கெழவி செத்துருச்சி, நாம நீதியை நிலைநாட்டிருவோம்.

கருவாட்டை தொலைத்த பாப்பாத்தி கவலைப்படலாம் அல்லது பயப்படலாம். கருவாட்டை செரித்த பாப்பாத்தி கவலைப்பட தேவையில்லை அல்லது பிரயோஜனம் இல்லை. ஜெயா வைகுண்ட பிராப்தம் அடைந்த விவகாரமும் தாம்ப்ராஸ் போராளிகளுக்கு அப்படியானதே. ஜெ இருந்தவரைக்கும் ஊழல் குறித்த விவாதங்களில் 2ஜி வழக்கில் மட்டும் வீரம் காட்டிய அஃபிஷியல் சைவ அறிவுஜீவிகள் ஜெ மரணத்தை தொடர்ந்து ஊழலை ஒழிச்சுபுடனும் என தம் நூலையே வாளாக்கி போருக்கு புறப்பட்டிருக்கிறார்கள். பார்ப்பனீய புத்ரி அப்பல்லோவில் இழுத்துக்கொண்டிருந்தபோதுகூட வீரத்தை வாடகைக்கு விட்டிருந்த கமல், புத்ரியின் கருமாதி முடிந்த கையோடு வீரத்தை மூட்டு ட்விட்டரில் காட்சிக்கு வைத்திருக்கிறார்.

பாஜக குண்டர்கள் கள்ளக்காதலி வீட்டில் இருந்துகொண்டே கற்புநெறி பற்றி கும்பி கிழிய வகுப்பெடுப்பவர்கள். இப்போது பப்பிம்மாவும் இல்லை, கேட்க வேண்டுமா என்ன? நீதி வென்றது என்கிறது ஒரு வாய். இனி திராவிட கட்சிகள் ஒழிந்தது என்கிறார் பொன் ராதா. ஜெயா வழக்கில் இருந்து விலகிக்கொள்ளும்படி பாஜக என்னை மிரட்டியது என ஆச்சார்யா வாக்குமூலம் கொடுக்கும்போதுகூட இவர்கள் இப்படிப் பேசுமளவுக்கு நமது முட்டாள்த்தனமும் அவர்கள் திமிர்த்தனமும் உச்சத்தில் இருக்கிறது. ஜெ பிணமான சேதி உலகிற்கு கிடைப்பதற்கு 24 மணிநேரம் முன்பே அவர் பூத உடலை பாதுகாக்க வந்த கட்சி, அருணாசல பிரதேசத்தின் முதல்வர் என ஆசைகாட்டி கடைசியில் சிவலோக பதவியை கலிக்கோ புல் எம்.எல்.ஏவுக்கு கொடுத்து அழகுபார்த்த கட்சி, அமைச்சர் பதவியோடு பீகாரில் இருந்திருக்க வேண்டிய ஜிதன்ராம் மாஞ்சியை வீட்டோடு உட்காரவைத்த கட்சிக்கு அதிமுகவை கடத்துவது சாதாரண வேலை.

தைரியலட்சுமி பெங்களூர் சிறையில் கால்வைத்தபோதே போயஸ்கார்டன் வாசலில் பாஜக எனும் மூதேவி கால்வைத்துவிட்டது. ஆனாலும் அது உயர்சாதி மூதேவி என்பதால் சீக்கில் துன்பப்பட்ட தெய்வத்துக்கு சங்கடம் ஏதும் இருக்கவில்லை. ஆனால் தெய்வம் டயாபடீஸ் வந்து செத்தபிறகும் அப்படி இருக்க முடியுமா? கோயிலுக்குள் சூத்திரன் நுழைவதையே அபச்சாரமாக கருதும் பாஜகவுக்கு தமிழக அரசியலின் சங்கர மடமான போயசில் சூத்திரச்சி அரசாள்வதை தாங்குவது எங்ஙனம் சாத்தியம்!!

ஆகவே மம்மியின் பாடி குழிக்குள் போனவுடன் அழுது அரற்றாமல் அறச்சீற்றம் கொண்டார்கள் மயிலை மாமாக்கள். காணாமல்போனதாக சொல்லப்படும் ஜெயாவின் கால்களுக்காக அல்ல, சிகிச்சை நடந்ததா இல்லை மம்மியை மம்மியாக மாற்றும் எம்பாமிங் நடந்ததா என அறிவதற்காக அல்ல. மாறாக அவர் உட்கார்ந்திருந்த நாற்காலிக்காக சீற்றம் கொண்டார்கள். வழக்கமாக அண்டர்பிளே அரசியல் செய்யும் பிறவி பாஜக உறுப்பினர்கள் இந்த முறை ஜெயாவின் நாற்காலியுடைய புனிதத்தைக் காக்க முதல்வரிசை போர்வீரனாக களம் கண்டார்கள். ராஜாக்கள் காலத்திலேயே உட்கார்ந்த இடத்தில் இருந்து போர்செய்தவர்கள் இல்லையா?. ஆகவே இம்முறையும் போரை சமூக ஊடகங்களில் இருந்து துவங்கினார்கள். பூணுலை கழற்றிப்போட்ட கமல் ஒரு பக்கம் இலக்கியத்தரத்துடன் கொந்தளிக்க பூணூலை மதிக்க மாட்டேன் என்கிறார்கள் என புலம்பிய பத்ரி சேஷாத்ரி நரசிம்மாவதாரம் எடுத்து ஸ்டேட்டஸ் போர் தொடுக்கிறார்.

//சசிகலா, ஜெயலலிதா கல்லறையில் ஓங்கி மூன்றுமுறை அடித்துச் சபதம் செய்த காட்சியைப் பார்த்தேன். என்னவொரு வெறி. திருட்டுப் பொறுக்கிகளுக்கு இருக்கும் தெனாவெட்டு! இத்தனை செய்து, இத்தனை பட்டும் இந்தக் கூட்டத்துக்கு என்னவொரு ஆங்காரம்? இந்தக் கூட்டத்தைச் சேர்ந்த யாரும் காலாகாலத்துக்கும் பொதுப் பதவி எதற்கும் வராத அளவுக்குச் செய்யாவிட்டால் நாமெல்லாம் மனிதர்களே அல்ல.- பத்ரிஜி//

வெகு மக்கள் சசிகலாவின் சபதத்தை ஒரு நகைப்புக்குரிய செய்கையாக நினைக்கையில் பத்ரி வகையறா அதனை தேசத்தின் அச்சுறுத்தலாக சித்தரிக்கிறது. அவர் வம்சமே அரசியலுக்கு வராதபடிக்கு விரட்டப்பட வேண்டும் எனுமளவுக்கு ஆத்திரம் கொப்புளிக்கிறது அவர்களது வரிகளில். தமிழனென்றால் ஷேர் செய்யவும் எனும் காவிகளின் உசுப்பல் செய்திகளைப்போலக்கூட பத்ரி சொல்லவில்லை. மனிதன் என்றால் ஷேர் செய்யவும் எனும் ரேஞ்சுக்கு இறங்கி அடிக்கிறார்.

இப்படி புலம்பும் இன்னொரு கும்பல் பிறவி பாஜகவினர் அல்லாத அடையாள அரிப்பெடுத்த மனிதர்கள். இவர்களது புகலிடம் பாஜகதான் என்றாலும் அவர்கள் தம்மை கட்சி சார்பற்றவர்கள் என்றே சொல்லிக்கொள்கிறார்கள். ”நான் பாஜக ஆதரவாளன் இல்லை, இருந்தாலும்…” என்றவாறு ஒருவர் பேச ஆரம்பித்தால் அவரை இந்தப்பிரிவில் தயங்காமல் சேர்க்கலாம். கனவுக்கன்னியை நினைத்து கைமைதுனம் செய்யும் மனிதனைப்போல பார்ப்பனரைப்போல சிந்தித்தால் நாமும் பார்ப்பனர் ஆகிவிடலாம் எனும் கற்பனையான நம்பிக்கை இவர்களது அரசியல் பண்பாட்டு கருத்துக்களை உற்பத்தி செய்கிறது. தாம்ப்ராஸ் லெவல் அமைப்பாக இருந்திருக்க வேண்டிய தமிழக பாஜகவுக்கு ஒரு இந்து அமைப்பு எனும் முகத்தை கொடுப்பது இந்த கும்பல்தான்.

இவர்கள் இருப்பதாலேயே சசி கும்பல் மீதான வெறுப்பு வெள்ளமென பாய்ந்துவிடுமா என்றால் இல்லைதான். இங்கே பார்ப்பனர்கள் எல்லோரும் அறிவுஜீவிகளாகவே அறியப்படுகிறார்கள். அவர்களை பின்பற்றும் கற்பனைப் பார்ப்பனர்கள் தங்கள் அடையாளப்பசிக்காக மயிலை சிந்தனையை நகலெடுத்துப் பரப்பி தங்களையும் ஒரு ஆல் பர்ப்பஸ் பார்ப்பஸ் ஆக அங்கீகரிக்கக் கோருகிறார்கள். ஊடகங்களின் பிடி பெருமளவுக்கு ”அவா”க்கள் வசம் இருப்பதால் அவர்கள் தமது அடிமைகளின் குரலுக்கு அதீத முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறார்கள். இவ்வாறாகவே இந்த குரல்கள் ஒரு சாதிச்சார்பில் இருந்து லாவகமாக தப்பிக்கின்றன.

இவர்கள் பகிர்வதற்கென்றே சில மீம்ஸ், மெசேஜ் தொழிற்சாலைகள் உற்பத்தி செய்து தள்ளுகின்றன. அதனை நம்பி ஃபார்வேட் செய்யும் கூமுட்டைகள் குரூப்பிற்கு இருவராவது இருந்து தொலைக்கிறார்கள். பசு ஆக்சிஜனை வெளியிடும் ஒரே உயிரினம் எனும் தகவலை ஒரு எம்ஃபில் பட்டதாரி பகிர்கிறார். மோடி ஆட்சிக்கு வந்த உடன் உலக நாடுகள் எல்லாம் இந்தியாவைப் பார்த்து பயப்படுகின்றன எனும் அண்டப்புளுகை ஒரு பாதிரியார் ஃபார்வேர்ட் செய்கிறார். நீ இந்தியன் என்றால் நாளை முதல் கக்கூசில் இருந்து கால்கழுவாமல் வா என மெசேஜ் வந்தாலும் தேசபக்தி குறையாமல் ஃபார்வேர் செய்யும் இந்த கூட்டம்தான் மீம்ஸ் தொழிற்சாலைகளின் மூலதனம்.

இந்த மூன்று அணிகளும் சேர்ந்து பன்னீருக்கு திடீரென ஞானஸ்நானம் செய்துவைத்தன. பன்னீரை கொண்டாட மாம்பலம் தேசபக்தர்களுக்கு என்ன தேவை வந்தது? தீபா தூங்கி விழித்து களத்துக்கு வரும்வரை அவர்களுக்கு ஒரு நைட் வாட்ச்மேன் தேவைப்பட்டார். இரண்டு மாதங்களாக பாஜகவின் செல்லப்பிள்ளையாகிவிட்ட பன்னீர் அதற்கு பொருத்தமானவர் என்பதால் தெரிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறார். எப்படி சசியின் வருகை வரைக்குமான ஏற்பாடாக எடப்பாடி இருக்கிறாரோ அப்படியே தீபா வரும்வரைக்குமான ஏற்பாடாக பன்னீர் இருக்கிறார்.

ஓராண்டில் எம்.பி.ஏ முடிக்கலாம் என விளம்பரங்களைப் பார்த்திருக்கிறோம். பத்து நிமிடத்தில் பாஸ்போர்ட் சைஸ் புகைப்படம் கிடைப்பதைப் பார்த்திருக்கிறோம். அரைமணிநேர பீட்சா உத்திரவாதங்களையும் பார்த்திருக்கிறோம். ஆனால் 40 நிமிடத்தில் யோக்கியனாகிவிடும் உபாயத்தை கற்றவர் பன்னீரைத்தவிர யாருமில்லை. மீசையை சிரைத்துவிட்டு மரு ஒட்டினால் யாருக்கும் அடையாளம் தெரியாமல் வேறு நபராக மாறிவிடும் சினிமா நாயகனைப்போல அரசியல் நாயகனாகிவிட்டார் பன்னீ. 40 நிமிட சுடுகாட்டு பூஜையில் தன் பழைய பாவங்கள் யாவற்றையும் துடைத்தெறிந்துவிட்டு புதிய பன்னீர் உடலுக்குள் தன்னை ஐக்கியப்படுத்திக்கொண்ட நவீன மந்திரவாதி பன்னீர்தான். ராம நாராயணன் உயிரோடு இருந்திருந்தால் இந்த சம்பவத்தை வைத்து ஒரு சாமிபடமே எடுத்திருப்பார். என்ன செய்ய திடீர் யோக்கியர் கொடுத்து வைத்தது அவ்வளவுதான்.

ஓபிஎஸ்சை மெரினா போராட்டத்தின்போது கழுவி ஊற்றிய சமூகத்தில் அவரை பரம யோக்கியனாகவும் பிறவிப் போராளியாகவும் முன்னிருத்தும் துணிச்சல் எப்படி பசுமூத்திர பிராண்ட்அம்பாசிடர்களுக்கு வந்தது எனும் சந்தேகம் வாசிப்பவர்களுக்கு எழலாம். ஆனால் நாம் அவ்வாறு சந்தேகம் கொள்ள அவசியம் இல்லை. பிடிக்காத அதிகாரி முகத்தில் ஆசிட் வீசிய தெய்வத்தாயை மக்கள் தலைவர் என நிறுவ முடியும்போது, குன்ஹா தீர்ப்பை கேட்டு சர்வமும் ஒடுங்கி மாதக்கணக்கில் வீட்டில் ஒளிந்துகொண்டவரை தைரியலட்சுமி என நம்பவைக்க முடியும்போது, கொழுப்பெடுத்துப்போய் நூலகத்தையே சிதைத்து ரசிக்கும் மனநோயாளியை சிறந்த நிர்வாகி என கால் நூற்றாண்டுகாலம் பிரச்சாரம் செய்ய முடியும்போது பன்னீரை தற்காலிக திடீர் யோக்கியராக அறிவிப்பதில் அவர்களுக்கு என்ன தயக்கம் இருக்கப்போகிறது. அம்மா கொடுத்த சீட்டின் பவித்ரம் குறையாதிருக்க அதில் தன் சீட்டைக்கூட பட்டும்படாமல் வைத்த மனிதனுக்கு செய்யும் உபகாரம் இது.

