர்கள் எல்லோரும் ஏழைகள். இந்தியாவில் ஒரு பெண் குழந்தையை பொறுப்பெடுத்து வளர்ப்பது எவ்வளவு சுமை நிறைந்தது என்பதை ஒரு சாமானிய மனிதனின் பார்வையில் பரிசீலித்து முடிவுக்கு வாருங்கள்). இப்படிப்பட்ட ஒரு இல்லத்தில் வளரும் குழந்தைக்கு சமூகம் பற்றிய மதிப்பீடு எப்படிப்பட்டதாக இருக்கும்?

என் தோழி ஒருவர் தனது எம்பில் படிப்பு முடிந்த பிறகு ஒரு ஆதரவற்றோர் இல்லத்தில் ஆற்றுப்படுத்துனராக பணியில் சேர்ந்தார். இரண்டே மாதங்களில் அங்கிருந்து வெளியேறினார். அவரால் அந்த சூழலில் இயல்பாக இருக்க முடியவில்லை. மாணவர்களின் மிக சாதாரண ஆசைகளுக்குகூட அங்கே இடமில்லை. அவர்கள் உண்ணும் உணவை தன்னால் ஒரு வாய்க்கூட சாப்பிட முடியவில்லை என்றார் அவர். மாணவர்களின் நியாயமான தேவைகளுக்கு வழியே இல்லாத சூழலில் எப்படி ஆற்றுப்படுத்துனரால் பணியாற்ற முடியும் என்பது அவர் கேள்வி. அவர் வெளியேறிய பிறகு அங்கே குறைந்தபட்சம் சொல்லியழக்கூட ஆளில்லாமல் அந்த குழந்தைகள் வாழ்வார்களே எனும் எண்ணம் என்னை அச்சுறுத்திற்று.

இரண்டு கோடி ஆதரவற்ற குழந்தைகள் இருக்கும் இந்தியாவில்தான் குழந்தையை தத்தெடுக்கவும் பெரிய காத்திருப்போர் பட்டியல் இருக்கிறது. சென்ற ஆண்டு இது தொடர்பாக ஒரு அரசு அங்கீகாரம் பெற்ற தத்தெடுப்பு மையம் ஒன்றை அனுகியபோது அதன் வழிமுறைகள் தலை சுற்றவைப்பதாக இருந்தன. முதலில் நீங்கள் இதற்கான இணையதளத்தில் பதிவு செய்ய வேண்டும். மருத்துவ சான்றிதழை இணைக்க வேண்டும். அதன் பிறகு சில மாதங்கள் கழித்து வீட்டுக்கு ஆய்வு செய்ய ஆள் வரும் (அதற்கு 5000 கட்டணம்). அதன் பிறகு உங்களுக்கு ஒரு காத்திருப்போருக்கான பதிவு எண் தரப்படும். ஏற்கனவே ஆரோக்யமான குழந்தை உங்களுக்கு இருந்தால் தத்தெடுப்பில் உங்களுக்கு முன்னுரிமை கிடையாது. இன்றைய நிலையில் ஒருவர் தத்தெடுக்க வேண்டுமானால் பதிவு செய்து 3 ஆண்டுகளேனும் காத்திருக்க வேண்டும். அது மட்டும் போதுமா என்றால் கிடையாது. தத்தெடுக்கும்போது குறைந்தபட்சம் 45000 ரூபாய் பணம் செலுத்த வேண்டும் (குழந்தைக்கு ஏதேனும் சிகிச்சையோ அல்லது பரிசோதனைகளோ செய்யப்பட்டிருந்தால் அதையும் நீங்கள் செலுத்த வேண்டும், (கிட்டத்தட்ட 1 லட்சமேனும் செலவிட தயாராக இருக்கவேண்டும்). ஆக இனி பெருந்தொகையான பாமர மக்களுக்கு குழந்தை தத்தெடுப்பு ஒரு எட்டாக்கனிதான் (காசு இல்லாதவனுக்கு எதுக்கு குழந்தை என கேட்பீர்களேயானால், உங்களோடு விவாதம் செய்யும் தகுதி எனக்கில்லை).

பல பத்தாண்டுகளாக ஆதரவற்றோர் விடுதி நடத்திவரும் பெண்மணியை தத்தெடுப்பு கவுன்சிலிங்குக்காக சந்தித்தேன். எடுத்த எடுப்பில் அவர் சொன்னது இதைத்தான் “வைத்தியத்தின் மூலம் குழந்தைக்கு முயலுங்கள், இல்லாவிட்டால் குழந்தையே இல்லாமல் இருங்கள். தத்தெடுக்கும் பிள்ளைகளால் உங்களுக்கு சிக்கல் மட்டுமே மிஞ்சும்”. அவர் இந்தக் கருத்தில் காட்டும் தீவிரத்தை அறிய வேண்டுமானால் அவரது இந்த ஒரு வாசகம் போதுமானது “ நீங்க என்னதான் தங்கமா வளர்த்தாலும் ஒரு ஸ்டேஜ்ல அதுங்க புத்தியை காட்டிரும்” (இதை அவர் சொல்லும்போது அவர் காப்பக பெண்கள் சிலர் அவர் அருகாமையில்தான் இருந்தார்கள்).

மீண்டும் அதே பழையை எச்சரிக்கை.. இவரையும் நீங்கள் இரக்கமற்றவராக கருத வேண்டியதில்லை. காரணம் தன் மகளையும் அவரது காப்பக பெண்களோடு ஒன்றாகவே வளர்த்தவர் அவர் (அருகருகே இருக்கும் இரு வீடுகளே காப்பகமாகவும் குடியிருப்பாகவும் இருந்தது). அவர் வீட்டுக்கு தனி சமையல்கூட கிடையாது. தனக்கு பிரைவசியும் தனி கவனமும் கிடைக்கவில்லை என்பது அவர் மகளின் குற்றச்சாட்டு. ஆக அவர் தனது கடமையில் உச்சபட்ச நேர்மையை வெளிப்படுத்தி இருக்கிறார். ஆனாலும் இந்த அதிர்ச்சியளிக்கும் முன்முடிவுக்கு என்ன காரணம் இருக்க இயலும்?

ஆகப்பெரும்பாலான குழந்தைகள் தங்கள் பதின்வயதில் பெற்றோர்களோடு முரண்படுவார்கள். தலைமுறை இடைவெளி, தர்க்கரீதியான சிந்தனைத்திறன் வளர்வதால் எதையும் கேள்வி கேட்கும் பழக்கம், பாலியல் நாட்டம் வளரும் பருவம் அது – அதனை பெற்றோர்களிடம் மறைக்க வேண்டிய நெருக்கடி ஆகியவை எல்லா சிறார்களையும் பெற்றோர்களோடு சண்டையிடவோ அல்லது விலகிச்செல்லவோ வைக்கும். இந்திய குடும்ப அமைப்பில் பெற்றோர்கள் உரிமையாளர்கள் போல செயல்படுவதால் இந்த முரண்பாடு தீவிரமாகவே இருக்கும். தத்தெடுத்த குழந்தைகள் வளர்ப்பில் செய்யப்படும் பெரும் தவறாக குறிப்பிடப்படுவது அதீத செல்லம். சொந்தக் குழந்தை அல்ல என்பதால் அந்த குறையை மறைக்க இயல்பைவிடகூடுதலான செல்லம் கொடுக்கிறார்கள். பதின் பருவத்தில் ஏற்படும் இயல்பான இடைவெளியை பெற்றோர்கள் தத்தெடுத்த குழந்தைகளால் உண்டாகும் பிரச்சினையாக புரிந்துகொள்கிறார்கள். தான் சொந்தப் பிள்ளை அல்ல என்பதால்தான் பெற்றோர்கள் இப்படி கண்காணிக்கிறார்கள் என்று புரிந்துகொள்கிறார்கள் அந்த குழந்தைகள்.

குழந்தைகளை தத்தெடுத்த நூற்றுக்கணக்கான பெற்றோர்களை அவர் சந்தித்திருக்கிறார்(மேற்ச்சொன்ன காப்பக நிர்வாகி). அவர்கள் எல்லோரும் தங்கள் தத்தெடுத்த குழந்தைகளால் சந்திக்கும் சங்டங்களை மட்டுமே கேட்கிறார் (ஒரு குடும்பம் இந்த பிள்ளையை திருப்பிக்கொடுக்க வழியில்லையா என்றே கேட்டிருக்கிறார்கள்.. கவனம்: அவர்கள் அந்த குழந்தையை எந்த குறையும் இல்லாமல்தான் வளர்த்திருக்கிறார்கள்). இந்த அனுபவத்தை கொண்ட ஒரு காப்பக உரிமையாளரது ஆலோசனை வேறெப்படி இருக்கும். தத்தெடுக்கப்பட்ட குழந்தைகளின் வளர்ப்பு பற்றிய எந்த உருப்படியான வழிகாட்டுதலும் இங்கே இருப்பதாக எனக்கு தெரியவில்லை. அதுவே இங்கே எல்லா பிரச்சினைகளுக்கும் அடிப்படையாக இருக்கிறது.

இரண்டு (அல்லது 3) ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் தர்மபுரி, கிருட்டினகிரி செய்தித்தாள்களில் ஒரு விளம்பரம் வந்தது. சற்றே வளர்ந்த காப்பக சிறார்களை வளர்க்க விரும்புபவர்கள் உதவித்தொகையோடு அதனை செய்யலாம் என்றது அவ்விளம்பரம். 15 வயதில் அந்த குழந்தைகளை நீங்கள் அரசிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும் எனும் நிபந்தனையோடு. வளர்க்க விரும்புபவர்கள் யார் 18 வயதில் விட்டுக்கொடுப்பார்கள்? 15 வயதில் அனுப்ப ஒப்புக்கொள்பவர்கள் அந்த சிறார்களை வேலைக்காரர்களாக பயன்படுத்த மாட்டார்கள் என்பதற்கு என்ன உத்திரவாதம்? 15வயதில் தான் வாழும் குடும்பத்தில் இருந்து பிய்த்து எடுக்கப்பட்டால் அந்த பதின் பருவத்தவர்கள் மனம் எத்தனை காயப்படும்? காப்பக சிறார்களுக்கு குடும்ப சூழலை கொடுப்பதற்காக என இந்த திட்டத்துக்கு அப்போது நியாயம் கற்பிக்கப்பட்டது. இப்படி எந்த விளைவுகளையும் ஆராயாமல் தான்தோன்றித்தனமாக திட்டம் வகுக்கும் அதிகாரிகள் இருக்கும் நாட்டில் எந்த உருப்படியான முன்னேற்றத்தை நாம் பெற முடியும் என்பதை உங்கள் ஊகத்துக்கே விட்டுவிடுகிறேன்.

தத்தெடுக்கும் குழந்தைகளை வளர்க்கும் முறை குறித்த வழிகாட்டுதல்கள், எளிமையான தத்தெடுப்பு முறை, அவர்கள் வளர்ப்பை கண்காணிக்கும் தோழமை கொண்ட அமைப்புக்கள், காப்பகங்களில் இருந்து வெளியேறும் மாணவர்களின் வேலைவாய்ப்பு, பணிப் பாதுகாப்பு, காப்பக சூழலில் வளரும் பிள்ளைகளுக்கு குடும்ப வாழ்வு பற்றிய அறிமுக வகுப்புக்கள் மற்றும் மண வாழ்வை மகிழ்ச்சியாக கையாள வழிகாட்டும் அமைப்புக்கள் ஆகியவற்றுக்கான ஏட்டளவிலான திட்டங்கள்கூட நம்மிடம் இருப்பதாக தெரியவில்லை.

கிட்டத்தட்ட ஆஸ்திரேலியாவின் மக்கள் தொகைக்கு இணையாக இருக்கும் ஆதரவற்ற சிறார்களின் நலன் குறித்த நமது ஒட்டுமொத்த சமூகத்தின் அக்கறை ஒருவேளை சோறுபோட்டால் போதும் எனும் அளவுக்கே இருக்கிறது. இந்தியாவில் ஆண்டுக்கு சராசரியாக 40000 சிறார்கள் காணாமல்போகிறார்கள், அதில் 11,000 பேரை கண்டுபிடிக்க முடிவதில்லை (என்.ஹெச்.ஆர்.சி அறிக்கை). 1998ல் இந்தியாவுக்கு பாலியல் தொழிலுக்காக கடத்தப்பட்ட (9-10 வயதுள்ள) நேபாள சிறுமிகளின் எண்ணிக்கை கிட்டத்தட்ட 6000. இந்தியாவில் பிச்சையெடுக்கும் சிறார்களின் எண்ணிக்கை சற்றேறக்குறைய 3 லட்சம். அருகாமை நாடுகளில் இருந்து இந்தியாவுக்கு கடத்தப்படும் பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் எண்ணிக்கை 12000ல் இருந்து 50000 வரை இருக்கலாம் என்கிறது இன்னொரு என்.ஜி.ஓ அறிக்கை. பிச்சையெடுக்கும் சிறார்களில் ஒரு பிரிவினர்தான் கூலிப்படை வேலைகளுக்கு அழைத்துச்செல்லப்படுகிறார்கள். இப்படி கைவசமிருக்கும் தரவுகள் எல்லாமே திகிலானவை.

இந்த கட்டுரை எந்த யோசனையையும் பரிந்துரைப்பதற்காக எழுதப்பட்டதல்ல. பரிதாபத்தைத் தாண்டி எதையும் செய்ய விரும்பாத நமது கவனத்திற்கு சில தகவல்களை கொண்டு வருவதே இதன் நோக்கம். நாம் நமது செயல்பாட்டுக்கான விலையை மட்டும் கொடுப்பதில்லை செயலின்மைக்கான விலையையும் கொடுத்துக்கொண்டிருக்கிறோம் என்பதை மட்டும் மறக்காதிருப்போம்.

ஜாக்கி ஜட்டியானந்தா ஸ்வாமிகளை ஆதரித்து இலக்கிய மஹாசன்னிதானம் சுமோ எழுதிய வைரல் கட்டுரை.

 

கடந்த சில நாட்களாக ஆன்மீக குருஜி ஜட்டிதேவை எதிர்த்து பல தண்டக்கருமாந்திர தரித்திரங்கள் தட்டச்சு தெரிந்த தேவாங்குகள் நிலைத்தகவல்களை இணையவெளியெங்கும் நிரப்புகின்றன. இது தொடர்பாக என்னிடம் பதில் கேட்டு பதினெட்டாயிரத்து முன்னூற்று ஆறு கேள்விகள் வந்திருக்கின்றன. அதில் பதினெட்டாயிரத்து முன்னூறு கேள்விகள் நானே எழுதியவை. இப்படிப்பட்ட ஒரு ஹிந்து எழுத்தாளனை இந்த மதமாற்ற சக்திகளின் லாபி அங்கீகாரம் கிடைக்கவிடாமல் தடுப்பதால்தான் எனக்கு அல்ப புக்கர் பரிசுகூட கிடைக்கவில்லை. அந்த பரிசு வாங்கிய ஆட்கள் மீது நான் தேசபக்தியோடு காறி உமிழ்ந்தாலும் அவை சில நாட்களுக்கு மேல் என் பிரபல்யத்தை காப்பதில்லை.

ஒரு கல்யாண மண்டபம் கொள்ளும் அளவுக்கு சிஷ்யகோடிகளைக் கொண்ட மஹா இலக்கியவாதியான எனக்கே இத்தகைய நெருக்கடிகளை மதமாற்ற சக்திகளும் வஹாபியிச இஸ்லாமிய அடிப்படைவாதிகளும் தர இயலும் என்றால், ஒரு டிவி சேனல்கூட ஆரம்பிக்க வழியில்லாத ஹிந்து சாமியாருக்கு எத்தனை சங்கடங்கள் இருக்கும் என என்னால் யூகிக்க முடிகிறது. பத்ம விருதை வீசியெறிந்த எனக்கு இத்தனை இடையூறு வந்தால் அதை நாக்கை தொங்கப்போட்டுக் கொண்டு போய் வாங்கிய அவருக்கு இன்னும் தீவிரமான பிரச்சினைகள் வரும்தான்.

எனக்கு வந்த கேள்விகளில் முதலாவது ஒரு இஸ்லாமியருடையது. ”ஜாக்கி பற்றி உங்கள் அபிப்ராயம் என்ன என்று தயவு செய்து சொல்லவும்” என கேட்டிருந்தார். இங்கிருக்கும் வஹாபியிச இயக்கங்கள் மத்திய கிழக்கு நாடுகளில் பணத்தை வாங்கிக்கொண்டு முஸ்லீம் மக்களை மூளைச்சலவை செய்து எழுத்தாளர்கள்மீது வன்முறையை ஏவுகின்றன. அதன் விளைவாகவே மேற்ச்சொன்ன இஸ்லாமியர் வன்முறை தெறிக்கும் இந்தக் கேள்வியை எனக்கு அனுப்பியிருக்கிறார். அதனை நிராகரிக்க எனக்கு ஆயிரம் காரணங்கள் இருந்தபோதிலும் அவர் ஒரு இஸ்லாமியர் எனும் ஒற்றைக் காரணத்தின் அடிப்படையில் அக்கேள்வியை நான் நிராகரித்தேன்.

அவர்கள் அடிப்படையிலேயே இறுக்கமானவர்கள். என் இளம் வயதில் சந்தித்த முஸ்லீம் நண்பர்கள் பிரியாணியை சாப்பிடக்கொண்டுவந்து கொடுப்பார்கள். ஆனால் ஒருவர்கூட பிரியாணி சமைக்க வா என அழைத்ததில்லை. காலப்போக்கில் நான் சந்தித்த எல்லா நண்பர்களும் இதையே சொன்னார்கள். ஒன்றுக்குள் ஒன்றாக இருந்த எளிய ஹிந்து சமூக அமைப்பிற்கு தீண்டாமையை அறிமுகம் செய்ததே இந்த வஹாபியிசவாதிகள்தான். பிரியாணி சமைப்பதை ஒளித்து ஒளித்து செய்து, அதனை வெளிப்படையாக விணியோகித்து மக்களை அடிமையாக்கித்தான் தீண்டாமையை இங்கே நிலைநிறுத்தினார்கள். வாணியம்பாடி பக்கம் ஒருமுறை பயணித்த போது சாலையோர கடையொன்றில் சமைக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்த பிரியாணியை யாரும் திறந்து பார்க்கக்கூடாது என்பதற்காக அவர்கள் அதன் மூடிமீது தீக்கங்குகளை கொட்டியிருந்தார்கள். இத்தகைய வன்முறை மனோபாவம் கொண்டோர் எழுப்பும் கேள்விகளை புறந்தள்ளுவதே நீதியானது என மூதிசங்கரர் எழுதிய முஸ்லி பிராஷ் நூல் சொல்கிறது. ஒரு கலவரத்தைக்கூட சகித்துக்கொள்ள முடியாமல் உடனே ஆர்ப்பாட்டம் செய்யக்கிளம்பும் இந்த வஹாபியிஸ்டுக்கள் கேள்விகளை ஒருபோதும் அனுமதிக்க முடியாது என்பதில் நான் தெளிவாக இருக்கிறேன்.

பிறரிடம் அத்துமீறுவது சரியா என சகாயராஜ் என்பவர் கேட்டிருந்தார். அவரிடம் நீங்கள் என்ன படித்திருக்கிறீர்கள் என கேட்டேன். முதுகலைப் பட்டம் என்றார். தென் மாவட்டத்தில் இருக்கும் வறிய கிராமம் ஒன்றில் இருந்து வந்து அங்கிருக்கும் அப்பாவி ஹிந்துக்கள் எல்லாம் வயற்காட்டில் கஷ்ட்டப்படும்போது இவர் மட்டும் முதுகலை பட்டம் வாங்கி சொகுசாக வாழ்கிறார். இந்து மதத்தின் ஞான மரபு மிகவும் அப்பாவியானது அதனை இந்த மதமாற்ற சக்திகள் எளிதில் ஏமாற்றி அதன் வாய்ப்புக்களை பறித்தெடுக்கின்றன. குரு வீட்டு மாட்டைக் குளிப்பாட்டி அவர் துணியை துவைத்து கல்வி கற்ற தெய்வீக அனுபவத்தை ஒழிக்க பள்ளிகளை திறந்தது ஆபிரஹாமிய மதம். உடம்பு வணங்காத ஹிந்து மத பிரச்சாரகர்களுக்கு சேவகம் செய்த தாழ்த்தப்பட்ட மக்களை வஞ்சகமாக தன் பக்கம் திருப்பி பாரத பண்பாட்டை சிதைத்தது அவர்கள் மதம். ஆகவே அவருக்கும் கேட்கும் உரிமை இல்லை என பதில் சொன்னேன்.

இன்னொரு கேள்வியை எழுப்பியவர் ப்ரொஃபைல் படம் அவரது கருப்பு நிறத்தை மறைக்க இயலாமல் தவித்தது. சுண்டினால் ரத்தம் வரும் அளவுக்கு சிகப்பு நிறம் கொண்ட பிராமணர்கள் தம் மீதான சாதீய ஒடுக்கு முறையை சகித்துக்கொண்டு இருக்கையில் தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் மட்டும் அதனை ஒரு தகுதியாக்கி உரிமை கோருகிறார்கள். ஹிந்து மதம் பிக்‌ஷையை தர்மம் என்கிறது, அது சம்பளத்தை பாபம் என்கிறது. ஆனால் இவர்கள் தர்மத்தை புறந்தள்ளி பாபத்தைக் கேட்டு போராடுகிறார்கள். ஹிந்து உயர்சாதி சாமியார்கள் மீது இவர்களுக்கு ஒரு உள்ளார்ந்த வெறுப்பு இழையோடுகிறது. என்னுடன் வேலை செய்த பிராமண அதிகாரியொருவர் தலப்பாகட்டு ஓட்டலில் தயிர்சாதம் கேட்டபோது கிண்டல் செய்து திருப்பி அனுப்பப்பட்டார். எப்படிங்க இதையெல்லாம் சகிச்சுக்கிறீங்க என கேட்டேன், பழகிடுத்து என்றார். என் மகன் சமஸ்கிருதன்கூட ஏன் அப்பா நம் மக்கள் ஐயர்களை இப்படி அலைகழிக்கிறார்கள் என கண்களில் கண்ணீர் முட்ட கேட்டான். ஆம், இதுதான் இந்த தேசத்தின் சாபம் இதனை நீ உன் வாழ்வில் செய்துவிடாதே என்றேன். நிச்சயமாக அப்பா எனறு பதில் சொன்ன அவன் தன் கையில் இருந்த மிகக்காரமான மரவள்ளிக்கிழங்கு சிப்ஸ் பொட்டலத்தை தூர எறிந்தான். நீங்களும் உங்கள் கையில் உள்ள பிராமண துவேஷம் எனும் காரமான சிப்ஸ் பொட்டலத்தை தூர எறியுங்கள் என்றேன் அவரிடம்.

இப்படியாக எல்லா கேள்விகளையும் ஒதுக்கிவிட்டு பார்த்தால் பட்டாபி எனும் வாசகர் அறம் நிறைந்த கேள்வியை எழுப்பியிருந்தார்.

ஏன் இந்து மத சாமியார்கள் மட்டும் இளைஞர்களால் தூற்றப்படுகிறார்கள்? ஒரு சாதாரண கவுன்சிலருக்கு உள்ள உரிமைகளைக்கூட அவர்கள் அனுபவிக்க இயலாமல் துவேஷம் கக்கும் இந்த இணைய உலகம் நம்மை எங்கே கொண்டுபோய் நிறுத்தும்? நம் பண்பாடும் நெறியும் நம் கண் முன்னே அழிவதைக் கண்டு அழுவதைத்தவிர வேறு வழியே இல்லையா? தேவாதி தேவரெல்லாம் பிறன் மனை நோக்கி வாழவில்லையா? சிவனடியார்கள் சமணர்களுக்கு மோட்சம் அருளவில்லையா? தமிழகத்தின் எல்லா கோயில்களும் ஏதோ ஒரு மிருகத்தின் வழித்தடத்தை ஆக்கிரமித்து கட்டப்பட்டவைதானே? அமெரிக்காவில்கூட மடம் கட்டி மதம் பரப்ப முடிகிறது. இங்கோ ஒரு கற்பழிப்பு குற்றச்சாட்டு வந்த உடன் ஒரு யோகியை திட்ட ஆரம்பித்துவிடுகிறார்கள். லோகமே பகவானுடையது எனும்போது அதில் அவன் அலுவலகத்தையும் கெஸ்ட் ஹவுசையும் கட்டுவது எப்படி ஆக்கிரமிப்பாகும்? புளி இல்லாமல் சாம்பார் வைப்பது எப்படி என்பதை கேட்டு சென்றமுறை கடிதம் எழுதியிருந்தேன். அதற்கான உங்கள் பதில் என் இதயத்தில் ஒரு புதிய வெளிச்சத்தை பாய்ச்சிற்று. அதேபோல  என்னுடைய இந்த கேள்வியையும் உங்கள் கேள்வியாக நினைத்து பதிலளிக்கவும்.