பன்னீரை முன்னிருத்தி பார்ப்பன லாபிக்கள் ஒரு முக்கியமான செய்தியை மற்ற தலைவர்களுக்கு சொல்கின்றன. ஜெயாவைப்போல திருடு அது உன் சமர்த்து, ஆனால் திருடி-ஜெயாவைப்போன்ற தலைவர் ஆக முயலாதே என்பதுதான் அவர்கள் சசிகலாவுக்கும் அதன் வாயிலாக ஏனைய தலைவர்களுக்கும் விடுக்கும் செய்தி. நீ ஒன்றும் ஜெயலலிதா அல்ல என்பதை உணர்த்தவே சசிகலாவுக்கு அவர்கள் பல்முனை எச்சரிக்கை கொடுக்கிறார்கள். சசிகலா முந்தாநாள் முளைத்த தீய அவதாரம் போலவும் அதனை நேற்றுதான் இந்த வெள்ளைத்தோல் போராளிகள் கண்டுபிடித்ததுபோலவும் பேசுவது அசிங்கம் பிடித்த சாதிவெறியின் திமிர்த்தனமான வெளிப்பாடு. ஜெயா உயிரோடு இருந்தவரை, சட்டப்படி நடப்பவை பற்றி கேள்வி எழுப்பாதே என முழங்கிய வாய்கள் இப்போது சட்டம் கிடக்கட்டும் மக்கள் கருத்துதான் முக்கியம் என பேசுகின்றன. பூனூல் அணிந்தவனின் அபானவாயுவையும் தெய்வீகம் என கருத ஆளிருக்கையில் அவர்களுக்கு என்ன கவலை??

சசி கும்பலை அம்பலப்படுத்தும் எல்லா நடவடிக்கைகளையும் நாம் ஆதரிக்க வேண்டும்தான். ஆனால் அதனை ஒழிக்கவந்த மாமனிதனாக பன்னீரை நம்பச்சொல்வதும் சோம்பேறி தீபாவுக்கு பட்டாபிஷேகம் செய்ய முனைவதும் கடைந்தெடுத்த அயோக்கியத்தனம். இன்னொரு ஜெயலலிதா என்பது அக்ரஹாரங்களின் கனவாக இருக்கலாம் ஆனால் அது ஏனையோருக்கு ஒரு தண்டனை.

ஜெயா சாவு என்பது பல தளங்களில் நல்விளைவுகளை உருவாக்கியிருக்கிறது. ஊடகங்கள் சொத்துக்குவிப்பு வழக்கின் முதல் குற்றவாளியை பற்றி பேசுகின்றன, மக்கள் கருத்து, ஊழல் ஒழிப்பு பற்றியெல்லாம் பார்ப்பனர்கள் பேசுகிறார்கள். சசிகலா ஒரு கொள்ளைக்காரி எனும் ஞானோதயம் குருமூர்த்தி கும்பலுக்கு உதிக்கவே ஜெயா மண்டையைப் போட வேண்டியிருக்கிறது. நக்கிப்பிழைப்பதையே வாழ்க்கையாகக்கொண்ட சினிமாக்காரர்கள் அரசியல் பேசுகிறார்கள். பாட்டிம்மா சிறை சென்றபோது தமிழகத்தை நிலைகுலையவைத்த அதிமுக இப்போது சசிகலா சிறை சென்றபோது அமைதியாக இருக்கிறது. உச்ச நீதிமன்றம்கூட நீதி நியாயம் போன்ற வார்த்தைகளை பயன்படுத்துகிறது. இவையெல்லாம் நடக்க அக்ரஹாரத்தால் அருளப்பட்ட ஒரு தலைவர் செத்துத் தொலைய வேண்டியிருக்கிறது.

பார்ப்பனர்களை சமூக அக்கறையுள்ளவர்களாக பார்க்க வேண்டுமானால் இங்கே பார்ப்பன தலைமை இல்லாமல் இருப்பது அவசியம் இல்லையா?. ஆகவே அவர்கள் பரிந்துரைக்கும் பன்னீர், தீபா போன்ற நபர்களை புறக்கணியுங்கள். ஏற்கவே கேன்சர் இருக்கிறது என்பதற்காக எயிட்ஸ் நோயும் இருந்துவிட்டுப் போகட்டும் என்றால் ஏற்றுக்கொள்வீர்களா? சசி கும்பல் முற்றாக ஒழிக்கப்பட வேண்டியவை என்பதில் சந்தேகமில்லை. அதனை பன்னீரை மகிமைப்படுத்தி செய்வதுதான் ஆபத்து. பன்னீரும் அவரை இயக்கும் காவிகளும் எப்போது வேண்டுமானாலும் கூட்டு சேரலாம். ஊழல் ஒழிப்பு என்பது நாம் எல்லோரும் ஒன்றினைந்து செய்யவேண்டிய வேலை. அதற்கு தலைமையேற்க திருடர்கள் பரிந்துரைப்பவர்களை நம்பாதீர்கள்.

சிறார்கள் மீதான பாலியல் துன்புறுத்தல்– தப்பியோடமுடியாது, ஆனால் தடுக்க முடியும்.. நிச்சயமாக.

சிறார்கள் மீதான பாலியல் துன்புறுத்தல் என்பது இந்தியா போன்ற நாடுகளின் அன்றாட பிரச்சினை. ஆனால் புரிதலின்மை காரணமாக அவை அன்றாட பிரச்சினை பட்டியலில் வருவதில்லை. ஒரு கொலை நடந்தாலன்றி வெகுமக்கள் கவனம் அதன் மீது திரும்புவதில்லை. அதிலும் கொல்லப்பட்டது ஒரு நகரத்து குழந்தையாகவும், குறைந்தபட்சம் மத்தியதர வர்க குழந்தையாகவும் தாழ்த்தப்பட்ட சாதியில் பிறக்காத குழந்தையாகவும் இருப்பது அவசியம். டெல்லி நிதாரி பகுதியில் தொடர்ந்து 50க்கும் மேற்பட்ட குழந்தைகள் கொல்லப்பட்டபோது சிறு சலனம்கூட அங்கே எழவில்லை. எதேச்சையாக எலும்புக்கூடுகள் சிக்கி பிரச்சினையை உலகிற்கு கொண்டுவந்தது. அங்கும்கூட அச்செய்தியின் சுவாரஸ்யம்தான் அக்குழந்தைகளின் மீதான பரிதாபமாக வெளிப்பட்டது.

மிகையான விமர்சனம் அல்ல. கோவையில் இரண்டு மார்வாடி குழந்தைகள் கொடூரமாக கொல்லப்பட்டபோது தமிழகத்தில் பரவிய ஆத்திரம் அதே வாரத்தில் அதே பாணியில் கொல்லப்பட்ட கீர்த்திகா எனும் தலித் சிறுமி விவகாரத்தில் எழவில்லை. ஒரு அரசியல் பதிவாக இதனை கொண்டு செல்வது எனது நோக்கம் அல்ல. ஆனால் அரசியலை தொடாமல் ஒரு சமூகப் பிரச்சினையை கையாள முடியாது. அதனை பிறகு பார்க்கலாம். சமீபத்தில் சென்னைக்கு அருகே கொடூரமான முறையில் படுகொலை செய்யப்பட்ட சிறுமி ஹாசினி பற்றிய – சில உரையாடல்களில் வெளிப்பட்ட பெற்றோர்களின் எதிர்வினைக்கு பதிலளிக்கும் முயற்சியே இப்பதிவு.

கீழ்காணும் சில கேள்விகளுக்கு மனதில் உடனே தோன்றும் பதில்களை சொல்லுங்கள் (உண்மையான பதில் தேவை, சரியான பதில் சொல்ல முயலாதீர்கள்).

  1. உங்களுக்கு மிக நெருக்கமான (உங்கள் பார்வையில்) நல்ல உறவுக்காரை உங்கள் குழந்தை பிடிக்கவில்லை என்கிறது. உங்கள் எதிர்வினை என்னவாக இருக்கும்?
  2. உங்கள் குழந்தை திடீரென பள்ளி செல்ல மறுக்கிறது. இந்த நிலை 15 நாட்களுக்கும் மேலாக தொடர்கிறது என்றால் அதற்கான தீர்வு என்ன என்று கருதுகிறீர்கள்?
  3. நீங்கள் பெரிதும் மதிக்கும் நபர் (குருஜி அல்லது மாஹா பெரியவர் என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள்) மற்றும் உங்கள் குழந்தையை பள்ளிக்கு அழைத்துச்செல்லும் ஓட்டுனர் இருவரும் உங்கள் குழந்தையை தொட்டுப் பேசுவதை பார்த்தால் இருவரில் கண்காணிக்கப்பட வேண்டியவர் என யாரைக் கருதுவீர்கள்?
  4. உங்கள் அருகாமையில் உள்ள அல்லது தெரிந்த ஒரு சிறுமி கருவுற்றிருப்பதை அறிகிறீர்கள். உடனடியாக நீங்கள் யாரை குற்றம் சாட்டுவீர்கள்?
  5. அடுத்தவர்கள் உடன் இருக்கையில் உங்கள் குழந்தை பாலுறுப்பு பற்றி பேசினாலோ அல்லது ரேப் போன்ற வார்த்தைகளை பயன்படுத்தினாலோ என்ன செய்வீர்கள்?

பதில் என்னவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம் ஆனால் அவற்றில் பெரும்பாலானவை குழந்தையின் கண்ணோட்டத்தையும் பரிசீலித்து வரும் பதிலாக இருக்காது. இந்திய குடும்ப அமைப்பில் சிறார்களின் கடமை என்பது கீழ்படிவது மட்டுமே என நம் எல்லோருக்கும் போதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. சமீபத்தில் சிபிஎஸ்சி – யூ.கே.ஜி பாட குறுந்தகட்டை பார்க்க நேர்ந்தது. அதில் தினமும் கடவுளை வணங்குவது நல்ல பழக்கங்கள் எனும் பட்டியலில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது. மூத்தவர்களை மதிக்க வேண்டும் என்பதும் அப்பட்டியலில் வருகிறது. அதென்ன மூத்தவர்கள்??? மற்றவர்களை மதிக்க வேண்டும் என்பதுதானே சரி? ஆக 4 வயதிலேயே சிறியவர்களை மதிக்க வேண்டாம் எனும் பாடம் நமக்கு கற்றுத்தரப்பட்டுவிடுகிறது.

 சில நாட்களுக்கு முன்பு என் மகனை பக்கத்துவீட்டில் விட்டுவிட்டு வெளியே செல்ல வேண்டியிருந்தது. பத்து நிமிட வேலை முடிய 40 நிமிடங்கள் ஆகிவிட்டது. திரும்ப வந்து மகனை அழைக்கையில் அவன் சிறுநீரை அடக்க முடியாமல் கண்கள் கலங்கி நின்றுகொண்டிருந்தான், கால்சட்டையை கொஞ்சம் நனைத்துவிட்டு அடக்கிக்கொண்டிருந்ததை கண்டு திகைத்துவிட்டேன். இரண்டு வருடங்களாக அருகாமையில் வசிக்கிற, நாள்தோறும் விளையாடுகிற வீட்டின் நபர்களிடம் தனது கழிப்பறை தேவையை சொல்ல கூச்சப்படுகிற நான்கு வயது குழந்தையை உருவாக்கும் அளவுக்கு நமது சமூக அமைப்பு இருக்கிறது. (இத்தனைக்கும் நாங்கள் இருவருமே முதுகலை உளவியல் பட்டதாரிகள்.). தன் தேவையை கேட்டுப்பெறும் மகனை நாங்கள் தயார்படுத்தவில்லை என்பது ஒரு பக்கம் இருந்தாலும் தனது பாலுறுப்பு தொடர்பான செயல்பாடுகளையும் தேவைகளையும் சொல்லவே கூச்சப்படுபவர்களாக அவர்களை மாற்றுவது நமது ஒட்டுமொத்த சமூகமும்தான்.

கால்சட்டையை நனைக்கும் பிள்ளைகள் பல கிண்டல்களை கடந்தே வளர்கிறார்கள். அறியாத பருவத்தில் தமது பாலுறுப்பை கையால் தொடும்போதும் அதனை குறிப்பிடும்போதும் தண்டனைக்கோ அல்லது கண்டிப்புக்கோ அவர்கள் ஆளாகையில் மறைமுகமாக ஒரு பாடத்தை கற்கிறார்கள். தமது பாலுறுப்பு சம்மந்தப்பட்ட எந்த உரையாடலும் அவமானத்துக்குரியது என் வலுவாக திணிக்கப்படும் பாடம் அவர்களை காலத்துக்கும் தொடரும். இதன் மோசமான பின்விளைவுதான் தன் மீதான பாலியல் சீண்டல்களையும் அவர்களை சொல்ல முடியாமல் தடுக்கிறது. அதனை பேசுவதையே அவமானமாக உணர்கிறார்கள். பாலியல் சீண்டலுக்கு ஆளாகும் பெரும்பாலான சிறார்கள் இங்கே தன்னைத்தான் முதல் குற்றவாளியாக உணர்கிறார்கள் என்பது மிகக்கசப்பான உண்மை. நாம் சறுக்கும் முதல் புள்ளியும் இதுதான் (இது எனது மிகக்குறுகலான அறிவு மற்றும் அனுபவத்தின் முடிவு, எந்த நிரூபிக்கப்பட்ட தரவும் இதனை உறுதி செய்ய என்னிடம் இல்லை என்பதை நினைவுபடுத்த விரும்புகிறேன்)

மத்திய அரசின் சமூக நலத்துறை 2007 – 08 ல் நடத்திய ஆய்வொன்றில் 50% இந்திய குழந்தைகள் ஏதோ ஒருவகையான வன்கொடுமைக்கு ஆளாகிறார்கள் என்கிறது. ஆனால் நமக்கு எது வன்கொடுமை என்பது பற்றி எந்த ஞானமோ அக்கறையோ இல்லை. குழந்தைகளை அடிக்காமல் வளர்க்க முடியாது என பலரும் பரிபூரணமாக நம்புகிறார்கள். பல கன்னியாஸ்திரிகள் அடிக்கும் உரிமையை இழந்ததால்தான் இப்போது பிள்ளைகள் கெட்டுவிட்டார்கள் என்பதில் அழுத்தமான நம்பிக்கை வைத்திருக்கிறார்கள். சிறார்கள் மீதான வன்முறை என்பது உடலுறவு கொள்வது அல்லது பெரிய காயம் ஏற்படுத்துவது போன்ற பெரிய குற்றங்கள் மட்டுமல்ல. வார்த்தைகளால் காயப்படுத்துவது, சுயமரியாதையை குலைக்கும் வகையான தண்டனைகளை கொடுப்பது. உரிமைகளை மறுப்பது என வன்முறைகள் பட்டியல் மிகப்பெரிது.