அன்பின் பட்டாபி,

உங்கள் கவலையை முழுமையாக புரிந்துகொள்கிறேன். இந்து மதம் என்பது ஒரு நிறுவனம் அல்ல, அது பண்பாட்டின் தொகுப்பு. இங்கே அடக்குபவனுக்கும் இடம் உண்டு. அடங்குபவனுக்கும் இடம் உண்டு. அது வாசகமானதல்ல, சூசகமானது. புறவயமானதல்ல அகவயமானது. பல நூறுகோடி ஆண்டுகளாக ரிஷிகளும் ஞானிகளும் தம் தவ வலிமையால் விந்தை மண்டைக்கு அனுப்பி குண்டலினியை தொண்டைக்குள் இறக்கி கொண்டுவந்த மதம் இந்து மதம். அமைதியான மதம் ஆகையால் அவர்கள் தமக்குள் உரையாடகளைக்கூட வைத்துக்கொள்ளவில்லை. அஹிம்சா மார்க்கமாகையால் அவர்கள் எழுத்தானியைக்கூட இடையூறு செய்ய விரும்பாமல் எழுதியும் வைக்கவில்லை. பற்றற்ற வாழ்வின் உச்சத்தை காண நீங்கள் வட இந்தியாவில் இருக்கும் அகோரி சாமியார்களை சந்திக்க வேண்டும்.

இந்து சாமியார்கள் இப்போதுதான் வாடிகனின் வடிவத்தை ஒத்த சாம்ராஜ்யத்தை நிறுவ முயல்கிறார்கள். அதற்கான பயணம் மிகவும் கடினமானது. இந்த எழுச்சியை கண்டு நடுங்கும் மதமாற்ற இயக்கங்கள் இந்து யோகிகளின் அப்பாவித்தனத்தை சாதகமாகக்கிக்கொண்டு அவற்றை அவதூறு பிரச்சாரத்துக்கு பயன்படுத்துகின்றன. ரகசிய கேமரா எனும் பொருள் கண்டுபிடிக்கப்படதன் நோக்கமே ஹிந்து ஞானமரபின் தொடர்ச்சியை சிக்கலுக்குள்ளாக்குவதுதான். பாதிரிகள் மற்றும் இஸ்லாமிய மதகுருமார்கள் படுக்கையறையில் வேலை செய்யாத ரகசிய கேமராக்கள் ஹிந்து ஸ்வாமிகள் யோகிகள் அறைகளில் தெளிவாக வேலை செய்கின்றன. அகவயமான ஆராய்ச்சி கொடுக்கும் அயற்சியை சரிசெய்ய அவர்கள் எடுக்கும் புறவயமான யோகத்தை ஸ்கேண்டல் வீடியோவாக்கி அவமானப்படுத்துகின்றன பெரியாரிய மற்றும் அம்பேத்காரிய இயக்கங்கள்.

மதமாற்ற கிருஸ்தவ அமைப்புக்கள் வெளிப்படையாக எழுப்புதல் கூட்டம், வெளிப்படுத்துதல் கூட்டம், இளைஞர் எழுச்சி கூட்டம் எனும் பெயரில் கூடுகைகள் நடத்துகின்றன. அவை அப்பாவி ஹிந்து ஸ்வாமிகளுக்கு தவறான மன எழுச்சியை உருவாக்கிவிடுகின்றன. இவற்றை கண்டிக்காத கபடதாரி பெரியாரிஸ்ட்டுக்கள் அதனால் தவறாக வழிநடத்தப்படும் யோகிகளை கண்டிக்கின்றனர். உலகம் முழுவதும் அதிகம் பார்க்கப்படுவது ஆபாச வீடியோக்கள்தான். அதில் யோகிகளது வீடியோக்கள் லட்சத்தில் ஒரு பங்குகூட இருக்காது. இந்தியாவில் 65கோடிக்கும் மேலான பெண்கள் இருக்கிறார்கள். ஜட்டியானந்தா மீது புகார் சொன்னது ஒரே ஒரு பெண். வெளியானது ஒரேயொரு வீடியோ. இதனைக்கொண்டு ஒட்டுமொத்த ஹிந்து நிறுவனங்களையும் அவதூறு செய்கின்றனர்.

இல்வாழ்வு சலித்துப்போய் மனைவியுடன் பிணக்கு கொண்ட என் வாசகர் ஒருவரை ஜாக்கியை தொடர்புகொள்ளும்படி பரிந்துரைத்தேன். சில நாட்களுக்குப் பிறகு என்னை சந்திக்க வந்த அவர் இப்போ ஒரு பிரச்சினையும் இல்லஜி, இன்னும் ரெண்டு மூனு கல்யணம்கூட பண்ணிக்கலாம்னு இருக்கேன் என்றார். ஜட்டியானந்தாவை சந்தித்தீர்களா என்றபோது இல்லை, ஆனால் அவர் வீடியோக்களை பார்த்தே எல்லாவற்றையும் கற்றுக்கொண்டேன் என்றார். திராவிர கம்யூனிச சோம்பேறிகளால் இந்த உள் ஒளியை உணர இயலாது. உண்மையில் இதயத்தின் கதவுகளினூடே சென்று அகவயமான ஒரு போர்ன் வீடியோவை ஓடவிடும் வல்லமைகொண்ட பல பல பாசுரங்கள் நம் ஹிந்து பாரம்பர்யத்தில் இருக்கிறது. அவற்றை நாம் ருசித்துவிடக்கூடாது என்பதால்தான் கிருஸ்தவ பல்கலைக்கழகங்கள் வீடியோ கருவிகளை கண்டு பிடித்தன.

ஆணுக்கும் ஆணுக்கும் குழந்தை பிறக்குமா, அய்யப்பன் கதை அறிவியலுக்கு பொருந்துமா என தன் வழக்கமான பல்லவியை கருஞ்சட்டை கும்பல் ஒன்று திருநெல்வேலி ஜங்ஷன் அருகே எக்காள தொனியில் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. வழக்கம்போலவே எல்லா இந்துக்களும் அமைதியாக கடந்துபோகையில் ஒரு இளைஞன் மட்டும் எழுந்து “டேய் மூடுங்கடா ங்கோத்தா…” என்றான். திராவிட கும்பல் பதில் இல்லாமல் திகைத்து நிற்க அங்கிருந்த ஹிந்துக்கள் எல்லோரும் ஆனந்தக் கண்ணீர் உகுந்தார்கள். அந்த ஞான ஒலியின் பரவசத்தில் இருந்து மீள இயலாமல் நான் அங்கேயே நின்றுவிட்டேன். கஞ்சா போதையில் கவட்டையை விரித்து தூங்கிய அவன் கண்விழிக்கும்வரை அங்கேயே காத்திருந்து “இந்த திறப்பு உனக்குள் எப்படி நிகழ்ந்தது? என கேட்டேன். ஒரே ஒரு நாள் குருஜியுடன் ஒரு ஆனந்த அனுபவம் நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொண்டேன். அங்கே பிரசாதம் அருந்திக்கொண்டே கேட்டதை இங்கே சொன்னேன் அவ்வளவுதான் என பவ்யமாக பதில் சொன்னார். இத்தகைய கலாச்சார போராளிகளை உருவாக்குவதால்தான் ஜாக்கி குறிவைக்கப்படுகிறார்.

ஜட்டியானந்தா சரச சல்லாபங்களில் ஈடுபடவில்லையா, கஞ்சா விணியோகிக்கவில்லையா, காட்டை ஆக்கிரமிக்கவில்லையா என்றால் இல்லை என்று நான் சொல்ல மாட்டேன். ஒரு ஆன்மீக தரிசன பயணத்தில் சில அஜால் குஜால் சமாச்சாரங்களை கடந்துபோகத்தான் வேண்டும். அதனை கோர்ட்டுக்குப் போய் தீர்த்துக்கொள்ளலாம் அல்லது கோர்ட்டுக்கு வெளியே தீர்த்துக்கொள்ளலாம். ஆனால் அதை வைத்து ஆன்மீகத்தையோ நிறுவனத்தையோ தாக்குவது தவறு. மேலும் மேற்கத்திய ஆதிக்கத்தால் சீர்கெட்ட சமூகத்தில் நிலவும் பிரச்சினைகள் உறவு சார்ந்தவை. அவற்றை யோகிகள் அனுபவித்துப்பார்க்காமல் எப்படி தீர்வு சொல்ல இயலும்? பக்தன் இன்பத்தை நுகர்ந்துவிட்டு பிறகு ஆன்மீக அனுபவத்தைப் பெறுகிறான். மெய்ஞானியோ ஆன்மீகத்தை அடைந்துவிட்டு இன்பத்தை பரீட்சித்துப் பார்க்கிறார்.

மதம் ஒரு போதை என்று சொன்ன கம்யூனிஸ்ட்கள் கஞ்சாவைப் பற்றி புலம்புவது வேடிக்கையாக இருக்கிறது. காட்டை ஆக்கிரமித்தால் அதனைப்பற்றி புகார் சொல்ல வேண்டியது காட்டெருமையும் யானைகளும்தான். இதனைப்பற்றி என்னுடைய வெளிர்நீல மலைக்குரங்கு எனும் நாவலில் தெளிவாக விளக்கியிருக்கிறேன். காட்டில் உடைத்துப்போடும் ஐரோப்பிய கண்டுபிடிப்பான சாராய பாட்டில்களைவிட கசக்கி வாயில்போடும் ஆன்மீக பிரசாதம் கஞ்சா மேலானது என்றே சொல்வேன்.

எனக்கு ஜாக்கி ஜட்டியானந்தா மீது பெரிய நம்பிக்கை இல்லை, அவரை நம்புபவர்கள்மீதும் நம்பிக்கை இல்லை. அவர்களை எதிர்ப்பவர்கள் மீது சுத்தமாக நம்பிக்கை இல்லை. ஆனால் என்ன செய்ய எதிர்ப்பவர்களை எதிர்த்தால்தான் என் வண்டி ஓடும். எனக்கு இருக்கும் பக்தர்கள் இன்னும் என் பக்தர்களாகத்தான் இருக்கிறார்களா என அறியவே இந்த எதிர்குரல்களை எதிர்க்க வேண்டியிருக்கிறது.

நன்றி,

சுமோ.

கெழவி செத்துருச்சி, நாம நீதியை நிலைநாட்டிருவோம்.

கருவாட்டை தொலைத்த பாப்பாத்தி கவலைப்படலாம் அல்லது பயப்படலாம். கருவாட்டை செரித்த பாப்பாத்தி கவலைப்பட தேவையில்லை அல்லது பிரயோஜனம் இல்லை. ஜெயா வைகுண்ட பிராப்தம் அடைந்த விவகாரமும் தாம்ப்ராஸ் போராளிகளுக்கு அப்படியானதே. ஜெ இருந்தவரைக்கும் ஊழல் குறித்த விவாதங்களில் 2ஜி வழக்கில் மட்டும் வீரம் காட்டிய அஃபிஷியல் சைவ அறிவுஜீவிகள் ஜெ மரணத்தை தொடர்ந்து ஊழலை ஒழிச்சுபுடனும் என தம் நூலையே வாளாக்கி போருக்கு புறப்பட்டிருக்கிறார்கள். பார்ப்பனீய புத்ரி அப்பல்லோவில் இழுத்துக்கொண்டிருந்தபோதுகூட வீரத்தை வாடகைக்கு விட்டிருந்த கமல், புத்ரியின் கருமாதி முடிந்த கையோடு வீரத்தை மூட்டு ட்விட்டரில் காட்சிக்கு வைத்திருக்கிறார்.

பாஜக குண்டர்கள் கள்ளக்காதலி வீட்டில் இருந்துகொண்டே கற்புநெறி பற்றி கும்பி கிழிய வகுப்பெடுப்பவர்கள். இப்போது பப்பிம்மாவும் இல்லை, கேட்க வேண்டுமா என்ன? நீதி வென்றது என்கிறது ஒரு வாய். இனி திராவிட கட்சிகள் ஒழிந்தது என்கிறார் பொன் ராதா. ஜெயா வழக்கில் இருந்து விலகிக்கொள்ளும்படி பாஜக என்னை மிரட்டியது என ஆச்சார்யா வாக்குமூலம் கொடுக்கும்போதுகூட இவர்கள் இப்படிப் பேசுமளவுக்கு நமது முட்டாள்த்தனமும் அவர்கள் திமிர்த்தனமும் உச்சத்தில் இருக்கிறது. ஜெ பிணமான சேதி உலகிற்கு கிடைப்பதற்கு 24 மணிநேரம் முன்பே அவர் பூத உடலை பாதுகாக்க வந்த கட்சி, அருணாசல பிரதேசத்தின் முதல்வர் என ஆசைகாட்டி கடைசியில் சிவலோக பதவியை கலிக்கோ புல் எம்.எல்.ஏவுக்கு கொடுத்து அழகுபார்த்த கட்சி, அமைச்சர் பதவியோடு பீகாரில் இருந்திருக்க வேண்டிய ஜிதன்ராம் மாஞ்சியை வீட்டோடு உட்காரவைத்த கட்சிக்கு அதிமுகவை கடத்துவது சாதாரண வேலை.