பரவலாக இருக்கும் புரிதலின்மைதான் ஆரம்பகட்ட பாலியல் சீண்டல்களை கண்டறிய முடியாமல் தடுக்கிறது. அவமானம் பற்றிய சமூகத்தின் முட்டாள்தனமான விதிமுறைகள் கண்டுபிடிக்கப்படும் குற்றங்களையும் மறைக்க வைக்கிறது அதனால் சுவை கண்ட குற்றவாளிகளில் சிலர் அடுத்த கட்டத்தை நோக்கி நகர்கிறார்கள். அதுதான் கொலை வரை இட்டுச்செல்கிறது. மண உறவை முறித்துக்கொண்ட என் தோழி அதற்கான காரணமாக சொன்னது படுக்கையறைக்கு செல்வதை நினைத்தாலே எனக்கு அச்சமாக இருக்கிறது என்பதுதான், இளம் வயதில் எதிர்கொள்ளும் சிறிய அளவிலான பாலியல் சீண்டல்கள்கூட பிற்காலத்தில் இத்தகைய பெரிய பிரச்சினைகளில் கொண்டுவிடும் என்பதை மறந்துவிடாதீர்கள்.

அடுத்த பெரிய காரணி மனிதர்களை நாம் மதிப்பிடும் முறை. இப்போது நடந்திருக்கும் ஹாசினி கொலைவழக்கில் கைது செய்யப்பட்ட நபர் முகத்தைப் பார்த்த எல்லோரும் இவனை பார்த்தால் கொலைகாரன் போலவா இருக்கிறது என ஒரே மாதிரி அதிர்ச்சியடைகிறார்கள். ஒரு சாஃப்ட்வேர் பொறியாளர் ஏன் இப்படி நடந்துகொள்கிறார் என் கேட்கிறார்கள். இந்த வடிகட்டும் வழிமுறைதான் பெரிய அபாயம். உலகில் இருக்கும் மக்களில் 4% ஆண்கள் சிறார்களுடனான பாலுறவு பற்றிய விருப்பம் உள்ளவர்கள். அவர்கள் வசதியானவர்களாக, சிகப்பானவர்களாக, மெத்தப் படித்தவர்களாக என நீங்கள் விலக்களிக்கும் எந்த பிரிவினராகவும் இருக்கலாம். எல்லோரையும் நம்புவது ஆபத்தானது அதைப்போலவே எல்லோரையும் சந்தேகிப்பதும் ஆபத்தானது. உங்கள் குழந்தைகளை இந்த நபர்களையும் உள்ளடக்கிய .உலகத்தில்தான் வளர்க்க வேண்டும். பிரச்சினையில் இருந்து ஒளிந்துகொள்வதால் பிரச்சினையை தள்ளிப்போட்டு அதனை தீவிரமாக்குவோம்.

இன்னொரு பிரச்சினை இந்திய நீதியமைப்பு, காவல்துறை ஏனைய அரசுத்துறைகள். இங்கே எந்த இடத்திலும் சிறார்களுக்கான நீதி பற்றியோ அவர்கள் உரிமை குறித்தோ எந்த அக்கறையும் இல்லை. சேலம் வினுப்பிரியா வழக்கில் போலீஸ் எப்படி நடந்துகொண்டது? அவர்கள் பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணைத்தான் குற்றம்சாட்டினார்கள். இது ஒரு காவலரின் சிந்தனையில் வந்ததல்ல, நமது அதிகார மையங்களின் கட்டமைப்பே இப்படிப்பட்ட சிந்தனையில்தான் இருக்கிறது. பெண்னை காணவில்லை என புகாரளித்தால் யாரோடயாச்சும் ஓடிப்போயிருப்பா என்பதுதான் காவல் நிலையத்தின் உடனடி எதிர்வினையாக இருக்கும். ஒரு செல்வாக்குடைய நபர் அல்லது அமைப்பின் அழுத்தம் இல்லாமல் பெண் தொலைந்த வழக்கில் நடவடிக்கை துவங்காது. வெளிநாடுகளிலும் இப்படிப்பட்ட பாலியல் குற்றவாளிகள் உண்டு, ஆனால் அங்கே குற்றச்சாட்டை பதிவு செய்யவும் நீதி பெறவும் வாய்ப்புக்கள் முழுமையாக உண்டு, சிறார் உரிமைகளின் முக்கியத்துவம் அங்கே போதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. மைக்கேல் ஜாக்சன் தமது குற்றங்களில் இருந்து தப்பிக்க சொத்தில் பெரும் பகுதியை இழந்தார். இங்கே குற்றம் சாட்டும் பாதிக்கப்பட்ட நபர்தான் பெரும் இழப்பை எதிர்கொண்டு வழக்கை நடத்த வேண்டும். இந்த படுமோசமான வித்தியாசம்தான் இந்தியா சிறார்களுக்கு கிரிமினல்களைவிட பெரிய அச்சுறுத்தல். (போடப்படும் எல்லா புதிய சட்டங்களும் விளங்காமல் போக இதுதான் காரணம்).

பிறகெப்படி இதனை எதிர்கொள்வது?

முதலில் உங்கள் குழந்தைகளை ஒரு தனிநபராக மதிக்க கற்றுக்கொள்ளுங்கள். அப்போதுதான் அவர்கள் முடிவுகள், அபிப்ராயம்  ஆகியவற்றின் மீதும் உங்களுக்கு மதிப்பு வரும். ஒருவரை பிடிக்காமல் போகவும் அவர்களுக்கு உரிமை உண்டு என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். தனக்கு மதிப்பிருக்கும் இடத்தில்தான் ஒரு மனிதனால் தனது பிரச்சினைகளை சொல்ல முடியும். இது சிறுவர்களுக்கும் பொருந்தும். குழந்தை ஒரு மாதத்துக்கும் மேல் பள்ளிக்கு செய்வதை தவிர்க்க முனைந்தால் காரணமே இல்லாவிட்டாலும் பள்ளியை மாற்று என்கிறது அமெரிக்காவின் பெற்றோர் கையேடு ஒன்று.

எந்த விடயத்தையும் உங்களிடம் கேட்கவும் தர்கம் செய்யவும் அவர்களுக்கு உரிமை உண்டு என்பதை செயலில் காட்டுங்கள். குடும்ப விவகாரங்களை அவர்களுடன் விவாதிப்பது, தினசரி செய்திகளை அவர்களுடம் பகிர்ந்து கொள்வது அவர்களை விவாதிக்க தூண்டுவது ஆகியவற்றை செய்யுங்கள். சற்றே வளர்ந்த பிள்ளைகள் என்றால் அவர்கள் ஆர்வம் காட்டும் விவகாரங்களில் நீங்களும் ஆர்வம் காட்டி ஒரு மாணவனைப்போல தகவல் பெற முயலுங்கள். உங்கள் பிரச்சினைகளையும் அவர்களிடம் பகிர்ந்துகொள்ளுங்கள் (சீரியல் ஸ்டைலில் புலம்பாதீர்கள், பிரச்சினையை விளக்குங்கள் போதும்). இவையெல்லாம் அவர்கள் தங்கள் மீது நல்ல நம்பிக்கை கொள்ள வைக்கும். மேலும் தங்கள் பிரச்சினைகளை உங்களிடம் சொல்வதற்கான தயக்கத்தை அது உடைக்கும். தைரியமான பிள்ளைகளையும் வீட்டில் நல்ல உரையாடல் பரப்பை வைத்திருக்கும் பிள்ளைகளையும் பாலியல் குற்றவாளிகள் அனேகமாக தெரிவு செய்வதில்லை.

அவர்களது இலக்கு வீட்டுக்கு பயப்படும் பிள்ளைகளே. சிறுவர்களிடம் தவறாக நடக்கும் மனிதர்கள் இயல்பில் குறைவான சுயமரியாதை கொண்டவர்கள் (சுயமரியாதை – செல்ஃப் எஸ்டீம்) ஒரு பெண்ணை என்னால் கவர முடியாது எனும் உள்ளார்ந்த நம்பிக்கையும் சாதாரன பாலுறவில் என்னால் வெற்றிகரமாக ஈடுபட முடியாது எனும் நம்பிக்கையும் இருப்பவர்களே எதிர்த்து பேச இயலாத சிறுவர்களை தங்கள் பாலுறவு வேட்கைக்கு தெரிவு செய்கிறார்கள்.

குழந்தைகளிடம் நண்பர்களாக பழக முயலாதீர்கள். அவர்களுக்கு வேண்டிய அளவுக்கு நண்பர்களை அவர்களாலேயே உருவாக்கிக்கொள்ள முடியும். மாறாக அவர்கள் நண்பர்களுக்கு உரிய மரியாதையை கொடுங்கள். அவர்களை வீட்டுக்கு அழைத்துவர ஊக்கப்படுத்துங்கள். அவர்கள் நண்பர்களுக்கு கொடுக்கும் மரியாதை என்பது ஒரு கூடுதல் பாதுகாப்பு, உங்கள் குழந்தைகள் நடத்தை மாற்றங்களை அறிந்துகொள்ள அவர்கள் நண்பர்கள் ஒரு நல்ல வழி.

பள்ளிப் பாடம் தவிர்த்து ஒரு விளையாட்டிலோ அல்லது அவர் விரும்பும் பிற கலையொன்றிலோ ஈடுபடுத்த முயற்சி செய்யுங்கள். கடும் அழுத்தம் கொடுக்கும் படிப்பை மட்டும் திணித்தால் கவனம் பிறவற்றில் திரும்பும். மிக எளிதாக கிடைக்கும் போர்ன் வீடியோக்கள் அவர்களை அடிமையாக்க 100% வாய்ப்புண்டு. காரணம் அது தாராளமாக எளிதில் கிடைக்கிறது. பதின் பருவத்தில் இயல்பாகவே பாலியல் ஆர்வம் எழும். விளையாட்டின் ஆனந்தம் மற்றும் களைப்பு ஆகியவை அந்த பாலியல் நாட்டத்தை கட்டுப்படுத்தும்.

மிரட்டி வன்புணர்வு செய்யும் சம்பவங்கள் மட்டும் நடப்பதில்லை. பாலியல்ரீதியாக தூண்டிவிட்டும் அவை செய்யப்படுகின்றன. பதின் பருவத்தில் காதலில் விழும் பல சம்பவங்கள் காணக்கிடைக்கின்றன (7, 8 வகுப்புக்களிலேயே). அத்தகைய வாய்ப்புக்களையும் கவனத்தில் வையுங்கள். அவர்களுக்கு ஒரு தனிப்பட்ட அடையாளத்தை பெறவும் இயல்பான வயதின் வேகத்தை பயன்படுத்தவும் மாற்று வாய்ப்புக்களை உருவாக்கிக்கொடுங்கள் (கவனம்: அவர்கள் விருப்பதின் பேரில் உங்கள் முடிவின்படியல்ல).

பாலியல் குற்றத்தில் பாதிக்கப்படுபவர்கள் மட்டுமல்ல, அதில் ஈடுபடுவோரும் நம்மிடம் இருந்தே உருவாகிறார்கள். கசப்பாக இருப்பினும் இந்த வாய்ப்பையும் கவனத்தில் வைப்பது அவசியம். உங்கள் வீட்டு நபர்கள் மீது சந்தேகிக்கும்படி ஏதேனும் நடந்தாலோ அல்லது குற்றச்சாட்டு வந்தாலோ அதனை நேர்மையாக பரிசீலிக்கவும். மாறாக ஆளை இடம் மாற்றுவது சமரசம் பேசுவது போன்ற தீர்வுகளை கையாண்டால் அது பின்னாளில் மோசமான விளைவுகளை நோக்கி இட்டுச்செல்லலாம்.

ஏதேனும் மாறுபாடான நடத்தையையோ அல்லது திடீர் மாற்றத்தையோ உங்கள் குழந்தைகளிடம் கண்டால் மூன்றாம் தரப்பு உதவியை நாட தயங்காதீர்கள். உங்களுக்கு மலைப்பான விடயம் ஒரு வல்லுனருக்கு எளிதானதாக இருக்கலாம்.

நிறைவாக, உளவியல் ரீதியாக ஏற்படும் சிக்கல்கள் ஒவ்வொன்றும் பிரத்தியோகமானவை. அவற்றுக்கு ரெடிமேட் தீர்வுகளும் உடனடி தீர்வுகளும் கிடையாது என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். மேற்சொன்ன ஆலோசனைகள் மிகவும் அடிப்படையானவை. அவை முழுமையானவையோ முற்று முழுதாக சரியானவையோ அல்ல. மேலும் உளவியல் ரீதியான நல்வாழ்வு என்பது பெருமளவு சமூகம் சார்ந்தது. அதில் இருந்து துண்டித்துக்கொண்டு வாழும் வாழ்வில் உண்மையான பாதுகாப்பையோ மகிழ்ச்சியையோ பெற முடியாது என்பதை மறந்துவிட வேண்டாம்.

 

போலீஸ் பாதுகாப்பதில்லை, போலீசிடம் இருந்து நாம்தாம் நம்மை காப்பாற்றிக்கொள்கிறோம்.

நாங்கள் தமிழனுக்காகத்தானே போராடினோம், தமிழ்நாட்டு போலீஸ் ஏன் எங்களை தாக்குகிறது? என் தொலைக்காட்சி ஒன்றில் கேட்கிறார் போராட்ட களத்தில் இருந்த பெண்.

பிடிபட்ட ஒருவனை 50 போலீஸ் சேர்ந்து தாக்குவதை நம்ப முடியவில்லை. ரவுடிகள்கூட இப்படி செய்யமாட்டார்களே என் திகைப்போடு என்னிடம் வினவினார் ஒரு கார்ப்பரேட் ஊழியர். சில நாட்களுக்கு முன்பு இதே மெரினா போராட்டத்தின் ஒழுங்கு பற்றி பெரிய ஆச்சர்யத்தை வெளிப்படுத்தியவர் அவர்.

தன் மீதான வன்முறையை சகித்துக்கொள்ளவும் மக்கள் மீது குற்ற உணர்ச்சி இல்லாமல் வன்முறையை பிரயோகிக்கவும் எப்படி ராணுவ மற்றும் காவல்துறையால் முடிகிறது? இதன் பின்னிருக்கும் உளவியல் என்ன என புரியாமல் கேட்கிறார் ஒரு ராணுவீரர்.

இவையெல்லாம் வெறும் உதாரணங்கள். இப்படிப்பட்ட பல கேள்விகளை நான் நாள்தோறும் எதிர்கொள்கிறேன். இதுதான் நமது உண்மையான போலீசின் முகம், கடந்த ஆறேழு நாட்களாக நீங்கள் கேள்விப்பட்டவை, பிறந்தது முதல் பார்த்த சினிமாவில் பார்த்தவை எல்லாம் வெறும் வேஷம் எனும் என் விளக்கத்தை நம்பவும் முடியாமல் மறுக்கவும் முடியாமல் அவர்கள் தடுமாறுகிறார்கள். வாச்சாத்தி, சிதம்பரம் பத்மினி போன்ற வார்த்தைகள் எந்த சலனத்தையும் அவர்களிடம் ஏற்படுத்தாது.. காரணம் அவற்றை பற்றி எதுவும் அவர்களுக்கு தெரியாது. ராணுவம் இருப்பதால் நாடு பாதுகாப்பாக இருப்பதாகவும் போலீஸ் இருப்பதால் ஊர் பாதுகாப்பாக இருப்பதாகவும்  நம்பும் அப்பாவிகள் அவர்கள்.

இதுநாள் வரை அவர்கள் போலீசின் தடியடி காட்சிகளை பார்த்திருக்கக்கூடும். ஒரு சப்.இன்ஸ்பெக்டர் சிறுவன் ஒருவனினை கைது செய்து வாயில் சுட்ட செய்தியை படித்திருப்பார்கள். ஆனாலும் அத்தகைய கொடுமைகள் அவர்கள் வாழ்வில் குறுக்கிட வாய்ப்பில்லை என்பதால் மூளையில் ஏறியிருக்காது. செலக்டிவ் லிசனிங் என்றொரு பதம் உளவியலில் உண்டு. அதாவது தனக்கு தேவையில்லை என கருதும் செய்திகளை கவனிக்காமல் மூளை புறந்தள்ளிவிடும். நாம் அப்படித்தான் இதுவரை போலீஸின் அத்துமீறல்களை நாம் கவனித்தும் கவனிக்காமல் இருந்திருக்கிறோம்.

ஆனால் அதன் பொருள் நாம் போலீசை நம்புகிறோம் என்பதல்ல. போலீஸ் அத்துமீறலை நியாப்படுத்தும் நடுத்தர வர்கம்தான் போலீஸ் மீது அதிகம் அவநம்பிக்கை கொண்டிருக்கிறது. பெரும்பாலான சமயங்களில் போலீஸ் நிலையத்தை அனுகுவதையே நாம் தவிர்க்கிறோம். போலீஸ்காரர்கள் வீட்டில் சம்மந்தம் செய்வதையே தவிர்க்கும் பல குடும்பங்களை எனக்கு தெரியும் (எதுக்கு வம்பு, சின்ன பிரச்சினைக்குகூட ஸ்டேஷனுக்கு இழுத்துருவாங்க). பேருந்தில் பணம் பொருள் தொலைத்த எத்தனை பேர் காவல்துறையிடம் புகார் கொடுக்கிறார்கள்? அது ஒரு கூடுதல் தண்டம் எனும் அபிப்ராயம்தான் பலர் மனதில் இருக்கிறது. போலீசின் அராஜகம் மீதான நமது பாராமுகத்தின் அடிப்படை அது நம்மை பாதிக்காது எனும் நம்பிக்கையும் பாதித்தால் பணம் கொடுத்து தப்பிக்கலால் எனும் வாய்ப்பும்தான் (குடும்ப பிரச்சினைக்காக ஸ்டேஷன் போனவர்கள் அனுபவத்தை கேட்டுப்பாருங்கள்).

அப்படியானால் போலீஸ் என்னதான் செய்கிறது?

அவர்கள் பணி என்பது தங்கள் மீதான அச்சத்தை மக்களிடம் விதைத்து அதனை பராமரிப்பது மட்டுமே. ஓராண்டுக்கு முன்பு திருப்பூர் பேருந்து நிலையத்தில் காத்திருக்கையில் அங்கே குடித்துவிட்டு படுத்திருந்த ஒருவரை காவலர் ஒருவர் சந்தேகத்தின் பேரில் அழைத்து சென்றார். பேருந்து நிலையத்திலேயே இருந்த காவலர் தங்குமிடத்தில் அவரை உட்கார வைத்துவிட்டு தன் வண்டியில் இருந்த பிளாஸ்டிக் குழாய் ஒன்றை எடுத்து பொறுமையாக துடைத்து வளைத்துப் பார்த்து அதே அளவு நிதானத்துடன் உள்ளே போய் பிடித்து வைத்த நபரை சரமாரியாக அடித்தார். ஒரு கேள்விகூட கேட்கவில்லை, முகத்தில் ஆத்திரம் இல்லை. அடி வாங்குபவரின் அலறல் அவரிடம் எந்த சலனத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை. வழக்கமாக செய்யும் காலைவேளை பூசையைப்போல மிக இயல்பாக இருந்தது அந்த வெறித் தாக்குதல்.

பயம் சமயங்களில் குற்றங்களை தடுக்கும்தான். ஆனால் நமது அந்த பயம்தான் பெரும் குற்றங்களை போலீசின் ஒத்துழைப்போடு பலரும் செய்ய காரணமாக இருக்கிறது. மதுரை கிரானைட் மாஃபியா பி.ஆர்.பழனிச்சாமி குற்றம்சாட்டப்பட்ட நபராக மேலூர் காவல் நிலையத்திற்கு வந்த போது அந்த வளாகம் சுத்தம் செய்யப்பட்டு புதுப்பொலிவோடு அவரை வரவேற்க காத்திருந்தது என்றால் நம்புவீர்களா? காவலர் விடுதியில் சில வழிப்பறி திருடர்களை தங்க வைத்து திருட்டை ஒரு தொழிலாக செய்தார் ஒரு போலீஸ்காரர். கைது செய்யப்பட்ட ஒரு பெண்ணை தனியார் லாட்ஜில் அடைத்து வைத்து 12 நாட்கள் தொடர் பாலியல் வல்லுறவு செய்து லட்சக்கணக்கில் பணமும் பறித்தார் தஞ்சாவூர் போலீஸ் அதிகாரி (அந்தப்பெண் கடிதம் எழுதிவைத்துவிட்டு லாட்ஜிலேயே தற்கொலை செய்துகொண்டார். அந்த காவல் ஆய்வாளர் இன்னமும் பணியில்தான் இருக்கிறார்). இவையெல்லாம் கடலின் ஒரு துளி. ஒழுக்கமான ஊடகங்கள் இருந்தால் போலீசின் குற்றங்களுக்கு என ஒரு தனி இணைப்பையே தினசரிகள் தரவேண்டியிருக்கும். (போலீஸ் – பத்திரிக்கைகள் இடையேயான உறவு இன்னொரு அசிங்கமான அபாயம்)

அரசு இத்தகைய கிரிமினல் வேலைகளை அனுமதிக்கக் காரணம் அவர்களை அச்சமின்றி அரசுக்காக எந்த செயலையும் செய்ய வைக்கத்தான். விழுப்புரத்தில் இருளர் பெண்களை கூட்டு வன்புணர்வு செய்த காவல்துறை குற்றவாளிகளை கைது செய்யக்கூட மறுத்தது தமிழக அரசு. பாதிக்கப்பட்ட பெண்களுக்கு 5 லட்சம் கொடுத்துவிட்டு பாலியல் வன்கொடுமை நடக்கவேயில்லை என சாதித்தார் ஜெயா. அடியாள் மட்டத்திற்கே உரித்தான குற்றங்களை அனுமதித்தால்தான் தாதாவின் அசைன்மெண்ட்களை அவர்கள் தயங்காமல் செய்வார்கள். காவல்துறையில் இருக்கும் கொடிய அடிமைத்தனத்தை கேள்வி கேட்காமல் சகித்துக்கொள்ளும் பயிற்சியும் போலீசை காட்டுமிராண்டிகளாக மாற்றும் ஒரு கூடுதல் காரணி. உன் மீதான அடக்குமுறையை சகித்துக்கொள், உனக்கான அடிமையை நான் தருகிறேன் எனும் சமரசம் அது… இந்தியாவின் சாதியமைப்பை போலவே.

இந்திய ராணுவத்தில் அதிகாரிகளின் வீட்டு வேலையை மட்டும் செய்வதற்காகவே ஒன்றரை லட்சம் வீரர்கள் பயன்படுத்தப்படுகிறார்கள். அவர்களுக்கு உள்ள வாய்ப்பு கொஞ்சம் இரக்க குணமுள்ள அதிகாரியிடம் பணி கிடைக்க வேண்டும் என வேண்டுவது மட்டும்தான். சுயமரியாதையை இழப்பவர்களை எளிதாக மிருகமாக்க முடியும். சுயமரியாதை காயடிக்கப்பட்ட வடஇந்திய இந்துக்களிடம் இந்துவவாதிகள் எளிதில் வன்முறையை கற்றுத்தர முடிவதன் காரணமும் இதுதான்.

இவர்கள் எல்லோரும் வீட்டில் தன் மனைவியிடம் அன்பை பொழியலாம். மகனோ மகளோ சிறிதாக காயம்பட்டாலும் பதறிப்போகலாம். ஆனால் ஒரு அமைப்பாக அவர்கள் வன்முறைக்கு பயிற்றுவிக்கப்பட்டவர்கள். ஹிட்லரின் நாஜிப்படை மனிதர்களை விதம் விதமாக சித்திரவதை செய்வதை விளையாட்டைப்போல செய்யப்பழகியிருந்தார்கள். அவர்கள் வீட்டில் ஒரு அன்பான அப்பாவாகவும் மகனாகவும் கணவனாகவும்தான் இருந்திருப்பார்கள். ஆனாலும் எப்படி வன்முறையை சாதாரணமாக பயன்படுத்த முடிகிறது?

இரண்டு காரணங்கள் இதனை சாத்தியமாக்குகின்றன. முதலாவது இந்த தாக்குதலுக்கான நியாயத்தை அவர்கள் கற்பித்துக்கொள்கிறார்கள். நம் எல்லோருக்கும் எல்லா விதிகளுக்கும் ஒரு விதிவிலக்கு இருக்கும். உங்கள் தேநீரை ஒரு இளைஞன் தட்டிவிடுவதற்கும் குழந்தை தட்டிவிடுவதற்கும் ஒரே எதிர்வினையை நீங்கள் வெளிப்படுத்துவதில்லை. காரணம் குழந்தைகளின் சில தவறுகளுக்கு நீங்கள் விலக்கு அளித்திருக்கிறீர்கள். எல்லா குற்றவாளிகளும் (சீருடை அணிந்த மற்றும் அணியாத) தங்கள் குற்றங்களுக்கான நியாயத்தை வைத்திருப்பார்கள். மேலும் நியாயத்தை உங்கள் சூழலும் உருவாக்குகிறது. திருட்டை தொழிலாக செய்யும் சமூக அமைப்பில் நேர்மையாக வாழ விரும்புவன் தவறானவனாக கருதப்படுவான்.  அப்படியான ஒரு நியாயத்தை போலீஸ் மற்றும் ராணுவ சூழல் உருவாக்குகிறது. அடிக்காவிட்டால் இவர்களை கட்டுப்படுத்த முடியாது எனும் நியாயம் ஒவ்வொரு போலீஸ்காரன் மனதிலும் எழுதப்படுகிறது.

இதனை விளங்கிக்கொள்ள பாஜகவின் முஸ்லீம் விரோத பிரச்சாரங்கள் ஒரு சரியான உதாரணம். ஏன் அவர்கள் நாள் தவறாமல் இஸ்லாமிய வெறுப்பை பரப்புகிறார்கள்? அதன் நோக்கம் கலவரத்துக்கு ஆள் திரட்டுவது மட்டும் அல்ல. அதனை பணம் கொடுத்துகூட அவர்களால் செய்ய முடியும். ஆனால் இந்த பிரச்சாரம் மூலம் அவர்கள் முஸ்லீம் மக்கள் மீதான தாக்குதலை ஏற்றுக்கொள்ளவைக்கும் நியாயத்தை (ஜஸ்டிஃபிகேஷன்) பொதுத்தளத்தில் உருவாக்குகிறார்கள். அதன் விளைவுதான் குஜராத் கொலைகள் குறித்த இந்திய கூட்டுமனசாட்சியின் மௌனத்திற்கு அடிப்படை.

இரண்டாவது காரணம் பழக்கம். வன்முறையை பிரயோகிக்கவும் அதனை ஏற்றுக்கொள்ளவும் பழக்கப்படுத்தினால் காலப்போக்கில் அதனை மிக இயல்பாக மனம் ஏற்றுக்கொள்ளும். முரட்டுத்தனமாக அடிக்கும் கணவனை பிரிந்து வர மறுக்கும் பெண்களை நான் பார்த்திருக்கிறேன். விசாரணை படத்தின் கதாசிரியர் தனது சிறை அனுபவங்களை குறிப்பிடுகையில் போலீஸ்காரர்கள் லாக்கப்பில் இருக்கும் எல்லோரையும் தினமும் வெறித்தனமாக அடிப்பதை ஒரு வழக்கமாகவே வைத்திருந்ததாக பதிவு செய்கிறார். புதிதாக வேலைக்கு வரும் போலீஸ்காரர் அங்கே நடத்தப்படும் வன்முறையை பார்த்துப் பார்த்து அதற்கு தன்னை விரைவில் தயார்படுத்திக்கொள்ள முடியும். இல்லாவிட்டால் தனித்துவிடப்பட்டு விடுவோம் எனும் பயம் அவரை தொற்றிக்கொள்ளும்.

காரணங்கள் இருப்பதால் போலீசின் வன்முறையை நாம் சகித்துக்கொள்ள முடியாது. முதல்நாள் வரை தனக்கு தண்ணீரும் உணவும் கொடுத்த மனிதர்களை ஒரே உத்தரவில் அடித்து துவைக்க இவர்களால் முடிகிறது. குற்றமற்ற ஒருவனை துணிந்து ஆயுள் சிறைக்குள் வைக்கும் சுயநலம் இவர்களுக்கு பயிற்றுவிக்கப்பட்டிருக்கிறது (பாண்டியம்மாள் வழக்கு). தன்னுடன் உணவருந்திய ஒருவனை மூர்கமாக அடித்து துவைக்கும் அளவுக்கு இவர்கள் மனசாட்சியற்றவர்களாக மாற்றப்பட்டிருக்கிறார்கள். என்கவுண்டர் செய்யப்படும் முன்பு அந்த நபரோடு காவலர்கள் வெகு சாதாரணமாக தேநீர் அருந்தியிருக்கக்கூடும். ஒரு முற்றிய சைக்கோபாத் போல நிராதரவான பெண்களை இவர்களால் பாலியல் வன்புணர்ச்சி செய்ய முடிகிறது. இவையெல்லாம் தனிமனித பலவீனங்கள் அல்ல. தன்னை எப்படியும் காப்பாற்றிவிடும் என நம்பிக்கையளிக்கும் அரசு அமைப்புத்தான் இவர்களது குற்றங்களை ஊக்குவிக்கிறது.