தைரியலட்சுமி பெங்களூர் சிறையில் கால்வைத்தபோதே போயஸ்கார்டன் வாசலில் பாஜக எனும் மூதேவி கால்வைத்துவிட்டது. ஆனாலும் அது உயர்சாதி மூதேவி என்பதால் சீக்கில் துன்பப்பட்ட தெய்வத்துக்கு சங்கடம் ஏதும் இருக்கவில்லை. ஆனால் தெய்வம் டயாபடீஸ் வந்து செத்தபிறகும் அப்படி இருக்க முடியுமா? கோயிலுக்குள் சூத்திரன் நுழைவதையே அபச்சாரமாக கருதும் பாஜகவுக்கு தமிழக அரசியலின் சங்கர மடமான போயசில் சூத்திரச்சி அரசாள்வதை தாங்குவது எங்ஙனம் சாத்தியம்!!

ஆகவே மம்மியின் பாடி குழிக்குள் போனவுடன் அழுது அரற்றாமல் அறச்சீற்றம் கொண்டார்கள் மயிலை மாமாக்கள். காணாமல்போனதாக சொல்லப்படும் ஜெயாவின் கால்களுக்காக அல்ல, சிகிச்சை நடந்ததா இல்லை மம்மியை மம்மியாக மாற்றும் எம்பாமிங் நடந்ததா என அறிவதற்காக அல்ல. மாறாக அவர் உட்கார்ந்திருந்த நாற்காலிக்காக சீற்றம் கொண்டார்கள். வழக்கமாக அண்டர்பிளே அரசியல் செய்யும் பிறவி பாஜக உறுப்பினர்கள் இந்த முறை ஜெயாவின் நாற்காலியுடைய புனிதத்தைக் காக்க முதல்வரிசை போர்வீரனாக களம் கண்டார்கள். ராஜாக்கள் காலத்திலேயே உட்கார்ந்த இடத்தில் இருந்து போர்செய்தவர்கள் இல்லையா?. ஆகவே இம்முறையும் போரை சமூக ஊடகங்களில் இருந்து துவங்கினார்கள். பூணுலை கழற்றிப்போட்ட கமல் ஒரு பக்கம் இலக்கியத்தரத்துடன் கொந்தளிக்க பூணூலை மதிக்க மாட்டேன் என்கிறார்கள் என புலம்பிய பத்ரி சேஷாத்ரி நரசிம்மாவதாரம் எடுத்து ஸ்டேட்டஸ் போர் தொடுக்கிறார்.

//சசிகலா, ஜெயலலிதா கல்லறையில் ஓங்கி மூன்றுமுறை அடித்துச் சபதம் செய்த காட்சியைப் பார்த்தேன். என்னவொரு வெறி. திருட்டுப் பொறுக்கிகளுக்கு இருக்கும் தெனாவெட்டு! இத்தனை செய்து, இத்தனை பட்டும் இந்தக் கூட்டத்துக்கு என்னவொரு ஆங்காரம்? இந்தக் கூட்டத்தைச் சேர்ந்த யாரும் காலாகாலத்துக்கும் பொதுப் பதவி எதற்கும் வராத அளவுக்குச் செய்யாவிட்டால் நாமெல்லாம் மனிதர்களே அல்ல.- பத்ரிஜி//

வெகு மக்கள் சசிகலாவின் சபதத்தை ஒரு நகைப்புக்குரிய செய்கையாக நினைக்கையில் பத்ரி வகையறா அதனை தேசத்தின் அச்சுறுத்தலாக சித்தரிக்கிறது. அவர் வம்சமே அரசியலுக்கு வராதபடிக்கு விரட்டப்பட வேண்டும் எனுமளவுக்கு ஆத்திரம் கொப்புளிக்கிறது அவர்களது வரிகளில். தமிழனென்றால் ஷேர் செய்யவும் எனும் காவிகளின் உசுப்பல் செய்திகளைப்போலக்கூட பத்ரி சொல்லவில்லை. மனிதன் என்றால் ஷேர் செய்யவும் எனும் ரேஞ்சுக்கு இறங்கி அடிக்கிறார்.

இப்படி புலம்பும் இன்னொரு கும்பல் பிறவி பாஜகவினர் அல்லாத அடையாள அரிப்பெடுத்த மனிதர்கள். இவர்களது புகலிடம் பாஜகதான் என்றாலும் அவர்கள் தம்மை கட்சி சார்பற்றவர்கள் என்றே சொல்லிக்கொள்கிறார்கள். ”நான் பாஜக ஆதரவாளன் இல்லை, இருந்தாலும்…” என்றவாறு ஒருவர் பேச ஆரம்பித்தால் அவரை இந்தப்பிரிவில் தயங்காமல் சேர்க்கலாம். கனவுக்கன்னியை நினைத்து கைமைதுனம் செய்யும் மனிதனைப்போல பார்ப்பனரைப்போல சிந்தித்தால் நாமும் பார்ப்பனர் ஆகிவிடலாம் எனும் கற்பனையான நம்பிக்கை இவர்களது அரசியல் பண்பாட்டு கருத்துக்களை உற்பத்தி செய்கிறது. தாம்ப்ராஸ் லெவல் அமைப்பாக இருந்திருக்க வேண்டிய தமிழக பாஜகவுக்கு ஒரு இந்து அமைப்பு எனும் முகத்தை கொடுப்பது இந்த கும்பல்தான்.

இவர்கள் இருப்பதாலேயே சசி கும்பல் மீதான வெறுப்பு வெள்ளமென பாய்ந்துவிடுமா என்றால் இல்லைதான். இங்கே பார்ப்பனர்கள் எல்லோரும் அறிவுஜீவிகளாகவே அறியப்படுகிறார்கள். அவர்களை பின்பற்றும் கற்பனைப் பார்ப்பனர்கள் தங்கள் அடையாளப்பசிக்காக மயிலை சிந்தனையை நகலெடுத்துப் பரப்பி தங்களையும் ஒரு ஆல் பர்ப்பஸ் பார்ப்பஸ் ஆக அங்கீகரிக்கக் கோருகிறார்கள். ஊடகங்களின் பிடி பெருமளவுக்கு ”அவா”க்கள் வசம் இருப்பதால் அவர்கள் தமது அடிமைகளின் குரலுக்கு அதீத முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறார்கள். இவ்வாறாகவே இந்த குரல்கள் ஒரு சாதிச்சார்பில் இருந்து லாவகமாக தப்பிக்கின்றன.

இவர்கள் பகிர்வதற்கென்றே சில மீம்ஸ், மெசேஜ் தொழிற்சாலைகள் உற்பத்தி செய்து தள்ளுகின்றன. அதனை நம்பி ஃபார்வேட் செய்யும் கூமுட்டைகள் குரூப்பிற்கு இருவராவது இருந்து தொலைக்கிறார்கள். பசு ஆக்சிஜனை வெளியிடும் ஒரே உயிரினம் எனும் தகவலை ஒரு எம்ஃபில் பட்டதாரி பகிர்கிறார். மோடி ஆட்சிக்கு வந்த உடன் உலக நாடுகள் எல்லாம் இந்தியாவைப் பார்த்து பயப்படுகின்றன எனும் அண்டப்புளுகை ஒரு பாதிரியார் ஃபார்வேர்ட் செய்கிறார். நீ இந்தியன் என்றால் நாளை முதல் கக்கூசில் இருந்து கால்கழுவாமல் வா என மெசேஜ் வந்தாலும் தேசபக்தி குறையாமல் ஃபார்வேர் செய்யும் இந்த கூட்டம்தான் மீம்ஸ் தொழிற்சாலைகளின் மூலதனம்.

இந்த மூன்று அணிகளும் சேர்ந்து பன்னீருக்கு திடீரென ஞானஸ்நானம் செய்துவைத்தன. பன்னீரை கொண்டாட மாம்பலம் தேசபக்தர்களுக்கு என்ன தேவை வந்தது? தீபா தூங்கி விழித்து களத்துக்கு வரும்வரை அவர்களுக்கு ஒரு நைட் வாட்ச்மேன் தேவைப்பட்டார். இரண்டு மாதங்களாக பாஜகவின் செல்லப்பிள்ளையாகிவிட்ட பன்னீர் அதற்கு பொருத்தமானவர் என்பதால் தெரிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறார். எப்படி சசியின் வருகை வரைக்குமான ஏற்பாடாக எடப்பாடி இருக்கிறாரோ அப்படியே தீபா வரும்வரைக்குமான ஏற்பாடாக பன்னீர் இருக்கிறார்.

ஓராண்டில் எம்.பி.ஏ முடிக்கலாம் என விளம்பரங்களைப் பார்த்திருக்கிறோம். பத்து நிமிடத்தில் பாஸ்போர்ட் சைஸ் புகைப்படம் கிடைப்பதைப் பார்த்திருக்கிறோம். அரைமணிநேர பீட்சா உத்திரவாதங்களையும் பார்த்திருக்கிறோம். ஆனால் 40 நிமிடத்தில் யோக்கியனாகிவிடும் உபாயத்தை கற்றவர் பன்னீரைத்தவிர யாருமில்லை. மீசையை சிரைத்துவிட்டு மரு ஒட்டினால் யாருக்கும் அடையாளம் தெரியாமல் வேறு நபராக மாறிவிடும் சினிமா நாயகனைப்போல அரசியல் நாயகனாகிவிட்டார் பன்னீ. 40 நிமிட சுடுகாட்டு பூஜையில் தன் பழைய பாவங்கள் யாவற்றையும் துடைத்தெறிந்துவிட்டு புதிய பன்னீர் உடலுக்குள் தன்னை ஐக்கியப்படுத்திக்கொண்ட நவீன மந்திரவாதி பன்னீர்தான். ராம நாராயணன் உயிரோடு இருந்திருந்தால் இந்த சம்பவத்தை வைத்து ஒரு சாமிபடமே எடுத்திருப்பார். என்ன செய்ய திடீர் யோக்கியர் கொடுத்து வைத்தது அவ்வளவுதான்.

ஓபிஎஸ்சை மெரினா போராட்டத்தின்போது கழுவி ஊற்றிய சமூகத்தில் அவரை பரம யோக்கியனாகவும் பிறவிப் போராளியாகவும் முன்னிருத்தும் துணிச்சல் எப்படி பசுமூத்திர பிராண்ட்அம்பாசிடர்களுக்கு வந்தது எனும் சந்தேகம் வாசிப்பவர்களுக்கு எழலாம். ஆனால் நாம் அவ்வாறு சந்தேகம் கொள்ள அவசியம் இல்லை. பிடிக்காத அதிகாரி முகத்தில் ஆசிட் வீசிய தெய்வத்தாயை மக்கள் தலைவர் என நிறுவ முடியும்போது, குன்ஹா தீர்ப்பை கேட்டு சர்வமும் ஒடுங்கி மாதக்கணக்கில் வீட்டில் ஒளிந்துகொண்டவரை தைரியலட்சுமி என நம்பவைக்க முடியும்போது, கொழுப்பெடுத்துப்போய் நூலகத்தையே சிதைத்து ரசிக்கும் மனநோயாளியை சிறந்த நிர்வாகி என கால் நூற்றாண்டுகாலம் பிரச்சாரம் செய்ய முடியும்போது பன்னீரை தற்காலிக திடீர் யோக்கியராக அறிவிப்பதில் அவர்களுக்கு என்ன தயக்கம் இருக்கப்போகிறது. அம்மா கொடுத்த சீட்டின் பவித்ரம் குறையாதிருக்க அதில் தன் சீட்டைக்கூட பட்டும்படாமல் வைத்த மனிதனுக்கு செய்யும் உபகாரம் இது.

பன்னீரை முன்னிருத்தி பார்ப்பன லாபிக்கள் ஒரு முக்கியமான செய்தியை மற்ற தலைவர்களுக்கு சொல்கின்றன. ஜெயாவைப்போல திருடு அது உன் சமர்த்து, ஆனால் திருடி-ஜெயாவைப்போன்ற தலைவர் ஆக முயலாதே என்பதுதான் அவர்கள் சசிகலாவுக்கும் அதன் வாயிலாக ஏனைய தலைவர்களுக்கும் விடுக்கும் செய்தி. நீ ஒன்றும் ஜெயலலிதா அல்ல என்பதை உணர்த்தவே சசிகலாவுக்கு அவர்கள் பல்முனை எச்சரிக்கை கொடுக்கிறார்கள். சசிகலா முந்தாநாள் முளைத்த தீய அவதாரம் போலவும் அதனை நேற்றுதான் இந்த வெள்ளைத்தோல் போராளிகள் கண்டுபிடித்ததுபோலவும் பேசுவது அசிங்கம் பிடித்த சாதிவெறியின் திமிர்த்தனமான வெளிப்பாடு. ஜெயா உயிரோடு இருந்தவரை, சட்டப்படி நடப்பவை பற்றி கேள்வி எழுப்பாதே என முழங்கிய வாய்கள் இப்போது சட்டம் கிடக்கட்டும் மக்கள் கருத்துதான் முக்கியம் என பேசுகின்றன. பூனூல் அணிந்தவனின் அபானவாயுவையும் தெய்வீகம் என கருத ஆளிருக்கையில் அவர்களுக்கு என்ன கவலை??

சசி கும்பலை அம்பலப்படுத்தும் எல்லா நடவடிக்கைகளையும் நாம் ஆதரிக்க வேண்டும்தான். ஆனால் அதனை ஒழிக்கவந்த மாமனிதனாக பன்னீரை நம்பச்சொல்வதும் சோம்பேறி தீபாவுக்கு பட்டாபிஷேகம் செய்ய முனைவதும் கடைந்தெடுத்த அயோக்கியத்தனம். இன்னொரு ஜெயலலிதா என்பது அக்ரஹாரங்களின் கனவாக இருக்கலாம் ஆனால் அது ஏனையோருக்கு ஒரு தண்டனை.

ஜெயா சாவு என்பது பல தளங்களில் நல்விளைவுகளை உருவாக்கியிருக்கிறது. ஊடகங்கள் சொத்துக்குவிப்பு வழக்கின் முதல் குற்றவாளியை பற்றி பேசுகின்றன, மக்கள் கருத்து, ஊழல் ஒழிப்பு பற்றியெல்லாம் பார்ப்பனர்கள் பேசுகிறார்கள். சசிகலா ஒரு கொள்ளைக்காரி எனும் ஞானோதயம் குருமூர்த்தி கும்பலுக்கு உதிக்கவே ஜெயா மண்டையைப் போட வேண்டியிருக்கிறது. நக்கிப்பிழைப்பதையே வாழ்க்கையாகக்கொண்ட சினிமாக்காரர்கள் அரசியல் பேசுகிறார்கள். பாட்டிம்மா சிறை சென்றபோது தமிழகத்தை நிலைகுலையவைத்த அதிமுக இப்போது சசிகலா சிறை சென்றபோது அமைதியாக இருக்கிறது. உச்ச நீதிமன்றம்கூட நீதி நியாயம் போன்ற வார்த்தைகளை பயன்படுத்துகிறது. இவையெல்லாம் நடக்க அக்ரஹாரத்தால் அருளப்பட்ட ஒரு தலைவர் செத்துத் தொலைய வேண்டியிருக்கிறது.

பார்ப்பனர்களை சமூக அக்கறையுள்ளவர்களாக பார்க்க வேண்டுமானால் இங்கே பார்ப்பன தலைமை இல்லாமல் இருப்பது அவசியம் இல்லையா?. ஆகவே அவர்கள் பரிந்துரைக்கும் பன்னீர், தீபா போன்ற நபர்களை புறக்கணியுங்கள். ஏற்கவே கேன்சர் இருக்கிறது என்பதற்காக எயிட்ஸ் நோயும் இருந்துவிட்டுப் போகட்டும் என்றால் ஏற்றுக்கொள்வீர்களா? சசி கும்பல் முற்றாக ஒழிக்கப்பட வேண்டியவை என்பதில் சந்தேகமில்லை. அதனை பன்னீரை மகிமைப்படுத்தி செய்வதுதான் ஆபத்து. பன்னீரும் அவரை இயக்கும் காவிகளும் எப்போது வேண்டுமானாலும் கூட்டு சேரலாம். ஊழல் ஒழிப்பு என்பது நாம் எல்லோரும் ஒன்றினைந்து செய்யவேண்டிய வேலை. அதற்கு தலைமையேற்க திருடர்கள் பரிந்துரைப்பவர்களை நம்பாதீர்கள்.

சிறார்கள் மீதான பாலியல் துன்புறுத்தல்– தப்பியோடமுடியாது, ஆனால் தடுக்க முடியும்.. நிச்சயமாக.

சிறார்கள் மீதான பாலியல் துன்புறுத்தல் என்பது இந்தியா போன்ற நாடுகளின் அன்றாட பிரச்சினை. ஆனால் புரிதலின்மை காரணமாக அவை அன்றாட பிரச்சினை பட்டியலில் வருவதில்லை. ஒரு கொலை நடந்தாலன்றி வெகுமக்கள் கவனம் அதன் மீது திரும்புவதில்லை. அதிலும் கொல்லப்பட்டது ஒரு நகரத்து குழந்தையாகவும், குறைந்தபட்சம் மத்தியதர வர்க குழந்தையாகவும் தாழ்த்தப்பட்ட சாதியில் பிறக்காத குழந்தையாகவும் இருப்பது அவசியம். டெல்லி நிதாரி பகுதியில் தொடர்ந்து 50க்கும் மேற்பட்ட குழந்தைகள் கொல்லப்பட்டபோது சிறு சலனம்கூட அங்கே எழவில்லை. எதேச்சையாக எலும்புக்கூடுகள் சிக்கி பிரச்சினையை உலகிற்கு கொண்டுவந்தது. அங்கும்கூட அச்செய்தியின் சுவாரஸ்யம்தான் அக்குழந்தைகளின் மீதான பரிதாபமாக வெளிப்பட்டது.

மிகையான விமர்சனம் அல்ல. கோவையில் இரண்டு மார்வாடி குழந்தைகள் கொடூரமாக கொல்லப்பட்டபோது தமிழகத்தில் பரவிய ஆத்திரம் அதே வாரத்தில் அதே பாணியில் கொல்லப்பட்ட கீர்த்திகா எனும் தலித் சிறுமி விவகாரத்தில் எழவில்லை. ஒரு அரசியல் பதிவாக இதனை கொண்டு செல்வது எனது நோக்கம் அல்ல. ஆனால் அரசியலை தொடாமல் ஒரு சமூகப் பிரச்சினையை கையாள முடியாது. அதனை பிறகு பார்க்கலாம். சமீபத்தில் சென்னைக்கு அருகே கொடூரமான முறையில் படுகொலை செய்யப்பட்ட சிறுமி ஹாசினி பற்றிய – சில உரையாடல்களில் வெளிப்பட்ட பெற்றோர்களின் எதிர்வினைக்கு பதிலளிக்கும் முயற்சியே இப்பதிவு.

கீழ்காணும் சில கேள்விகளுக்கு மனதில் உடனே தோன்றும் பதில்களை சொல்லுங்கள் (உண்மையான பதில் தேவை, சரியான பதில் சொல்ல முயலாதீர்கள்).

  1. உங்களுக்கு மிக நெருக்கமான (உங்கள் பார்வையில்) நல்ல உறவுக்காரை உங்கள் குழந்தை பிடிக்கவில்லை என்கிறது. உங்கள் எதிர்வினை என்னவாக இருக்கும்?
  2. உங்கள் குழந்தை திடீரென பள்ளி செல்ல மறுக்கிறது. இந்த நிலை 15 நாட்களுக்கும் மேலாக தொடர்கிறது என்றால் அதற்கான தீர்வு என்ன என்று கருதுகிறீர்கள்?
  3. நீங்கள் பெரிதும் மதிக்கும் நபர் (குருஜி அல்லது மாஹா பெரியவர் என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள்) மற்றும் உங்கள் குழந்தையை பள்ளிக்கு அழைத்துச்செல்லும் ஓட்டுனர் இருவரும் உங்கள் குழந்தையை தொட்டுப் பேசுவதை பார்த்தால் இருவரில் கண்காணிக்கப்பட வேண்டியவர் என யாரைக் கருதுவீர்கள்?
  4. உங்கள் அருகாமையில் உள்ள அல்லது தெரிந்த ஒரு சிறுமி கருவுற்றிருப்பதை அறிகிறீர்கள். உடனடியாக நீங்கள் யாரை குற்றம் சாட்டுவீர்கள்?
  5. அடுத்தவர்கள் உடன் இருக்கையில் உங்கள் குழந்தை பாலுறுப்பு பற்றி பேசினாலோ அல்லது ரேப் போன்ற வார்த்தைகளை பயன்படுத்தினாலோ என்ன செய்வீர்கள்?

பதில் என்னவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம் ஆனால் அவற்றில் பெரும்பாலானவை குழந்தையின் கண்ணோட்டத்தையும் பரிசீலித்து வரும் பதிலாக இருக்காது. இந்திய குடும்ப அமைப்பில் சிறார்களின் கடமை என்பது கீழ்படிவது மட்டுமே என நம் எல்லோருக்கும் போதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. சமீபத்தில் சிபிஎஸ்சி – யூ.கே.ஜி பாட குறுந்தகட்டை பார்க்க நேர்ந்தது. அதில் தினமும் கடவுளை வணங்குவது நல்ல பழக்கங்கள் எனும் பட்டியலில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது. மூத்தவர்களை மதிக்க வேண்டும் என்பதும் அப்பட்டியலில் வருகிறது. அதென்ன மூத்தவர்கள்??? மற்றவர்களை மதிக்க வேண்டும் என்பதுதானே சரி? ஆக 4 வயதிலேயே சிறியவர்களை மதிக்க வேண்டாம் எனும் பாடம் நமக்கு கற்றுத்தரப்பட்டுவிடுகிறது.

 சில நாட்களுக்கு முன்பு என் மகனை பக்கத்துவீட்டில் விட்டுவிட்டு வெளியே செல்ல வேண்டியிருந்தது. பத்து நிமிட வேலை முடிய 40 நிமிடங்கள் ஆகிவிட்டது. திரும்ப வந்து மகனை அழைக்கையில் அவன் சிறுநீரை அடக்க முடியாமல் கண்கள் கலங்கி நின்றுகொண்டிருந்தான், கால்சட்டையை கொஞ்சம் நனைத்துவிட்டு அடக்கிக்கொண்டிருந்ததை கண்டு திகைத்துவிட்டேன். இரண்டு வருடங்களாக அருகாமையில் வசிக்கிற, நாள்தோறும் விளையாடுகிற வீட்டின் நபர்களிடம் தனது கழிப்பறை தேவையை சொல்ல கூச்சப்படுகிற நான்கு வயது குழந்தையை உருவாக்கும் அளவுக்கு நமது சமூக அமைப்பு இருக்கிறது. (இத்தனைக்கும் நாங்கள் இருவருமே முதுகலை உளவியல் பட்டதாரிகள்.). தன் தேவையை கேட்டுப்பெறும் மகனை நாங்கள் தயார்படுத்தவில்லை என்பது ஒரு பக்கம் இருந்தாலும் தனது பாலுறுப்பு தொடர்பான செயல்பாடுகளையும் தேவைகளையும் சொல்லவே கூச்சப்படுபவர்களாக அவர்களை மாற்றுவது நமது ஒட்டுமொத்த சமூகமும்தான்.