சென்னையின் மீனவர் குடியிருப்புக்களில் போலீஸ் நடத்திய வெறியாட்டம் என்பது வெகுமக்களுக்குத்தான் புதிய செய்தி. போலீசைப் பற்றி அறிந்தவர்களுக்கு இது ஒரு கூடுதல் தகவல் அவ்வளவே. முன்னாள் போலீஸ் அதிகாரிகள் டிவியில் சொல்வதுபோல இது ஒரு சிலரின் அத்துமீறல் அல்ல. எதிரியின் வீடென்றாலும் அவர் கடைக்கோ வயலுக்கோ உங்களால் தீ வைக்க முடியுமா? ஆனால் போலீஸால் மீனவர்களின் வாழ்வாதாரத்தை ஒற்றை தீக்குச்சியியால் அழிக்க முடிகிறது (பாஸ்பரஸ் துணையோடு). கட்டுப்படுத்த முடியாத சூழலால் தடியடி நடத்தப்பட்டதாக அரசு எப்போதும் சொல்லிவருகிறது. அப்படியானால் தனியாக சிக்கியவனை 50 போலீஸ்காரர்கள் சேர்ந்து மிருகத்தனமாக அடித்து இழுத்து செல்வதன் பொருள் என்ன?

கூட்டத்தை கலைப்பதுதான் தடியடியின் நோக்கம் என எல்லோரும் நம்புகிறார்கள். ஆனால் எல்லா தடியடி சம்பவங்களிலும் போலீஸ் சிக்குபவனை அடிக்கத்தான் அதிகம் மெனக்கெடுகிறது. போலீஸ்காரர் அடியில் இருந்து தப்பி ஓடுகிறார் ஒரு பெண், அப்போது கீழே விழுந்த அவரது பர்ஸை எடுத்து கொடுக்கிறார் இன்னொரு போலீஸ்காரர். ஒருகையால் பர்சை கொடுத்துக்கொண்டே இன்னொரு கையில் இருக்கும் லத்தியால் அவரை அடிக்கிறார் (மதுரை அல்லது கோவையில் எடுக்கப்பட்ட காட்சியாக இருக்கலாம்). ஒரு போலீஸ்காரர் மிக நிதானமாக ஆட்டோக்களுக்கு தீ வைக்கிறார். இன்னொருவர் அதே நிதானத்தோடு குடிசையை கொளுத்துகிறார். இவையெல்லாம் தனி மனித அத்துமீறல்கள் எனும் பச்சைப் பொய்யைக்கூட நம்புவோம். ஆனால் இவர்கள் அப்படி செய்யும்போது அமைதியாக ஏனைய போலீஸ்காரர்கள் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை எப்படி வகைப்படுத்துவீர்கள்? கடைகளை கொளுத்திவிட்டு அங்கே திருடிய மீன்களை சுட்டு தின்னும் மனோபாவத்தை குறிப்பிடும் கொடிய மனநோய்கள் மருத்துவ அகராதியில்கூட கிடையாது.

பாமர மக்களை இப்படி துன்புறுத்துவதுதான் போலீசின் உண்மையான முகம். அதனை உணர்ந்ததால்தான் மக்களுக்காக அவர்கள் தண்ணீர் பாட்டில் சுமந்தபோது நீங்கள் எல்லோரும் பேராச்சர்யம் கொண்டீர்கள். அரசாங்கம் யாருக்கு விசுவாசமாக இருக்கிறதோ அவர்களுக்கு விசுவாசமாக இருக்கும் அடியாள்படைதான் போலீஸ். எதேச்சையாக நடக்கும் நற்காரியங்கள் மூலம் அவர்களுக்கு பாபவிமோசனம் தரமுடியாது. கோடிக்கும் மேலான மக்களைக் கொன்ற ஹிட்லர் தன் ஸ்டெனோகிராபரிடம் மிக கண்ணியமாக நடந்துகொண்டவர்தான். தன் மனைவியையே கொன்று சமைத்த இடி அமீன் சாகும்வரைக்கு அவரோடு அவரது ஏனைய மனைவிகள் சாதாரணமாக வாழ்ந்துவந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் பார்வையில் அவர் நல்லவராக இருக்கக்கூடும்.

சம்பளத்தை கூட்டுவது, பணிச்சுமையை குறைப்பது போன்ற தடவிக்கொடுக்கும் மாற்றங்களால் ஒருக்காலும் போலீசின் சுபாவத்தை மாற்ற இயலாது. இத்தகைய பரிந்துரைகள் எல்லாம் போலீஸ் மீது மக்களுக்கு பரிதாபம் வரவைப்பதற்காக செய்யப்படுபவை (அவை ஓரளவுக்கு உண்மையென்றாலும்). இத்தகைய சூழலிலும் எந்த போலீசும் மந்திரியின் மகன்மீது கைவைக்க மாட்டார்கள். தங்கள் அதிகாரிக்கு எதிராக ஒன்றுகூட மாட்டார்கள். எல்லா பிரச்சினைகளுக்கும் வடிகாலாக எளிய மக்கள் மீதான வன்முறையை மட்டும் பிரயோகிப்பதில் பரிதாபம் கொள்ள என்ன இருக்கிறது?

இவற்றையெல்லாம் சரிசெய்ய நமக்கிருக்கும் ஒரே வழி மக்களுக்கான அரசு அமைவதுதான். அரசாங்கம் மக்களுக்கானதாக இருக்கையிதான் போலீசும் மக்களுக்கானதாக இருக்கும். அதுவரைக்கும் காவல்துறை என்பது பெரிய கிரிமினல்களின் நண்பனாகவும் சாதாரண மக்களுக்கு அச்சுறுத்தலாகவும்தான் இருக்கும். அப்படியான அரசு அமையும்வரை பாதிக்கப்படும் மக்கள் பக்கம் இருப்பதுதான் நமக்கிருக்கும் ஒரே வாய்ப்பு, காரணம் தங்கள் உயிரையும் பொருட்படுத்தாமல் அடிவாங்கிய மாணவர்களை காக்க வந்தவர்கள் போலீசின் எளிய இலக்கான பாமர மக்கள்தான்.

ஜல்லிக்கட்டு போராட்டங்கள் – பரவசத்துக்கு பின்னிருப்பவை என்னென்ன?

கடந்த 30 வருடங்களில் நாம் பார்த்த மக்கள் திரள் போராட்டங்களில் மிக வித்தியாசமானது இப்போது நடந்துகொண்டிருக்கும் ஜல்லிக்கட்டு போராட்டம்தான். தினசரி நூற்றுக்கணக்கான மரணங்களும் தாக்குதல்களும் ஈழத்தில் நடைபெற்று தமிழக மக்களின் இதயத்தை அறுத்தபோது இருந்ததைவிட பெரிய எதிர்ப்புணர்வு இப்போது எழுந்திருக்கிறது. அரசின் மீது நம்பிக்கையிழக்க வைக்கும் பல்வேறு சம்பவங்கள் தொடர்ந்து நிகழ்ந்திருப்பதால் மக்களின் கோபம் வெளிப்பட்டிருக்கும் ஒரு புள்ளிதான் இது, வெறுமனே ஜல்லிக்கட்டு மீதான ஆர்வம் மட்டுமல்ல எனும் வாதம் ஓரளவு ஏற்கத்தக்கதே.

ஆனால் மக்களின் உணர்வு மட்டுமே இந்த ஒருங்கிணைப்பை சாத்தியமாக்கியிருக்கிறது என நம்புவது உச்சகட்ட பாமரத்தனம். மெரினாவில் 50பேர் கூடும்போதே காவல்துறையால் இதனை கட்டுப்படுத்தியிருக்க முடியும். அவர்கள் கரிசனத்துடன் அதனை அனுமதித்திருக்கிறார்கள். தஞ்சாவூரில் போலீசே மாணவர்கள் சிலருக்கு எங்கே செல்ல வேண்டும் என வழிகாட்டியிருக்கிற்து. மெரினாவில் உதவி ஆணையர் சமாதானம் பேசும்போது அவர்மீது தண்ணீர் பாக்கெட் எறியப்பட்டது. இப்படியெல்லாம் செய்வது தவறு என அவர் அமைதியாக அறிவுரை சொல்கிறார். இதெல்லாம் அமைச்சர் வீட்டு பிள்ளைகளுக்கு மட்டுமே கிடைக்கும் மரியாதை. 100 பேர் கூடும் கூட்டத்துக்கு அனுமதி வாங்கவே 100 முறை அலையவிடும் போலீஸ் துறை இது என்பது போராடும் இளைஞர்களுக்கு தெரிய வாய்ப்பில்லை.

இரண்டாவது ஆளும் கட்சியின் சாதகமான எதிர்வினை. நேற்றைய சசிகலாவின் அறிக்கை போராடும் மாணவர்களை பாராட்டுகிறது, போராட்டத்தை கைவிடுங்கள் என சொல்லாமல் வெற்றியடைய வாழ்த்துகிறார் அவர். இதுவரை எந்த ஆளுங்கட்சி தலைவரும் இப்படி சொன்னதில்லை. சசியின் முழு கட்டுப்பாட்டில் உள்ள ஜெயா டிவி தன் வாழ்நாளில் தங்கள் அரசுக்கு எதிராக நடக்கும் போராட்டத்தை ஆதரித்து செய்தி வாசித்திருப்பது இப்போதுதான். திருத்துறைப்பூண்டியில் போராடும் மாணவர்களுக்கு உணவு ஏற்பாடு செய்ததே அதிமுகதான் என களச் செய்திகள் சொல்கின்றன.

அடுத்த கவனிக்கத்தக்க எதிர்வினை ஊடகங்களின் ஒட்டுமொத்த ஆதரவு. இந்த போராட்டங்கள் பற்றிய எதிர்மறையான கருத்து கொஞ்சமும் இல்லாமல் செய்திகள் தயாரிக்கப்படுகின்றன. இந்தியாவுக்கு எதிராக கோஷமெழுந்தால் கும்பி வெடிக்கும் அளவுக்கு கொந்தளிக்கும் தந்தி டிவிகூட இதனை செய்கிறது. மேலும் இப்போராட்டத்தை ஆராதிக்கும் வகையிலும் உற்சாகமூட்டும் வகையிலும்தான் எல்லா காட்சி மற்றும் அச்சு ஊடகங்களின் செயல்பாடும் இருக்கிறது.

இந்த மூன்று தரப்பின் ஆதரவுதான் இத்தனை பெரிய போராட்டம் பரவலாகவும் தொடர்ச்சியாகவும் நடக்க காரணம். மாணவர்களின் நோக்கம் சந்தேகத்துக்கு உரியதல்ல. அவர்களை ஆர்வமும் கோபமும்தான் செலுத்துகிறது. ஆனால் அதனை பரவலாக கொண்டு சேர்க்கவும் அதனை தடுக்காதிருக்கவும் ஊடகங்கள் மற்றும் அரசின் பங்கு அவசியம். இல்லாவிட்டால் இது ஒரு அடையாள போராட்டமாகவே முடிந்திருக்கும்.இவையெல்லாம் மாணவர் சக்தியின் மீதான அச்சத்தினாலும் நம்பிக்கையினாலும்தான் நடக்கிறது என நம்புபவர்கள் தமிழ்சினிமா மேனியாவால் பாதிக்கப்பட்டவர்களாகத்தான் இருப்பார்கள்.

இந்த ஒருங்கிணைப்பின் வெற்றி தோல்வியைவிடவும் ஏன் இவர்கள் எல்லோருக்கும் இந்த போராட்டம் தேவைப்படுகிறது என்பதை அறிய முற்படுவது முக்கியம்.

அதிமுக கட்சியை இப்போது நடத்துவது நடராஜன்தான் என்பது எல்லோருக்கும் தெரியும். பன்னீர் செல்வத்தை பாஜக தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருக்கிறது. அவரை தன் பிடிக்குள் வைக்கவும் அவர் தனக்கென ஒரு அணியை முன்னெடுக்காமல் இருக்கவும் சில பிரச்சினைகளை உயிரோடு வைத்திருப்பது நடராஜனுக்கு அவசியம். மணல் கொள்ளை, ஊழல் போன்றவை ஆபத்தானவை. அவருக்கு பாதுகாப்பான பிரச்சினை என்பது உணர்வுகளை மட்டும் அடிப்படையாக வைத்த சுலபமாக தீர்க்கவல்ல ஜல்லிக்கட்டுதான். தீபா விவகாரம், அப்பல்லோ மர்மம், சசி மீதான கட்சியின் ஒரு பகுதியினரது அதிருப்தி ஆகிய பிரச்சினைகளை செய்திப் பட்டியலிலிருந்து முற்றாக அகற்ற இந்த போராட்டம் உதவியிருக்கிறது. அதனால்தால் சசிகலா அகமகிழ்ந்து இதனை ஆதரிக்கிறார்.

போலீஸ் ஆதரிக்க பெரிய காரணம் எதுவும் தேவையில்லை. அரசு விரும்பினால் அவர்கள் மாணவர்களை அடித்துக்கூட கடற்கரைக்கு கொண்டுவருவார்கள். இதில் வெளிப்படும் செய்தி, போலீஸ் இப்போதும் அதிமுகவுக்கு கட்டுப்பட்டுத்தான் இருக்கிறது பாஜக ஆசிபெற்ற முதல்வர் அவர்களுக்கு இரண்டாம்பட்சம்தான்.

ஊடகங்கள் பாஜகவுக்கும் ஆளும் அதிமுகவுக்கும் விசுவாசமானவை என்றாலும் அவர்கள் கடுமையான செய்திப்பஞ்சத்தில் இருக்கிறார்கள். பாதுகாப்பான மற்றும் உணர்வுபூர்வமான செய்திகள் என்பது அவர்களுக்கு கிடைக்கும் ஒரு பம்பர் லாட்டரி. இதன் மூலம் அவர்கள் தங்கள் மீதான விமர்சனங்களில் இருந்து சற்றே தப்பிக்க முடியும். மேலும் பாஜகவை சங்கடப்படுத்தும் செய்திகளில் மிக பலவீனமானது இந்த ஜல்லிக்கட்டு போராட்டம்தான். இந்த செய்திகள் டெல்லி மூலவருக்கு ஒரு பிரச்சினையாக இருக்காது என்பது அவர்களுக்கு தெரியும்.

ஒருவேளை இந்த போராட்டங்களின் திசைவழி வேறொரு பிரச்சினையையும் முன்வைத்து நகர்ந்தால் ஆதரிக்கும் இதே அமைப்புக்கள் நம் முதுகை ஒடித்துவிடும். உத்தரவு வந்தால் இந்த போராட்டத்தையும் போலீஸ் ஓரிரு மணி நேரத்தில் நசுக்கிவிடும். அது ஏவினால் பாயும் மிருகம், சேதங்களைப் பற்றி கவலைப்படாத மிருகம். இங்கே சுலபமாக ஒரு உரிமை கிடைக்கிறதென்றால் அதனால் அரசுக்கு பெரிய லாபம் இருக்கிறது என்று பொருள். டாஸ்மாக் கடையை இடம் மாற்ற சொல்லி வீதிக்கு வந்தவர்களின் காலை முறித்த அரசு இது. இத்தனை லேசில் ஒரு அரசு பணியும் என்றால் இந்தியா எப்போதோ சுபிட்சமான நாடாகியிருக்கும். இதனை களத்தில் இருக்கும் மாணவர்களுக்கு தெரிவிப்பது நம் கடமை.