கால்சட்டையை நனைக்கும் பிள்ளைகள் பல கிண்டல்களை கடந்தே வளர்கிறார்கள். அறியாத பருவத்தில் தமது பாலுறுப்பை கையால் தொடும்போதும் அதனை குறிப்பிடும்போதும் தண்டனைக்கோ அல்லது கண்டிப்புக்கோ அவர்கள் ஆளாகையில் மறைமுகமாக ஒரு பாடத்தை கற்கிறார்கள். தமது பாலுறுப்பு சம்மந்தப்பட்ட எந்த உரையாடலும் அவமானத்துக்குரியது என் வலுவாக திணிக்கப்படும் பாடம் அவர்களை காலத்துக்கும் தொடரும். இதன் மோசமான பின்விளைவுதான் தன் மீதான பாலியல் சீண்டல்களையும் அவர்களை சொல்ல முடியாமல் தடுக்கிறது. அதனை பேசுவதையே அவமானமாக உணர்கிறார்கள். பாலியல் சீண்டலுக்கு ஆளாகும் பெரும்பாலான சிறார்கள் இங்கே தன்னைத்தான் முதல் குற்றவாளியாக உணர்கிறார்கள் என்பது மிகக்கசப்பான உண்மை. நாம் சறுக்கும் முதல் புள்ளியும் இதுதான் (இது எனது மிகக்குறுகலான அறிவு மற்றும் அனுபவத்தின் முடிவு, எந்த நிரூபிக்கப்பட்ட தரவும் இதனை உறுதி செய்ய என்னிடம் இல்லை என்பதை நினைவுபடுத்த விரும்புகிறேன்)

மத்திய அரசின் சமூக நலத்துறை 2007 – 08 ல் நடத்திய ஆய்வொன்றில் 50% இந்திய குழந்தைகள் ஏதோ ஒருவகையான வன்கொடுமைக்கு ஆளாகிறார்கள் என்கிறது. ஆனால் நமக்கு எது வன்கொடுமை என்பது பற்றி எந்த ஞானமோ அக்கறையோ இல்லை. குழந்தைகளை அடிக்காமல் வளர்க்க முடியாது என பலரும் பரிபூரணமாக நம்புகிறார்கள். பல கன்னியாஸ்திரிகள் அடிக்கும் உரிமையை இழந்ததால்தான் இப்போது பிள்ளைகள் கெட்டுவிட்டார்கள் என்பதில் அழுத்தமான நம்பிக்கை வைத்திருக்கிறார்கள். சிறார்கள் மீதான வன்முறை என்பது உடலுறவு கொள்வது அல்லது பெரிய காயம் ஏற்படுத்துவது போன்ற பெரிய குற்றங்கள் மட்டுமல்ல. வார்த்தைகளால் காயப்படுத்துவது, சுயமரியாதையை குலைக்கும் வகையான தண்டனைகளை கொடுப்பது. உரிமைகளை மறுப்பது என வன்முறைகள் பட்டியல் மிகப்பெரிது.

பரவலாக இருக்கும் புரிதலின்மைதான் ஆரம்பகட்ட பாலியல் சீண்டல்களை கண்டறிய முடியாமல் தடுக்கிறது. அவமானம் பற்றிய சமூகத்தின் முட்டாள்தனமான விதிமுறைகள் கண்டுபிடிக்கப்படும் குற்றங்களையும் மறைக்க வைக்கிறது அதனால் சுவை கண்ட குற்றவாளிகளில் சிலர் அடுத்த கட்டத்தை நோக்கி நகர்கிறார்கள். அதுதான் கொலை வரை இட்டுச்செல்கிறது. மண உறவை முறித்துக்கொண்ட என் தோழி அதற்கான காரணமாக சொன்னது படுக்கையறைக்கு செல்வதை நினைத்தாலே எனக்கு அச்சமாக இருக்கிறது என்பதுதான், இளம் வயதில் எதிர்கொள்ளும் சிறிய அளவிலான பாலியல் சீண்டல்கள்கூட பிற்காலத்தில் இத்தகைய பெரிய பிரச்சினைகளில் கொண்டுவிடும் என்பதை மறந்துவிடாதீர்கள்.

அடுத்த பெரிய காரணி மனிதர்களை நாம் மதிப்பிடும் முறை. இப்போது நடந்திருக்கும் ஹாசினி கொலைவழக்கில் கைது செய்யப்பட்ட நபர் முகத்தைப் பார்த்த எல்லோரும் இவனை பார்த்தால் கொலைகாரன் போலவா இருக்கிறது என ஒரே மாதிரி அதிர்ச்சியடைகிறார்கள். ஒரு சாஃப்ட்வேர் பொறியாளர் ஏன் இப்படி நடந்துகொள்கிறார் என் கேட்கிறார்கள். இந்த வடிகட்டும் வழிமுறைதான் பெரிய அபாயம். உலகில் இருக்கும் மக்களில் 4% ஆண்கள் சிறார்களுடனான பாலுறவு பற்றிய விருப்பம் உள்ளவர்கள். அவர்கள் வசதியானவர்களாக, சிகப்பானவர்களாக, மெத்தப் படித்தவர்களாக என நீங்கள் விலக்களிக்கும் எந்த பிரிவினராகவும் இருக்கலாம். எல்லோரையும் நம்புவது ஆபத்தானது அதைப்போலவே எல்லோரையும் சந்தேகிப்பதும் ஆபத்தானது. உங்கள் குழந்தைகளை இந்த நபர்களையும் உள்ளடக்கிய .உலகத்தில்தான் வளர்க்க வேண்டும். பிரச்சினையில் இருந்து ஒளிந்துகொள்வதால் பிரச்சினையை தள்ளிப்போட்டு அதனை தீவிரமாக்குவோம்.

இன்னொரு பிரச்சினை இந்திய நீதியமைப்பு, காவல்துறை ஏனைய அரசுத்துறைகள். இங்கே எந்த இடத்திலும் சிறார்களுக்கான நீதி பற்றியோ அவர்கள் உரிமை குறித்தோ எந்த அக்கறையும் இல்லை. சேலம் வினுப்பிரியா வழக்கில் போலீஸ் எப்படி நடந்துகொண்டது? அவர்கள் பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணைத்தான் குற்றம்சாட்டினார்கள். இது ஒரு காவலரின் சிந்தனையில் வந்ததல்ல, நமது அதிகார மையங்களின் கட்டமைப்பே இப்படிப்பட்ட சிந்தனையில்தான் இருக்கிறது. பெண்னை காணவில்லை என புகாரளித்தால் யாரோடயாச்சும் ஓடிப்போயிருப்பா என்பதுதான் காவல் நிலையத்தின் உடனடி எதிர்வினையாக இருக்கும். ஒரு செல்வாக்குடைய நபர் அல்லது அமைப்பின் அழுத்தம் இல்லாமல் பெண் தொலைந்த வழக்கில் நடவடிக்கை துவங்காது. வெளிநாடுகளிலும் இப்படிப்பட்ட பாலியல் குற்றவாளிகள் உண்டு, ஆனால் அங்கே குற்றச்சாட்டை பதிவு செய்யவும் நீதி பெறவும் வாய்ப்புக்கள் முழுமையாக உண்டு, சிறார் உரிமைகளின் முக்கியத்துவம் அங்கே போதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. மைக்கேல் ஜாக்சன் தமது குற்றங்களில் இருந்து தப்பிக்க சொத்தில் பெரும் பகுதியை இழந்தார். இங்கே குற்றம் சாட்டும் பாதிக்கப்பட்ட நபர்தான் பெரும் இழப்பை எதிர்கொண்டு வழக்கை நடத்த வேண்டும். இந்த படுமோசமான வித்தியாசம்தான் இந்தியா சிறார்களுக்கு கிரிமினல்களைவிட பெரிய அச்சுறுத்தல். (போடப்படும் எல்லா புதிய சட்டங்களும் விளங்காமல் போக இதுதான் காரணம்).

பிறகெப்படி இதனை எதிர்கொள்வது?

முதலில் உங்கள் குழந்தைகளை ஒரு தனிநபராக மதிக்க கற்றுக்கொள்ளுங்கள். அப்போதுதான் அவர்கள் முடிவுகள், அபிப்ராயம்  ஆகியவற்றின் மீதும் உங்களுக்கு மதிப்பு வரும். ஒருவரை பிடிக்காமல் போகவும் அவர்களுக்கு உரிமை உண்டு என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். தனக்கு மதிப்பிருக்கும் இடத்தில்தான் ஒரு மனிதனால் தனது பிரச்சினைகளை சொல்ல முடியும். இது சிறுவர்களுக்கும் பொருந்தும். குழந்தை ஒரு மாதத்துக்கும் மேல் பள்ளிக்கு செய்வதை தவிர்க்க முனைந்தால் காரணமே இல்லாவிட்டாலும் பள்ளியை மாற்று என்கிறது அமெரிக்காவின் பெற்றோர் கையேடு ஒன்று.

எந்த விடயத்தையும் உங்களிடம் கேட்கவும் தர்கம் செய்யவும் அவர்களுக்கு உரிமை உண்டு என்பதை செயலில் காட்டுங்கள். குடும்ப விவகாரங்களை அவர்களுடன் விவாதிப்பது, தினசரி செய்திகளை அவர்களுடம் பகிர்ந்து கொள்வது அவர்களை விவாதிக்க தூண்டுவது ஆகியவற்றை செய்யுங்கள். சற்றே வளர்ந்த பிள்ளைகள் என்றால் அவர்கள் ஆர்வம் காட்டும் விவகாரங்களில் நீங்களும் ஆர்வம் காட்டி ஒரு மாணவனைப்போல தகவல் பெற முயலுங்கள். உங்கள் பிரச்சினைகளையும் அவர்களிடம் பகிர்ந்துகொள்ளுங்கள் (சீரியல் ஸ்டைலில் புலம்பாதீர்கள், பிரச்சினையை விளக்குங்கள் போதும்). இவையெல்லாம் அவர்கள் தங்கள் மீது நல்ல நம்பிக்கை கொள்ள வைக்கும். மேலும் தங்கள் பிரச்சினைகளை உங்களிடம் சொல்வதற்கான தயக்கத்தை அது உடைக்கும். தைரியமான பிள்ளைகளையும் வீட்டில் நல்ல உரையாடல் பரப்பை வைத்திருக்கும் பிள்ளைகளையும் பாலியல் குற்றவாளிகள் அனேகமாக தெரிவு செய்வதில்லை.

அவர்களது இலக்கு வீட்டுக்கு பயப்படும் பிள்ளைகளே. சிறுவர்களிடம் தவறாக நடக்கும் மனிதர்கள் இயல்பில் குறைவான சுயமரியாதை கொண்டவர்கள் (சுயமரியாதை – செல்ஃப் எஸ்டீம்) ஒரு பெண்ணை என்னால் கவர முடியாது எனும் உள்ளார்ந்த நம்பிக்கையும் சாதாரன பாலுறவில் என்னால் வெற்றிகரமாக ஈடுபட முடியாது எனும் நம்பிக்கையும் இருப்பவர்களே எதிர்த்து பேச இயலாத சிறுவர்களை தங்கள் பாலுறவு வேட்கைக்கு தெரிவு செய்கிறார்கள்.

குழந்தைகளிடம் நண்பர்களாக பழக முயலாதீர்கள். அவர்களுக்கு வேண்டிய அளவுக்கு நண்பர்களை அவர்களாலேயே உருவாக்கிக்கொள்ள முடியும். மாறாக அவர்கள் நண்பர்களுக்கு உரிய மரியாதையை கொடுங்கள். அவர்களை வீட்டுக்கு அழைத்துவர ஊக்கப்படுத்துங்கள். அவர்கள் நண்பர்களுக்கு கொடுக்கும் மரியாதை என்பது ஒரு கூடுதல் பாதுகாப்பு, உங்கள் குழந்தைகள் நடத்தை மாற்றங்களை அறிந்துகொள்ள அவர்கள் நண்பர்கள் ஒரு நல்ல வழி.

பள்ளிப் பாடம் தவிர்த்து ஒரு விளையாட்டிலோ அல்லது அவர் விரும்பும் பிற கலையொன்றிலோ ஈடுபடுத்த முயற்சி செய்யுங்கள். கடும் அழுத்தம் கொடுக்கும் படிப்பை மட்டும் திணித்தால் கவனம் பிறவற்றில் திரும்பும். மிக எளிதாக கிடைக்கும் போர்ன் வீடியோக்கள் அவர்களை அடிமையாக்க 100% வாய்ப்புண்டு. காரணம் அது தாராளமாக எளிதில் கிடைக்கிறது. பதின் பருவத்தில் இயல்பாகவே பாலியல் ஆர்வம் எழும். விளையாட்டின் ஆனந்தம் மற்றும் களைப்பு ஆகியவை அந்த பாலியல் நாட்டத்தை கட்டுப்படுத்தும்.

மிரட்டி வன்புணர்வு செய்யும் சம்பவங்கள் மட்டும் நடப்பதில்லை. பாலியல்ரீதியாக தூண்டிவிட்டும் அவை செய்யப்படுகின்றன. பதின் பருவத்தில் காதலில் விழும் பல சம்பவங்கள் காணக்கிடைக்கின்றன (7, 8 வகுப்புக்களிலேயே). அத்தகைய வாய்ப்புக்களையும் கவனத்தில் வையுங்கள். அவர்களுக்கு ஒரு தனிப்பட்ட அடையாளத்தை பெறவும் இயல்பான வயதின் வேகத்தை பயன்படுத்தவும் மாற்று வாய்ப்புக்களை உருவாக்கிக்கொடுங்கள் (கவனம்: அவர்கள் விருப்பதின் பேரில் உங்கள் முடிவின்படியல்ல).

பாலியல் குற்றத்தில் பாதிக்கப்படுபவர்கள் மட்டுமல்ல, அதில் ஈடுபடுவோரும் நம்மிடம் இருந்தே உருவாகிறார்கள். கசப்பாக இருப்பினும் இந்த வாய்ப்பையும் கவனத்தில் வைப்பது அவசியம். உங்கள் வீட்டு நபர்கள் மீது சந்தேகிக்கும்படி ஏதேனும் நடந்தாலோ அல்லது குற்றச்சாட்டு வந்தாலோ அதனை நேர்மையாக பரிசீலிக்கவும். மாறாக ஆளை இடம் மாற்றுவது சமரசம் பேசுவது போன்ற தீர்வுகளை கையாண்டால் அது பின்னாளில் மோசமான விளைவுகளை நோக்கி இட்டுச்செல்லலாம்.

ஏதேனும் மாறுபாடான நடத்தையையோ அல்லது திடீர் மாற்றத்தையோ உங்கள் குழந்தைகளிடம் கண்டால் மூன்றாம் தரப்பு உதவியை நாட தயங்காதீர்கள். உங்களுக்கு மலைப்பான விடயம் ஒரு வல்லுனருக்கு எளிதானதாக இருக்கலாம்.

நிறைவாக, உளவியல் ரீதியாக ஏற்படும் சிக்கல்கள் ஒவ்வொன்றும் பிரத்தியோகமானவை. அவற்றுக்கு ரெடிமேட் தீர்வுகளும் உடனடி தீர்வுகளும் கிடையாது என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். மேற்சொன்ன ஆலோசனைகள் மிகவும் அடிப்படையானவை. அவை முழுமையானவையோ முற்று முழுதாக சரியானவையோ அல்ல. மேலும் உளவியல் ரீதியான நல்வாழ்வு என்பது பெருமளவு சமூகம் சார்ந்தது. அதில் இருந்து துண்டித்துக்கொண்டு வாழும் வாழ்வில் உண்மையான பாதுகாப்பையோ மகிழ்ச்சியையோ பெற முடியாது என்பதை மறந்துவிட வேண்டாம்.

 

போலீஸ் பாதுகாப்பதில்லை, போலீசிடம் இருந்து நாம்தாம் நம்மை காப்பாற்றிக்கொள்கிறோம்.

நாங்கள் தமிழனுக்காகத்தானே போராடினோம், தமிழ்நாட்டு போலீஸ் ஏன் எங்களை தாக்குகிறது? என் தொலைக்காட்சி ஒன்றில் கேட்கிறார் போராட்ட களத்தில் இருந்த பெண்.

பிடிபட்ட ஒருவனை 50 போலீஸ் சேர்ந்து தாக்குவதை நம்ப முடியவில்லை. ரவுடிகள்கூட இப்படி செய்யமாட்டார்களே என் திகைப்போடு என்னிடம் வினவினார் ஒரு கார்ப்பரேட் ஊழியர். சில நாட்களுக்கு முன்பு இதே மெரினா போராட்டத்தின் ஒழுங்கு பற்றி பெரிய ஆச்சர்யத்தை வெளிப்படுத்தியவர் அவர்.

தன் மீதான வன்முறையை சகித்துக்கொள்ளவும் மக்கள் மீது குற்ற உணர்ச்சி இல்லாமல் வன்முறையை பிரயோகிக்கவும் எப்படி ராணுவ மற்றும் காவல்துறையால் முடிகிறது? இதன் பின்னிருக்கும் உளவியல் என்ன என புரியாமல் கேட்கிறார் ஒரு ராணுவீரர்.

இவையெல்லாம் வெறும் உதாரணங்கள். இப்படிப்பட்ட பல கேள்விகளை நான் நாள்தோறும் எதிர்கொள்கிறேன். இதுதான் நமது உண்மையான போலீசின் முகம், கடந்த ஆறேழு நாட்களாக நீங்கள் கேள்விப்பட்டவை, பிறந்தது முதல் பார்த்த சினிமாவில் பார்த்தவை எல்லாம் வெறும் வேஷம் எனும் என் விளக்கத்தை நம்பவும் முடியாமல் மறுக்கவும் முடியாமல் அவர்கள் தடுமாறுகிறார்கள். வாச்சாத்தி, சிதம்பரம் பத்மினி போன்ற வார்த்தைகள் எந்த சலனத்தையும் அவர்களிடம் ஏற்படுத்தாது.. காரணம் அவற்றை பற்றி எதுவும் அவர்களுக்கு தெரியாது. ராணுவம் இருப்பதால் நாடு பாதுகாப்பாக இருப்பதாகவும் போலீஸ் இருப்பதால் ஊர் பாதுகாப்பாக இருப்பதாகவும்  நம்பும் அப்பாவிகள் அவர்கள்.

இதுநாள் வரை அவர்கள் போலீசின் தடியடி காட்சிகளை பார்த்திருக்கக்கூடும். ஒரு சப்.இன்ஸ்பெக்டர் சிறுவன் ஒருவனினை கைது செய்து வாயில் சுட்ட செய்தியை படித்திருப்பார்கள். ஆனாலும் அத்தகைய கொடுமைகள் அவர்கள் வாழ்வில் குறுக்கிட வாய்ப்பில்லை என்பதால் மூளையில் ஏறியிருக்காது. செலக்டிவ் லிசனிங் என்றொரு பதம் உளவியலில் உண்டு. அதாவது தனக்கு தேவையில்லை என கருதும் செய்திகளை கவனிக்காமல் மூளை புறந்தள்ளிவிடும். நாம் அப்படித்தான் இதுவரை போலீஸின் அத்துமீறல்களை நாம் கவனித்தும் கவனிக்காமல் இருந்திருக்கிறோம்.

ஆனால் அதன் பொருள் நாம் போலீசை நம்புகிறோம் என்பதல்ல. போலீஸ் அத்துமீறலை நியாப்படுத்தும் நடுத்தர வர்கம்தான் போலீஸ் மீது அதிகம் அவநம்பிக்கை கொண்டிருக்கிறது. பெரும்பாலான சமயங்களில் போலீஸ் நிலையத்தை அனுகுவதையே நாம் தவிர்க்கிறோம். போலீஸ்காரர்கள் வீட்டில் சம்மந்தம் செய்வதையே தவிர்க்கும் பல குடும்பங்களை எனக்கு தெரியும் (எதுக்கு வம்பு, சின்ன பிரச்சினைக்குகூட ஸ்டேஷனுக்கு இழுத்துருவாங்க). பேருந்தில் பணம் பொருள் தொலைத்த எத்தனை பேர் காவல்துறையிடம் புகார் கொடுக்கிறார்கள்? அது ஒரு கூடுதல் தண்டம் எனும் அபிப்ராயம்தான் பலர் மனதில் இருக்கிறது. போலீசின் அராஜகம் மீதான நமது பாராமுகத்தின் அடிப்படை அது நம்மை பாதிக்காது எனும் நம்பிக்கையும் பாதித்தால் பணம் கொடுத்து தப்பிக்கலால் எனும் வாய்ப்பும்தான் (குடும்ப பிரச்சினைக்காக ஸ்டேஷன் போனவர்கள் அனுபவத்தை கேட்டுப்பாருங்கள்).

அப்படியானால் போலீஸ் என்னதான் செய்கிறது?

அவர்கள் பணி என்பது தங்கள் மீதான அச்சத்தை மக்களிடம் விதைத்து அதனை பராமரிப்பது மட்டுமே. ஓராண்டுக்கு முன்பு திருப்பூர் பேருந்து நிலையத்தில் காத்திருக்கையில் அங்கே குடித்துவிட்டு படுத்திருந்த ஒருவரை காவலர் ஒருவர் சந்தேகத்தின் பேரில் அழைத்து சென்றார். பேருந்து நிலையத்திலேயே இருந்த காவலர் தங்குமிடத்தில் அவரை உட்கார வைத்துவிட்டு தன் வண்டியில் இருந்த பிளாஸ்டிக் குழாய் ஒன்றை எடுத்து பொறுமையாக துடைத்து வளைத்துப் பார்த்து அதே அளவு நிதானத்துடன் உள்ளே போய் பிடித்து வைத்த நபரை சரமாரியாக அடித்தார். ஒரு கேள்விகூட கேட்கவில்லை, முகத்தில் ஆத்திரம் இல்லை. அடி வாங்குபவரின் அலறல் அவரிடம் எந்த சலனத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை. வழக்கமாக செய்யும் காலைவேளை பூசையைப்போல மிக இயல்பாக இருந்தது அந்த வெறித் தாக்குதல்.

பயம் சமயங்களில் குற்றங்களை தடுக்கும்தான். ஆனால் நமது அந்த பயம்தான் பெரும் குற்றங்களை போலீசின் ஒத்துழைப்போடு பலரும் செய்ய காரணமாக இருக்கிறது. மதுரை கிரானைட் மாஃபியா பி.ஆர்.பழனிச்சாமி குற்றம்சாட்டப்பட்ட நபராக மேலூர் காவல் நிலையத்திற்கு வந்த போது அந்த வளாகம் சுத்தம் செய்யப்பட்டு புதுப்பொலிவோடு அவரை வரவேற்க காத்திருந்தது என்றால் நம்புவீர்களா? காவலர் விடுதியில் சில வழிப்பறி திருடர்களை தங்க வைத்து திருட்டை ஒரு தொழிலாக செய்தார் ஒரு போலீஸ்காரர். கைது செய்யப்பட்ட ஒரு பெண்ணை தனியார் லாட்ஜில் அடைத்து வைத்து 12 நாட்கள் தொடர் பாலியல் வல்லுறவு செய்து லட்சக்கணக்கில் பணமும் பறித்தார் தஞ்சாவூர் போலீஸ் அதிகாரி (அந்தப்பெண் கடிதம் எழுதிவைத்துவிட்டு லாட்ஜிலேயே தற்கொலை செய்துகொண்டார். அந்த காவல் ஆய்வாளர் இன்னமும் பணியில்தான் இருக்கிறார்). இவையெல்லாம் கடலின் ஒரு துளி. ஒழுக்கமான ஊடகங்கள் இருந்தால் போலீசின் குற்றங்களுக்கு என ஒரு தனி இணைப்பையே தினசரிகள் தரவேண்டியிருக்கும். (போலீஸ் – பத்திரிக்கைகள் இடையேயான உறவு இன்னொரு அசிங்கமான அபாயம்)

அரசு இத்தகைய கிரிமினல் வேலைகளை அனுமதிக்கக் காரணம் அவர்களை அச்சமின்றி அரசுக்காக எந்த செயலையும் செய்ய வைக்கத்தான். விழுப்புரத்தில் இருளர் பெண்களை கூட்டு வன்புணர்வு செய்த காவல்துறை குற்றவாளிகளை கைது செய்யக்கூட மறுத்தது தமிழக அரசு. பாதிக்கப்பட்ட பெண்களுக்கு 5 லட்சம் கொடுத்துவிட்டு பாலியல் வன்கொடுமை நடக்கவேயில்லை என சாதித்தார் ஜெயா. அடியாள் மட்டத்திற்கே உரித்தான குற்றங்களை அனுமதித்தால்தான் தாதாவின் அசைன்மெண்ட்களை அவர்கள் தயங்காமல் செய்வார்கள். காவல்துறையில் இருக்கும் கொடிய அடிமைத்தனத்தை கேள்வி கேட்காமல் சகித்துக்கொள்ளும் பயிற்சியும் போலீசை காட்டுமிராண்டிகளாக மாற்றும் ஒரு கூடுதல் காரணி. உன் மீதான அடக்குமுறையை சகித்துக்கொள், உனக்கான அடிமையை நான் தருகிறேன் எனும் சமரசம் அது… இந்தியாவின் சாதியமைப்பை போலவே.

இந்திய ராணுவத்தில் அதிகாரிகளின் வீட்டு வேலையை மட்டும் செய்வதற்காகவே ஒன்றரை லட்சம் வீரர்கள் பயன்படுத்தப்படுகிறார்கள். அவர்களுக்கு உள்ள வாய்ப்பு கொஞ்சம் இரக்க குணமுள்ள அதிகாரியிடம் பணி கிடைக்க வேண்டும் என வேண்டுவது மட்டும்தான். சுயமரியாதையை இழப்பவர்களை எளிதாக மிருகமாக்க முடியும். சுயமரியாதை காயடிக்கப்பட்ட வடஇந்திய இந்துக்களிடம் இந்துவவாதிகள் எளிதில் வன்முறையை கற்றுத்தர முடிவதன் காரணமும் இதுதான்.