இந்த ஜல்லிக்கட்டு போராட்டங்களின் சாதகமான அம்சங்கள் சில இருக்கின்றன. 2009ல் நடந்த பல ஈழ ஆதரவு போராட்டங்கள் போதிய அரசியல் ஞானம் இல்லாமல் உணர்வின் உந்துதலால் திரண்டவர்களால் சாதியமானவைதான். ஆனால் அதன் பிறகு அதிலிருந்து அரசியல் பாடம் கற்க வந்தவர்கள் இருக்கிறார்கள். தவறான தலைமைகள் பல அதன் பிறகு அம்பலப்பட்டன. அவ்வாறே இதில் இருந்தும் பல இளைஞர்கள் பொதுத்தளத்துக்கு வரலாம். இத்தகைய சமூகம் சார்ந்த செயல்பாடுகளில் பெண்களின் பங்கேற்பு மிகவும் குறைவாக இருக்கும். இப்போது பெரும் எண்ணிக்கையிலான பெண்கள் பங்கேற்கிறார்கள். பாலின இடைவெளி சற்றே மட்டுப்பட்டிருப்பது தெரிகிறது. ஒன்று திரள்வது எனும் நிகழ்வையே சந்தித்திராத மாணவர் சமூகத்துக்கு இது ஒற்றுமையை கற்றுத்தந்திருக்கிறது. இது முற்போக்கு சக்திகளுக்கு கிடைத்த ஒரு வாய்ப்பு.

ஆனால் எச்சரிக்கையாக இல்லாவிட்டால் இதுவே பாதகமாகவும் முடியலாம். இன அடையாளம் எனும் உணர்வை மத அடையாளம் எனும் தளத்துக்கு திருப்ப பாஜக கும்பலால் முடியும். அதற்கான பலவீனம் இளைஞர்களிடம் இருக்கிறது. அரசியல் புரிதலற்ற உணர்ச்சி போராட்டங்களை வலதுசாரி குழுக்கள் விரைவாக விழுங்கும். இப்போதே மாட்டுக்கறியை புறக்கணிக்கச் சொல்லும் கருத்துக்கள் பரப்பப்படுகின்றன. ஊடகங்களில் பேசும் பல இளைஞர்களின் அரசியல் நீக்கம் செய்யப்பட்ட கருத்துக்கள் பயமுறுத்துகின்றன.

இடதுசாரி இயக்கங்கள் மாணவர்கள் மத்தியில் அதிகமாக பணியாற்ற வேண்டிய முக்கியமான தருனம் இது. பெருமளவு தனியார் பள்ளிகள் காவி பிரச்சார மையங்களாகிவிட்டன. இடதுசாரி சித்தாந்தங்களை தெரிந்துகொள்ளவே இன்றைய பெரும்பான்மை மாணவர்களுக்கு வாய்ப்பில்லை. அரசை எதிர்க்கலாம், எதிர்க்க வேண்டும் எனும் எண்ணம் மாணவர்கள் இளைஞர்கள் இடையே முளைவிட்டிருப்பது ஒரு பெரும் வாய்ப்பு. அதனை நாம் பயன்படுத்திக்கொள்ளாவிட்டால் அதனை கபளீகரம் செய்ய முரட்டு அரச பலத்தோடு வலதுசாரி பொறுக்கி கும்பல் காத்திருக்கிறது.

மாணவர்களிடம் அரசியலை கொண்டு செல்வோம், விரைவாகவும் பரவலாகவும்.

சசிகலா பக்தியினும் கீழானது தீபா ஆதரவு.

ஜெயலலிதா அடக்கம் செய்யப்பட்ட ஒருவாரத்துக்குள் அதிமுக நிர்வாகிகள் சசிகலாவை போஸ்டர் நாயகியாக பதவி உயர்வு செய்துவிட்டார்கள். சில நாளில் சசிக்கு பேனர் வைத்தால்தான் அவர்கள் விசுவாசம் அங்கீகாரம் பெறும் எனும் நிலை வந்துவிட்டது. இந்த மாற்றத்துக்கு தயாராவதற்கு அவர்களுக்கு எந்த சிறப்பு தயாரிப்பும் தேவையில்லை. அதிமுகவின் கட்சியமைப்பு அப்படியான ஒரு மனோபாவத்தினால்தான் கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. எம்.ஜி.ஆரும் ஜெயாவும் அமர்ந்திருந்த இடத்துக்கு வர தகுதி என்ற ஒன்றே அவசியமில்லை.

இந்த நிலையில்தான் சசிகலாவின் தகுதி பற்றிய திடீர் ஞானோதயங்கள் பல தரப்பிலும் எழுகின்றன. இந்த சிந்தனை உதித்திருக்கும் எல்லோருக்கும் ஜெயலலிதாவின் சகல நடவடிக்கைகளிலும் வியாப்பித்திருந்த சசிகலாவின் செல்வாக்கு தெரியும். அதிமுகவின் தீர்மானிக்கும் சக்தியாக நடராஜன் இருந்தது தெரியும். அதிமுக காலத்தில் நடக்கும் கொள்ளைகளின் பெரும் பங்கை விழுங்குவது மன்னார்குடி கும்பல் என்பது தெரியும். ஜெ ஜாமீனில் வந்த பிறகு அதிமுகவின் குடுமி பாஜக வசம் முழுமையாக சிக்கியிருப்பதும் தெரியும். இந்த வரலாற்றின் தொடர்ச்சியில் இப்போதும் எந்த மாற்றமும் நிகழவில்லை, நிகழப்போவதும் இல்லை. அப்படிப்பட்ட சூழலில் சசிகலாவின் பதவி என்பது வெறும் சடங்கு. ஜெயா முதல்வரான நாளில் இருந்தே சசிகலாவுக்கு இந்த அதிகாரங்கள் இருந்தன. அது நாளாக நாளாக அதிகரித்துக்கொண்டேதான் இருந்தது.

ஜெ சிறை மீண்ட செல்வியான பிறகு அரசாங்கமும் கட்சியும் முற்று முழுதாக சசிகலா கும்பலால்தான் நடத்தப்பட்டது. கணித விதிகளில் கட்டுடைப்பு செய்து குமாரசாமி மூலம் ஜெயா தன்னை வழக்கில் இருந்து விடுவித்துக்கொண்டபோது, பலராலும் எதிர்பார்க்கப்பட்ட பால்கனி தரிசனத்துக்கே தகுதியற்ற உடல்நிலையில்தான் அவர் இருந்தார். வாரத்துக்கு ஒருமணி நேரம் கோட்டைக்கு வருவதும் அவர் சந்தித்ததாக போட்டோஷாப் செய்யப்பட்ட போலி புகைப்படங்கள் தருமளவுக்கு மக்களை முட்டாளாக்கிய சம்பவங்கள் நடந்தன. நியாயமாக தமிழக மக்கள் கொந்தளித்திருக்க வேண்டிய தருணம் அதுதான். ஊடகங்கள் உண்மையை தீவிரமாக புலனாய்வு செய்திருக்க வேண்டிய சூழலும் அப்போதுதான் இருந்தது.

ஆனால் அப்போது கேள்வி எழுப்புபவர்கள்தான் நாகரீகமற்றவர்கள் என தூற்றப்பட்டார்கள். அந்த அதியுயர் ரகசியத்தை கட்டிக்காக்க ஊடகங்கள் அதிகபட்ச உழைப்பை செலுத்தின. அப்போது இருந்த ராஜ விசுவாசம் மட்டுப்பட்டு இப்போது சசியா தீபாவா எனும் விவாதம் எழுமளவுக்கு என்ன நடந்துவிட்டது? பயணிக்கும் சாலைகளில் இருக்கும் எல்லா பேனர்களிலும் சசிகலா முகம் கிழிபட்டிருக்கிறது. இப்படி பரவலான கோபம் தன்னெழுச்சியாக எழ சாத்தியம் இருப்பதாக நான் நம்பவில்லை. விவசாயிகள் வாழ்வாதாரத்தை இழந்து நிற்கும் செய்தி 3 மாதங்களாக வந்துகொண்டே இருக்கிறது. அதற்காக துவங்காத மக்கள் எழுச்சி ஜல்லிக்கட்டுக்கு நடக்கிறது. காரணம் மிகவும் எளிமையானது, அதனை ஊக்கப்படுத்தும் வகையிலும் முக்கியமான செய்தியாக வடிவம் கொடுப்பதன் மூலமே அது சாத்தியமாகியிருக்கிறது.

இன்றைய கார்ப்பரேட் உலகில் பொதுக்கருத்து உருவாவதில்லை, உற்பத்தி செய்யப்படுகிறது. அதற்கு ஆகச்சிறந்த உதாரணம் மோடி. ராகுல் காந்தி மற்றும் மோடியின் மேடைப்பேச்சையும் தோற்றத்தையும் ஒப்பிடுங்கள். இந்தியர்களை கவரும் நிறம், ஆங்கில ஞானம், மக்களின் வாரிசு வழிபாட்டு மனோபாவம்  எல்லாவற்றிலும் ராகுலுக்கு பல மைல் பின்னால் நிற்கிறார் மோடி. இருவரது பேச்சுக்களை மேலோட்டமாக ஒப்பிட்டால் மோடி ஒரு குப்பை பேச்சாளர் என்பது தெரியும். ஆனால் பொதுக்கருத்தில் என்ன இருக்கிறது? ராகுல் குழந்தை எனவும் மோடி பேசியே சாதிப்பவர் எனவும்தான் அறியப்படுகிறார்கள். மோடி மேடைப்பேச்சில் வல்லவர் எனும் கருத்து பரப்பப்பட்டு அதனை நம்பும்படியான செய்திகள் முக்கியத்துவம் தரப்பட்டது. பிறகு அவரது பேச்சு முக்கியமான செய்தியாகி அவரது கோமாளித்தனமான ஞானம் மறைக்கப்பட்டது. இன்னொரு புறம் ராகுல் காந்தி ஒரு பக்குவம் இல்லாத குழந்தை எனும் கருத்து பரப்பப்பட்டு அதனை உறுதிப்படுத்தும் சம்பவங்கள் பிரதான செய்தியாக்கப்பட்டது.

ஒரு செய்தியறையின் தீர்மானங்கள் அவர்களுக்கு கிடைக்கும் செய்திகளை மட்டும் வைத்து உருவாவதில்லை. மற்ற ஊடகங்களின் செய்திகளையும் பரிசீலித்தே செய்தியின் முக்கியத்துவம் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. இந்து நாளிதழின் முன்னால் ஆசிரியர் சித்தார்த் வரதராஜன் நீக்கப்பட காரணம் அவர் சுப்ரமணியசாமி பற்றிய செய்திகளுக்கு முக்கியத்துவம் தரவில்லை என்பதும் கேரள பதிப்பில் மோடியின் கூட்டத்தை முதல் பக்க செய்தியாக போட ஒப்புக்கொள்ளவில்லை என்பதும்தான். மோடியின் ஸ்பான்சர்களில் பிரதானமானவரான அம்பானி சற்றேறக்குறைய 50 சேனல்களை வைத்திருக்கிறார். அவை மொத்தமும் ஒரு செய்தியை கவனப்படுத்த முடிவெடுத்தால் அது பெரும்பான்மை தலைப்புச்செய்தியாகிவிடும் அதனை மற்ற ஊடகங்களும் பின்தொடர்ந்தாக வேண்டும்.

ஒரு கருத்தை உருவாக்குவது, அதனை நம்பவைக்கும்படியான செய்திகளை உற்பத்தி செய்வது, அதனை நிராகரிக்கும் செய்திகளை இருட்டடிப்பு செய்வது, எதிரிகளை ஓரம்கட்ட அவதூறு பரப்புவது ஆகியவை மூலம் ஒரு கழுதை விட்டையைக்கூட கடவுளாக்கிவிட முடியும் என்பதை மோடியின் வளர்ச்சி நிரூபணம் செய்திருக்கிறது. பத்திரிக்கையாளர் ஸ்வாதி சதுர்வேதி, எழுத்தாளர் சாத்வி கோஷ்லா ஆகியோரது வாக்குமூலங்கள் இதனை உறுதிப்படுத்துகின்றன.

தீபா விவகாரத்தில் நடப்பது இதற்கு சற்றே மாறான பிம்ப உருவாக்கம். ஜெ உயிரோடு- சுயநினைவோடு நடமாடும் வரையில் தீபாவை தன் அருகில்கூட நெருங்க விடவில்லை. ஜெவுக்கு தெரியாமல் அவர் தடுக்கப்பட்டார் என வைத்துக்கொண்டால், ஜெ தன்னை சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்றுகூட தெரியாத ஒரு வெத்துவேட்டு என பொருளாகிறது. போகட்டும் இனி ஜெ ஒரு வீண் சுமை. ஆனால் இப்போது ஜெயலலிதாவின் டூப்பாகவும் எம்ஜிஆரின் சித்தாந்த வாரிசாகவும் தன்னை பிரகடனப்படுத்திக்கொண்டிருக்கும் தீபா ஜெ இருந்தவரை அவரைப் பார்க்க முடியாததைப் பற்றி வாயே திறந்ததில்லை, சசிகலா தன் அத்தையை தவறாக வழிநடத்துவதாக சொன்னதில்லை. அவர் தன்னை ஜெயாவின் வாரிசு என தைரியமாக அறிவித்துக்கொள்ள அத்தை செத்து திண்ணை காலியாகும் காத்திருந்திருக்கிறார்.

தீபாவின் இதுவரைக்கும் செய்த அரசியல் பணிகள் என்ன? மக்கள் விரும்பினால் நான் அரசியலுக்கு வருவேன் என்கிறார் அவர். மக்கள் தன் வருகையை விரும்பவேண்டும் என்பதற்கான எந்த நியாயமும் இல்லாமல், தன் பரம்பரை சொத்தை கேட்பதுபோல வெகு சாதாரணமாக அவரால் இதனை கேட்க முடிவது மிக மோசமான அறிகுறி. தன் அத்தையின் இறப்பு தொடர்பாக அவரால் வழக்கு தொடர்ந்திருக்க முடியும். தமக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதியை அம்பலப்படுத்த எல்லா தலைவர்களையும் சந்தித்து ஆதரவு கேட்டிருக்க முடியும். சசிகலாவின் ஊழல்களை பேசியிருக்க முடியும். அவை எதையும் இந்த திடீர் அம்மா செய்யவில்லை. அத்தையின் சொத்துக்களுக்கு (பிம்பம் உட்பட) எந்த சேதமும் இல்லாமல் அவர் அரசியல் செய்ய விரும்புவதை அவரது நேர்காணல்கள் உறுதிப்படுத்துகின்றன.

ஒருசில நபர்களுக்கு மட்டும் எந்தவித கேள்விக்கும் உட்படுத்தாமல் அரசியல் முக்கியத்துவம் தருவதை தமிழ் ஊடகங்கள் தொடர்ந்து செய்துவருகின்றன. எம்.ஜி.ஆர், ஜெ, மோடி, சு.சாமி, குருமூர்த்தி என வளர்த்துவிடப்படுவோர் பட்டியலில் தீபா இப்போது இணைக்கப்பட்டிருக்கிறார். அவருக்கு பல மாவட்டங்களில் ஆதரவாளர்கள் எனும் பெயரில் ஃபிளக்ஸ் பேனர்கள் முளைக்கின்றன. தமிழ்நாடு – பெங்களூர் எல்லையில்கூட தீபா ஆதரவு போஸ்ட்டர்களை காண முடிகிறது. சேலத்தில் அவர் அரசியல் பணிகள் வெற்றிபெற அன்னதானம் நடக்கிறது. இவ்வளவு பெரிய முதலீடும் ஒருங்கிணைப்பும் எப்படி சாத்தியமாகிறது?

இதனை உள்ளூர் தலைவர்கள் செய்கிறார்கள் என்றால், இதுவரை சம்பாத்தியத்துக்காக அரசியல் நடத்திய அவர்கள் இப்போது தீபாவை ஆதரிக்கிறார்கள் என்றாகிறது. அவர்கள் முதலீடு செய்யுமளவுக்கு தீபாவால் கிடைக்கும் லாபம் என்ன? இது தன்னெழுச்சியாக நடக்கிறது என்றால் அதனைவிட அசிங்கமான அரசியல் நிகழ்வு வேறொன்று இருக்க முடியாது. ரத்த சொந்தம் எனும் ஒற்றைத் தகுதியை வைத்துக்கொண்டு திடீர் பால்கனி தரிசன அரசியலை துவங்கியிருக்கும் ஒருவரை நம்பும் மக்கள் திரள் உருவாவது சசிகலா நடத்தும் குடும்ப அரசியல் அராஜகத்தைக்காட்டிலும் கேவலமானது.

சிலர் சசிகலா தரப்பை எச்சரித்து பதவி பெற இதனை செய்கிறார்கள். இது ஒன்றுதான் தீபா ஆதரவு கும்பலில் தர்க்க ரீதியாக விளங்கிக்கொள்ள முடியும் குழு. மற்றவை எல்லாம் வலிந்து உருவாக்கப்படுபவை. கோயில் தர்மகர்த்தாவாக எவன் வேண்டுமானாலும் இருந்து தின்னட்டும் கருவறையில் மணியாட்டும் உரிமையை மட்டும் கேட்காதே எனும் பார்ப்பனீய சமரச மனோபாவத்தின் வெளிப்பாடுதான் தீபாவிற்கு கிடைக்கும் ஊடக முக்கியத்துவம். அவ்வளவு இலகுவாக ஜெவுடைய இடத்தை விட்டுக்கொடுக்க இவர்களுக்கு மனமில்லை. அதனால்தான் சசியின் ஊழல் வரலாற்றை மறைப்பதுபோலவே தீபாவின் திடீர் எழுச்சியின் பின்னுள்ள காரணங்களை தவிர்த்துவிட்டு அவர் வீட்டு வாசலில் குவியும் கூட்டத்தை பிரதானப்படுத்துகிறார்கள். அதன் விளைவுகளை பரவலாக பெண்களிடம் காணமுடிகிறது.

ஜெயலலிதாவின் அரசியல் எழுச்சியின் மோசமான விளைவு மன்னார்குடி கும்பல் என்றால் அவரது மரணத்தின் மோசமான பின்விளைவு தீபா. எம்.ஜி.ஆரின் பணிகளை தொடர்வேன் என்பதும் தொண்டர்களின் எதிர்பார்ப்பு போலவே எனது பொதுவாழ்வு அமையும் என அவர் பேசுவதும் கேட்க சகிக்கவில்லை. எம்.ஜி.ஆரின் மோசமான நகலான ஜெயாவின் மிக மோசமான நகலாக உருவாக்கப்படுகிறார் தீபா. தேவர் மகன் சினிமாவில் சிவாஜி செத்து காரியம் செய்தஉடன் தாடியை சிரைத்துவிட்டு சின்ன சிவாஜியாகும் கமலைப்போல அத்தையின் கருமாதியை தகுதியாக்கி ஜெயாவாக உருமாறியிருக்கிறார் இளைய அம்மாவாகிய தீபாம்மா.

வாரிசு அரசியல்தான் தமிழகத்தின் சாபக்கேடு என வாய் முதல் ஆசனவாய் வரை கிழியும் அளவுக்கு வகுப்பெடுத்தனர் குருமூர்த்தி வகையறாக்கள். இப்போது ஜெவின் ரத்த சொந்தம் எனும் தகுதியை வைத்து மட்டும் அவரது அரசியல் தளத்தை கைப்பற்ற முனையும் தீபாவைப்பற்றி பேசாமல் அவர்கள் ஒதுங்குவதில் இருந்தே இந்த பார்ப்பன கும்பலின் கபடத்தனத்தை விளங்கிக்கொள்ளலாம். தமிழ்நாடு இன்னொரு ஜெயலலிதாவை உருவாக்குமானால் அது இன்னொரு சசிகலாவையும் உருவாக்கும். ஒரு ஜெ-சசியின் சேதாரங்களை சரிசெய்யவே இன்னும் அரை நூற்றாண்டு ஆகும். ஆகவே ஜெ சீசன் 2 விளம்பரமான தீபாவை புரிந்துகொள்ளுங்கள், நம்பும் அப்பாவிகளிடம் அம்பலப்படுத்துங்கள்.

கண்ணாடி.

கண் கண்ணாடியுடனான என் பந்தம் ஆரம்பித்து 16 ஆண்டுகள் ஆகிறது. சென்னையில் வேலைக்கு சேர்ந்தபோதுதான் பார்வையை சோதிக்க வேண்டும் எனும் எண்ணமே உருவானது. முதல் மாத சம்பளத்தை பெற்றுக்கொண்டு பாரிமுனையில் இருக்கும் விஜயா ஆப்டிக்கல்ஸ் போகையில் ஒரு கண் கண்ணாடி உத்தேசமாக என்ன விலையிருக்கும் என்பது பற்றிய அறிவே எனக்கு கிடையாது. லென்ஸ்சுக்கு தனியே விலை சொல்வார்கள் என்பதும் தெரியாது. அங்கே ஓரளவுக்கு பொருத்தமான கண்ணாடியை தெரிவு செய்தபோது அதன் விலை 1200 என்றார்கள். அப்போது என் சம்பளம் 1500தான்.

எதிர்காலம் பற்றிய பெரிய அச்சத்தை எனக்குள் விதைத்தது அந்த கண்ணாடிதான். ஒரு கண்ணாடிக்கே 80% மாத வருமானம் தேவைப்படும் எனும் நிலைமையை ஏற்றுக்கொள்ளவே முடியவில்லை. அடுத்த ஆறாண்டுகளுக்கு நான் கண் பரிசோதனையும் செய்யவில்லை கண்ணாடியும் அணியவில்லை. அதன் பிறகும் இருப்பதிலேயே விலை மலிவான கண்ணாடிகளையே தெரிவு செய்துவந்திருக்கிறேன். உறவினர்களும் நண்பர்களும் பத்தாயிரத்துக்கும் பதினைந்தாயிரத்துக்கும் கண் கண்ணாடி வாங்குகையில் ஆச்சர்யத்தைவிட அச்சமே மேலோங்கும். ஒரு கண்ணாடிக்கு எப்படி அத்தனை செலவாகியிருக்க முடியும் என்பதை எப்படி யோசித்தாலும் விளங்கிக்கொள்ள இயலவில்லை. இவ்வளவு செலவு செய்தவர்கள் யாரும் பெரும் செல்வந்தர்கள் அல்ல, சாதாரண மத்தியதர வர்கத்தினர்தான்.

இலகு எடைகொண்ட அதிகம் கீறல் விழாத  கண்ணாடி என்பது ஒரு சாதாரண சம்பளக்காரனுக்கு பேராசையாக இருப்பதன் மீதான வெறுப்பினால் பெரிய ஆப்டிக்கல்ஸ் கடைகளை நான் தெரிவு செய்ததே இல்லை (கசப்பான முதல் அனுபவம் காரணமாக இருக்கலாம்). சாதாரண கடைகளில்கூட கண்ணாடிக்கு சராசரியாக 2000 செலவிட வேண்டியிருக்கிறது. எங்கள் மகன் பிறந்த பிறகு கண்ணாடிக்கான செலவு இன்னும் அதிகமானது. அவன் பிடுங்கி வீசியதால் மட்டும் இதுவரை என் மனைவியின் 8 கண்ணாடிகள் உடைந்திருக்கிறது (ஒரு கண்ணாடி கூடுதலா வச்சுக்கோங்க என்கிறார் மருத்துவர்). மலிவுவிலை கண் கண்ணாடிகளும்கூட எங்களுக்கு பெரும் செலவு வைக்கும் விசயமானது.

இது என்னுடைய பிரச்சினை மட்டுமல்ல. முதியவர்கள் சுலபத்தில் கண்ணாடியை தவறவிடுவார்கள். தட்டுத்தடுமாறி அதனை தேடி எடுப்பதால் பல வயதானவர்களது கண்ணாடி கீறல் விழுந்து நெளிந்து இருப்பதை நீங்கள் பார்க்கலாம். வசதியான வீட்டு பெரியவர்களே கண்ணாடியை தொலைத்தால் மீண்டும் வாங்க நீண்டநாட்கள் ஆகிறது. கண்ணை இடுக்கிக்கொண்டு படிக்கிற நடமாடுகிற பெரியவர்களை நீங்கள் பல இடங்களிலும் பார்க்கலாம். ஆண்டுக்கணக்கில் கண்ணாடியை மாற்றாமல் பயன்படுத்தும் நடுத்தர வயதுக்காரர்கள் பலரை நான் சந்தித்துக்கொண்டே இருக்கிறேன்.

குழந்தைகள் நிலையோ இன்னும் பரிதாபம். கண்ணாடி அணியவேண்டிய சிறு பிள்ளைகள் அதனை உடைக்காமல் வைத்திருப்பதும் தொலைக்காமல் வைத்திருப்பதும் எத்தனை சிரமம் என்பதை விளக்க வேண்டியதில்லை. இளம் சிறார்களால் தங்கள் பார்வைக் குறைபாட்டை கண்டுபிடித்து சொல்ல முடியாது. மேலும் வளரும் பருவம் அவர்களது பார்வை குறைபாட்டின் அளவு (பவர்) மாறிக்கொண்டிருக்கும். ஆகவே சீரான இடைவெளியில் கண்களை சோதித்து அவர்களது கண்ணாடிகளை மாற்ற வேண்டியிருக்கும். கிளாக்கோமாவால் பாதிக்கப்பட்ட என் நண்பர் தனது 18ஆம் வயதில் பார்வையை இழந்தார். அவரது பிரச்சினையை 16 வயதில்தான் கண்டறிந்தார்கள் ஆனாலும் பார்வையிழப்பை தடுக்க முடியவில்லை.

10 கோடிக்கும் மேலான முதியவர்கள் இருக்கும் நாடு இந்தியா. சரிபாதி குழந்தைகளுக்கு ஊட்டச்சத்து குறைபாடு இருக்கிறது. வீடற்ற மக்களின் எண்ணிக்கை 17 லட்சம் என அரசின் புள்ளிவிவரங்கள் சொல்கிறது. இது மிகக்குறைவான மதிப்பீடு. வீடற்றவர்களுக்காக செயல்படும் நிறுவனங்களின் மதிப்பீட்டின்படி இந்தியா மக்கள்தொகையில் 1 சதமேனும் வீடற்றவர்களாக இருக்கிறார்கள். இந்தியாவின் பார்வையற்றவர்கள் எண்ணிக்கை ஒன்றரைகோடி (நான்கில் மூவருக்கு சரிசெய்யக்கூடிய பார்வையிழப்புதான்). அதாவது நூறில் ஒரு இந்தியர் பார்வையற்றவர். கண்பார்வை குறைபாடு காரணமாக இந்தியாவுக்கு ஏற்படும் மொத்த இழப்பு இரண்டு லட்சத்து மூவாயிரத்து ஐந்நூறு கோடிகள் என மதிப்பிட்டிருக்கிறது எசிலார் நிறுவனம். பார்வைக்குறைபாடு பற்றி பெரிதும் கவலைப்படவேண்டிய இந்தியாதான் சிவாஜி சிலைக்கும், வல்லபாய் படேல் சிலைக்கும் 7000 கோடியை இறைக்கிறது.

இந்த வருடத்தின் இறுதியில் ரேஷன் கடைகள் இருக்குமா என பயப்படவேண்டிய சூழலில் வயசாளிகளுக்கும் குழந்தைகளுக்கும் கண்ணாடி வேண்டும் என கேட்பது தேசபக்தியற்ற செயல்தான். ஆனால் எனக்கிருக்கும் சந்தேகம் என்னவென்றால் ஏன் கண் கண்ணாடிகள் விலை இவ்வளவு அதிகமாக இருக்கிறது? எந்த அடிப்படையில் அதன் விலை நிர்ணயம் செய்யப்படுகிறது? உலகில் கண் கண்ணாடி உபயோகிப்போர் எண்ணிக்கை 400 கோடி. ஆக இரண்டில் ஒருவர் கண்ணாடி அணிகிறார், அதற்கு அதீதமான தேவைப்பாடு இருக்கிறது. அப்படியானால் அதன்விலை சகாயமாகத்தானே இருக்க வேண்டும்.