இவர்கள் எல்லோரும் வீட்டில் தன் மனைவியிடம் அன்பை பொழியலாம். மகனோ மகளோ சிறிதாக காயம்பட்டாலும் பதறிப்போகலாம். ஆனால் ஒரு அமைப்பாக அவர்கள் வன்முறைக்கு பயிற்றுவிக்கப்பட்டவர்கள். ஹிட்லரின் நாஜிப்படை மனிதர்களை விதம் விதமாக சித்திரவதை செய்வதை விளையாட்டைப்போல செய்யப்பழகியிருந்தார்கள். அவர்கள் வீட்டில் ஒரு அன்பான அப்பாவாகவும் மகனாகவும் கணவனாகவும்தான் இருந்திருப்பார்கள். ஆனாலும் எப்படி வன்முறையை சாதாரணமாக பயன்படுத்த முடிகிறது?

இரண்டு காரணங்கள் இதனை சாத்தியமாக்குகின்றன. முதலாவது இந்த தாக்குதலுக்கான நியாயத்தை அவர்கள் கற்பித்துக்கொள்கிறார்கள். நம் எல்லோருக்கும் எல்லா விதிகளுக்கும் ஒரு விதிவிலக்கு இருக்கும். உங்கள் தேநீரை ஒரு இளைஞன் தட்டிவிடுவதற்கும் குழந்தை தட்டிவிடுவதற்கும் ஒரே எதிர்வினையை நீங்கள் வெளிப்படுத்துவதில்லை. காரணம் குழந்தைகளின் சில தவறுகளுக்கு நீங்கள் விலக்கு அளித்திருக்கிறீர்கள். எல்லா குற்றவாளிகளும் (சீருடை அணிந்த மற்றும் அணியாத) தங்கள் குற்றங்களுக்கான நியாயத்தை வைத்திருப்பார்கள். மேலும் நியாயத்தை உங்கள் சூழலும் உருவாக்குகிறது. திருட்டை தொழிலாக செய்யும் சமூக அமைப்பில் நேர்மையாக வாழ விரும்புவன் தவறானவனாக கருதப்படுவான்.  அப்படியான ஒரு நியாயத்தை போலீஸ் மற்றும் ராணுவ சூழல் உருவாக்குகிறது. அடிக்காவிட்டால் இவர்களை கட்டுப்படுத்த முடியாது எனும் நியாயம் ஒவ்வொரு போலீஸ்காரன் மனதிலும் எழுதப்படுகிறது.

இதனை விளங்கிக்கொள்ள பாஜகவின் முஸ்லீம் விரோத பிரச்சாரங்கள் ஒரு சரியான உதாரணம். ஏன் அவர்கள் நாள் தவறாமல் இஸ்லாமிய வெறுப்பை பரப்புகிறார்கள்? அதன் நோக்கம் கலவரத்துக்கு ஆள் திரட்டுவது மட்டும் அல்ல. அதனை பணம் கொடுத்துகூட அவர்களால் செய்ய முடியும். ஆனால் இந்த பிரச்சாரம் மூலம் அவர்கள் முஸ்லீம் மக்கள் மீதான தாக்குதலை ஏற்றுக்கொள்ளவைக்கும் நியாயத்தை (ஜஸ்டிஃபிகேஷன்) பொதுத்தளத்தில் உருவாக்குகிறார்கள். அதன் விளைவுதான் குஜராத் கொலைகள் குறித்த இந்திய கூட்டுமனசாட்சியின் மௌனத்திற்கு அடிப்படை.

இரண்டாவது காரணம் பழக்கம். வன்முறையை பிரயோகிக்கவும் அதனை ஏற்றுக்கொள்ளவும் பழக்கப்படுத்தினால் காலப்போக்கில் அதனை மிக இயல்பாக மனம் ஏற்றுக்கொள்ளும். முரட்டுத்தனமாக அடிக்கும் கணவனை பிரிந்து வர மறுக்கும் பெண்களை நான் பார்த்திருக்கிறேன். விசாரணை படத்தின் கதாசிரியர் தனது சிறை அனுபவங்களை குறிப்பிடுகையில் போலீஸ்காரர்கள் லாக்கப்பில் இருக்கும் எல்லோரையும் தினமும் வெறித்தனமாக அடிப்பதை ஒரு வழக்கமாகவே வைத்திருந்ததாக பதிவு செய்கிறார். புதிதாக வேலைக்கு வரும் போலீஸ்காரர் அங்கே நடத்தப்படும் வன்முறையை பார்த்துப் பார்த்து அதற்கு தன்னை விரைவில் தயார்படுத்திக்கொள்ள முடியும். இல்லாவிட்டால் தனித்துவிடப்பட்டு விடுவோம் எனும் பயம் அவரை தொற்றிக்கொள்ளும்.

காரணங்கள் இருப்பதால் போலீசின் வன்முறையை நாம் சகித்துக்கொள்ள முடியாது. முதல்நாள் வரை தனக்கு தண்ணீரும் உணவும் கொடுத்த மனிதர்களை ஒரே உத்தரவில் அடித்து துவைக்க இவர்களால் முடிகிறது. குற்றமற்ற ஒருவனை துணிந்து ஆயுள் சிறைக்குள் வைக்கும் சுயநலம் இவர்களுக்கு பயிற்றுவிக்கப்பட்டிருக்கிறது (பாண்டியம்மாள் வழக்கு). தன்னுடன் உணவருந்திய ஒருவனை மூர்கமாக அடித்து துவைக்கும் அளவுக்கு இவர்கள் மனசாட்சியற்றவர்களாக மாற்றப்பட்டிருக்கிறார்கள். என்கவுண்டர் செய்யப்படும் முன்பு அந்த நபரோடு காவலர்கள் வெகு சாதாரணமாக தேநீர் அருந்தியிருக்கக்கூடும். ஒரு முற்றிய சைக்கோபாத் போல நிராதரவான பெண்களை இவர்களால் பாலியல் வன்புணர்ச்சி செய்ய முடிகிறது. இவையெல்லாம் தனிமனித பலவீனங்கள் அல்ல. தன்னை எப்படியும் காப்பாற்றிவிடும் என நம்பிக்கையளிக்கும் அரசு அமைப்புத்தான் இவர்களது குற்றங்களை ஊக்குவிக்கிறது.

சென்னையின் மீனவர் குடியிருப்புக்களில் போலீஸ் நடத்திய வெறியாட்டம் என்பது வெகுமக்களுக்குத்தான் புதிய செய்தி. போலீசைப் பற்றி அறிந்தவர்களுக்கு இது ஒரு கூடுதல் தகவல் அவ்வளவே. முன்னாள் போலீஸ் அதிகாரிகள் டிவியில் சொல்வதுபோல இது ஒரு சிலரின் அத்துமீறல் அல்ல. எதிரியின் வீடென்றாலும் அவர் கடைக்கோ வயலுக்கோ உங்களால் தீ வைக்க முடியுமா? ஆனால் போலீஸால் மீனவர்களின் வாழ்வாதாரத்தை ஒற்றை தீக்குச்சியியால் அழிக்க முடிகிறது (பாஸ்பரஸ் துணையோடு). கட்டுப்படுத்த முடியாத சூழலால் தடியடி நடத்தப்பட்டதாக அரசு எப்போதும் சொல்லிவருகிறது. அப்படியானால் தனியாக சிக்கியவனை 50 போலீஸ்காரர்கள் சேர்ந்து மிருகத்தனமாக அடித்து இழுத்து செல்வதன் பொருள் என்ன?

கூட்டத்தை கலைப்பதுதான் தடியடியின் நோக்கம் என எல்லோரும் நம்புகிறார்கள். ஆனால் எல்லா தடியடி சம்பவங்களிலும் போலீஸ் சிக்குபவனை அடிக்கத்தான் அதிகம் மெனக்கெடுகிறது. போலீஸ்காரர் அடியில் இருந்து தப்பி ஓடுகிறார் ஒரு பெண், அப்போது கீழே விழுந்த அவரது பர்ஸை எடுத்து கொடுக்கிறார் இன்னொரு போலீஸ்காரர். ஒருகையால் பர்சை கொடுத்துக்கொண்டே இன்னொரு கையில் இருக்கும் லத்தியால் அவரை அடிக்கிறார் (மதுரை அல்லது கோவையில் எடுக்கப்பட்ட காட்சியாக இருக்கலாம்). ஒரு போலீஸ்காரர் மிக நிதானமாக ஆட்டோக்களுக்கு தீ வைக்கிறார். இன்னொருவர் அதே நிதானத்தோடு குடிசையை கொளுத்துகிறார். இவையெல்லாம் தனி மனித அத்துமீறல்கள் எனும் பச்சைப் பொய்யைக்கூட நம்புவோம். ஆனால் இவர்கள் அப்படி செய்யும்போது அமைதியாக ஏனைய போலீஸ்காரர்கள் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை எப்படி வகைப்படுத்துவீர்கள்? கடைகளை கொளுத்திவிட்டு அங்கே திருடிய மீன்களை சுட்டு தின்னும் மனோபாவத்தை குறிப்பிடும் கொடிய மனநோய்கள் மருத்துவ அகராதியில்கூட கிடையாது.

பாமர மக்களை இப்படி துன்புறுத்துவதுதான் போலீசின் உண்மையான முகம். அதனை உணர்ந்ததால்தான் மக்களுக்காக அவர்கள் தண்ணீர் பாட்டில் சுமந்தபோது நீங்கள் எல்லோரும் பேராச்சர்யம் கொண்டீர்கள். அரசாங்கம் யாருக்கு விசுவாசமாக இருக்கிறதோ அவர்களுக்கு விசுவாசமாக இருக்கும் அடியாள்படைதான் போலீஸ். எதேச்சையாக நடக்கும் நற்காரியங்கள் மூலம் அவர்களுக்கு பாபவிமோசனம் தரமுடியாது. கோடிக்கும் மேலான மக்களைக் கொன்ற ஹிட்லர் தன் ஸ்டெனோகிராபரிடம் மிக கண்ணியமாக நடந்துகொண்டவர்தான். தன் மனைவியையே கொன்று சமைத்த இடி அமீன் சாகும்வரைக்கு அவரோடு அவரது ஏனைய மனைவிகள் சாதாரணமாக வாழ்ந்துவந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் பார்வையில் அவர் நல்லவராக இருக்கக்கூடும்.

சம்பளத்தை கூட்டுவது, பணிச்சுமையை குறைப்பது போன்ற தடவிக்கொடுக்கும் மாற்றங்களால் ஒருக்காலும் போலீசின் சுபாவத்தை மாற்ற இயலாது. இத்தகைய பரிந்துரைகள் எல்லாம் போலீஸ் மீது மக்களுக்கு பரிதாபம் வரவைப்பதற்காக செய்யப்படுபவை (அவை ஓரளவுக்கு உண்மையென்றாலும்). இத்தகைய சூழலிலும் எந்த போலீசும் மந்திரியின் மகன்மீது கைவைக்க மாட்டார்கள். தங்கள் அதிகாரிக்கு எதிராக ஒன்றுகூட மாட்டார்கள். எல்லா பிரச்சினைகளுக்கும் வடிகாலாக எளிய மக்கள் மீதான வன்முறையை மட்டும் பிரயோகிப்பதில் பரிதாபம் கொள்ள என்ன இருக்கிறது?

இவற்றையெல்லாம் சரிசெய்ய நமக்கிருக்கும் ஒரே வழி மக்களுக்கான அரசு அமைவதுதான். அரசாங்கம் மக்களுக்கானதாக இருக்கையிதான் போலீசும் மக்களுக்கானதாக இருக்கும். அதுவரைக்கும் காவல்துறை என்பது பெரிய கிரிமினல்களின் நண்பனாகவும் சாதாரண மக்களுக்கு அச்சுறுத்தலாகவும்தான் இருக்கும். அப்படியான அரசு அமையும்வரை பாதிக்கப்படும் மக்கள் பக்கம் இருப்பதுதான் நமக்கிருக்கும் ஒரே வாய்ப்பு, காரணம் தங்கள் உயிரையும் பொருட்படுத்தாமல் அடிவாங்கிய மாணவர்களை காக்க வந்தவர்கள் போலீசின் எளிய இலக்கான பாமர மக்கள்தான்.