சமீபத்தில் குடும்ப உறுப்பினர்கள் நால்வருக்கு கண்ணாடி வாங்க வேண்டிய நேரம் ஒருங்கே வந்தது. அதற்கான செலவு மலைக்க வைக்கும் ஆகையால் ஒரு இணையதள கண்ணாடிக் கடையில் வாங்கிப்பார்க்கலாம் என முடிவு செய்தோம். எடை குறைவான, எளிதில் உடையாத, கீறல் விழாத பிரீமியம் வகை கண்ணாடி ஒன்றுக்கு 900 ரூபாய் ஆனது. நடுத்தரமான கடைகளிலேயே இந்த வகை கண்ணாடிகள் 5000 ஆகும். இப்படி 80% அளவுக்கான பாரிய விலை இடைவெளி எப்படி சாத்தியம்?  மக்களின் கண்ணாடிகளின் வழியே செலவாகும் பணத்தில் பெரும்பகுதியை விழுங்குவது யார்? தனியார் கண் மருத்துவமனைகளில் டாக்டர்கள் தரும் பரிசோதனை சீட்டையே நீங்கள் அவர்களது கண்ணாடிக்கடையில்தான் பெறமுடியும். இந்தியாவில் கண்ணாடி அணிய வேண்டியவர்களில் 75% மக்கள் அதனை அணிவதில்லை என்கிறது புள்ளிவிவரங்கள். இத்தனை மோசமான நிலையில் இருக்கும் நாட்டில் கண் கண்ணாடிகளை ஏழை மக்களுக்கு மலிவு விலையில் கொடுக்க எந்த ஏற்பாடும் இல்லை. தனியார் மருத்துவமனைகள் இலவச கண் சிகிச்சை முகாம் நடத்த அரசு கொடுக்கும் தொகையில் மாவட்டத்துக்கு ஒரு கண் மருத்துவமனையை வருடம்தோறும் ஆரம்பிக்கலாம் என்றால் நீங்கள் நம்புவீர்களா?

சரியான தரத்தில் விரும்பிய தகுதிகளோடுகூடிய ஒரு கண் கண்ணாடியை பெற 16 ஆகியிருக்கிறது எனக்கு (வெறும் வீம்பினால் அல்ல, எந்த நியாயமும் இல்லாமல் ஏன் ஒரு பொருளுக்கு மிகையான தொகையை செலுத்த வேண்டும் எனும் முடிவினால்). தெளிவான பார்வையும் அணிய வசதியான ஒரு கண்கண்ணாடியும் ஆடம்பர செலவாக இருக்கிறது இந்தியாவில். எனக்கு வாய்த்த மிக சாதாரண தரத்திலான கண்ணாடிக்குகூட வழியில்லாமல்தான் 40 கோடிக்கும் மேலான மக்கள் இந்தியாவில் வாழ்கிறார்கள். அவர்களை ”பார்த்துக்கொண்டே” அமைதியாக நாமும் வாழ்கிறோம்.

பண மதிப்பிழப்பு – அதிகம் எதிர்படும் கேள்விகள்.

நவம்பர் 8 பண மதிப்பிழப்பு நடவடிக்கைக்குப் பிறகு தனிப்பட்ட முறையில் ஒரு நடத்தை மாற்றத்தை பெற்றிருக்கிறேன். சந்திக்கும் எல்லா தரப்பு மக்களிடமும் வலியப் பேசி அவர்களது அனுபவத்தை அறிந்துகொள்வதுதான் அம்மாற்றம். பண மதிப்பிழப்பு நடவடிக்கையால் நல்ல விளைவு எதுவுமே இல்லையா எனும் பரிதாபகரமான பக்தர்களின் கேள்விக்கு என்னால் இந்த மாற்றத்தை மட்டுமே குறிப்பிட முடிந்தது. கையறு நிலையிலும், பதிலளிக்க முடியாத கோபத்திலும், ஒரு சாதகமான செய்தியாவது கிடைக்காதா எனும் எதிர்பார்ப்பிலும் அக்கேள்வி எழுப்பப்பட்டது. இதனைப்போலவே குறிப்பிடத்தக்க சில கேள்விகளை எல்லா தரப்பில் இருந்தும் எதிர்கொள்ள நேர்ந்தது. அவற்றையும் அவற்றுக்கான பதில்களையும் தொகுக்கவே இப்பதிவு.

பண மதிப்பிழப்பு கருப்புப் பணத்தை ஒழிக்காது என எந்த அடிப்படையில் சொல்கிறீர்கள்?

பல தளங்களிலும் விவாதிக்கப்பட்ட செய்தி இது. பணத்தாள் என்பது பரிமாற்றத்துக்கான கருவி மட்டுமே. ஒரு மனிதனின் அன்றாட வாழ்வுக்கு பலநூறுவகையான உழைப்பு அவசியப்படுகிறது. ஆனால் ஒரு தனிமனிதனால் அவற்றில் ஒன்றிரண்டை மட்டுமே சுயமாக செய்துகொள்ள இயலும். ஆகவே நம்மால் தரமுடியும் உழைப்பை கொடுத்து நமக்கு தேவையான உழைப்பை பெற வேண்டியிருக்கிறது. கொடுப்பதற்கும் பெறுவதற்குமான முரண்பாட்டை சமன் செய்யும் ஏற்பாடுதான் பணம். உதாரணமாக, உங்களால் பாடம் நடத்த முடியும் ஆனால் விவசாயம் செய்ய முடியாது என்று வைத்துக்கொள்வோம். அப்போது நீங்கள் பாடம் கற்கவேண்டிய நபர்களிடம் உங்கள் உழைப்பை தரவேண்டும். அதற்கு மாற்றாக உங்களுக்கு தேவையான விளைபொருளை விவசாயிகளிடமிருந்து பெற வேண்டும். ஆனால் அந்த விவசாயிக்கு உங்கள் பாடம் சொல்லிக்கொடுக்கும் உழைப்பு தேவையில்லாவிட்டால்…. நீங்கள் இருவரும் உங்கள் உழைப்பை பரிமாறிக்கொள்ள முடியாது இல்லையா?.

பணம் எனும் ஊடகம் உங்கள் உழைப்பையும் அந்த விவசாயியின் உழைப்பையும் எல்லா இடத்திலும் செல்லத்தக்க ஒரு செலாவணியாக மாற்றி நமது வாழ்வியலை எளிமைப்படுத்துகிறது. கிருட்டிணகிரியில் உற்பத்தியாகும் காய்கறிகள் சென்னை போன்ற தொலைதூர நகரத்தில் வசிக்கும் மக்களின் தேவையை உத்தேசித்து விளைவிக்கப்படுபவை. அப்பொருளை 300 கிலோமீட்டர் நகர்த்திக் கொண்டுவர பலரது பங்கேற்பு தேவைப்படுகிறது. இன்னாரென்று தெரியாத ஒருவருக்காக உற்பத்தி செய்யப்படும் பொருள் பல கைகள் மாறிச் செல்கையில் அந்த செயல்பாட்டை நம்பகமானதாகவும் எளிமையானதாகவும் மாற்றுவது ரூபாய் நோட்டுக்கள்.

அந்த கருவியை நீங்கள் பதுக்கவோ சேமிக்கவோ முடியும் என்பது உண்மையே, ஆனால் அதன் எல்லை மிகவும் சிறியது. இந்தியாவில் இருந்து ஒவ்வோர் ஆண்டும் வெளிநாடுகளுக்கு செல்லும் செல்வத்தின் மதிப்பு 36 லட்சம் கோடி. அது மொத்தமும் மிண்ணனு பரிமாற்றமாகத்தான் வெளியேறுகிறது. மறுபுறம் ஒட்டுமொத்த இந்திய மக்களும் ஆண்டுதோறும் பயன்படுத்தும் மொத்த பணத்தாளின் மதிப்பு 17.5 லட்சம் கோடி ரூபாய்தான், அப்படியானால் இருமடங்கு பணம் வெளியேறுவது எப்படி சாத்தியம்?

அண்டை வீட்டுக்காரர் டிவியை அலறவிடுவதை சமாளிக்க உங்கள் காதுகளை செவிடாக்கிக்கொள்வது சரியான தீர்வு என நீங்கள் நம்பினால் இந்த டீமானிடைசேஷனையும் கருப்பு பணத்தை ஒழிக்கும் தீர்வு என நம்பலாம்.

ஆனாலும் பல இடங்களில் இப்போது பணம் பிடிபடுகிறதே, கடந்த 50 நாட்களில் 4000கோடி கைப்பற்றப்பட்டிருக்கிறதே?

வருமானவரி சோதனை என்பது அரசின் ஒரு செயல்பாடு. மாவட்டத்துக்கு ஒன்று என வருமானவரி அலுவலகம் இருக்கிறது. அவர்கள் அந்த கடமையை செய்தாகவேண்டும். அரசுக்கு தேவை ஏற்படும்போது இந்த நடவடிக்கை தீவிரமாகும். ஆனால் இவற்றால் உண்டான தீர்வுகள் என்ன என்பதை நாம் பரிசீலிப்பதே இல்லை. இந்திய மருத்துவ கவுன்சிலின் தலைவராக இருந்த கேதன் தேசாய் வீட்டில் நடத்தப்பட்ட ஆய்வில் 1500 கிலோ தங்கமும் 1800 கோடி பணமும் கைப்பற்றப்பட்டது. அவை 3 கண்டெய்னர் லாரிகள் மூலம் கொண்டு செல்லப்பட்டது. நீங்கள் உங்கள் அப்பாவுக்கோ மகனுக்கோகூட 20000 ரூபாய்க்கு மேல் பணமாக கடன் கொடுப்பது சட்டப்படி குற்றம். அப்படியென்றால் ஒரு சிறிய மாநிலத்தின் பட்ஜெட் மதிப்பை வைத்திருந்த தேசாய் அடுத்த ஜென்மத்தில்கூட சிறையில் இருந்தாக வேண்டும். ஆனால் அவர் இப்போது சர்வதேச மருத்துவக்கவுன்சில் தலைவராக இருக்கிறார். வருமானவரி சோதனைகளில் இதுவரை கைப்பற்றப்பட்ட பணம் என்னவானது என்பது யாருக்காவது தெரியுமா? அதனடிப்படையில் தண்டிக்கப்பட்டவர்கள் யாரையேனும் நீங்கள் அறிவீர்களா?

இந்த அமைப்பின் மீது நாம் நம்பிக்கை இழக்காமல் இருக்க சில ஏற்பாடுகளை அரசு வைத்திருக்கிறது. அதன் அடிப்படையில்தான் சகாயம், குன்ஹா போன்ற சில நேர்மையானவர்கள் பணியாற்ற அனுமதிக்கப்படுகிறார்கள். தகவல் அறியும் உரிமைச்சட்டம் போன்றவை எல்லாம் மக்களை நம்பவைக்க உள்ள ஏற்பாடுகள். பெரும் குற்றவாளிகளை காப்பாற்ற பல்வேறு வாய்ப்புக்கள் இங்கே இருக்கின்றன. உங்களுக்கு அதிகபட்ச மனத்திருப்தியை கொடுப்பதற்காக பணக்காரர்களுக்கு ஒரு குறைந்தபட்ச சங்கடத்தை அரசு உருவாக்கி வைத்திருக்கிறது.

இதனால் கள்ள நோட்டும் அதன் காரணமாக தீவிரவாதமும் ஒழிந்துவிடாதா?

எது தீவிரவாதம் என்பதிலேயே நமக்கு பல குழப்பங்களும் தவறான வழிகாட்டல்களும் இருகின்றன. குண்டு வைத்த அல் உம்மா உறுப்பினர் தீவிரவாதி எனவும் அதே குண்டை வைக்கும் ஆர்.எஸ்.எஸ் காரர் ஆர்.எஸ்.எஸ் தொண்டர் எனவும் ஊடகங்களால் விளிக்கப்படுகிறார். ஆயிரக்கணக்கான இராக் மக்களை கொன்றவர் என்பது சதாம் ஹுசேன் மீதான குற்றச்சாட்டு. அவர் சர்வாதிகாரி என குறிப்பிடப்பட்டார். அதே இராக்குக்கு மருந்துகள் செல்லாமல் தடுக்கப்பட்டு 5 லட்சம் குழந்தைகள் நோயால் மடிந்தன. அதற்கு காரணமான அமெரிக்காவின் முன்னாள் வெளியுறவுத் துறை அமைச்சர் மெடோலின் ஆல்ஃபிரட், இது சதாமை ஆதரித்த குற்றத்துக்கு இராக் கொடுக்க வேண்டிய விலை என்று சொன்னார். அவரை தீவிரவாதி என அழைக்கக்கூட நமக்கு வாய் வருவதில்லை. தீவிரவாதம் என்பது பல்வேறு காரணிகளையும், பிரச்சாரங்களையும் அடிப்படையாக வைத்து வளர்வது.

இந்த ஆண்டு மட்டும் இந்திய ராணுவத்தின் பெல்லட் குண்டு தாக்குதலில் ஆயிரக்கணக்கான காஷ்மீரிகள் பார்வையிழந்திருக்கிறார்கள். வெறும் பணத்துக்காக நீங்கள் பார்வையிழக்க துணிவீர்களா? காடுகளில் வாழ்வை தொலைக்கும் மாவோயிஸ்ட் தலைவர்கள் பலர் மெத்தப் படித்தவர்கள். பணம்தான் அவர்களை செலுத்துகிறது என்று நம்புகிறீர்களா? நம் எல்லோருக்கும் தீவிரவாத நடவடிக்கையாக காட்டப்படுபவை எல்லாம் பாபர் மசூதி இடிப்புக்கு பிறகு உருவானவை. அவற்றின் மிகப்பெரிய பலனாளிகள் மோடியும் அவரது வானர கும்பலும்தான். ஆகவே இது ஒரு வாதமாக வைக்கப்படக்கூட தகுதியற்ற ஒரு காரணம்.

கேஷ்லெஸ் எக்கனாமி ஊழலை ஒழிக்கும் என்பதைக்கூடவா நீங்கள் நம்பவில்லை?

போல்பர்ட் ஆட்சியின்போது கம்போடியாவில் பணம் என்பதே தடை செய்யப்பட்டது. மக்கள் உள்ளூர் கம்யூன்கள் பணிக்கும் வேலையை செய்யவேண்டும். தனி சமையல்கூட தடைசெய்யப்பட்டு சமூக சமையல்தான் நடைமுறையில் இருந்தது. ஆனால் வேறு வடிவங்களில் அங்கேயும் லஞ்சம் இருந்தது. சோழர் காலத்தில் பணம் கொடுத்தால் தண்டனையில் இருந்து விலக்கு பெற வாய்ப்பு இருந்தது. லஞ்சம் வாங்கினால் மரண தண்டனை விதிக்கும் சீனாவில் இன்றுவரைக்கும் லஞ்சம் இருக்கிறது.

பெரும் தொகையாக கைமாறும் லஞ்சம் பணமாக தரப்படுவதில்லை. லஞ்சமும் ஊழலும் ஒழிக்கப்பட வேண்டுமானால் இரண்டு மாற்றங்கள் நடைபெற வேண்டும். சொத்து சேர்ப்பதற்கான கட்டுப்பாடு மற்றும் லஞ்சத்தை கண்காணிக்கவும் விரைவான உறுதியான தண்டனை அளிக்கும் நிர்வாக கட்டமைப்பு ஆகியவை இருந்தால் மட்டுமே இவற்றை கட்டுப்படுத்தலாம் (அப்போதும் ஒழிக்க முடியாது). லஞ்சத்தை ஒழிக்க எனும் பெயரில் துவங்கப்பட்ட இந்த பண மதிப்பிழப்பு நடவடிக்கைக்கு வங்கிகள் தயாராகும் முன்பே பழைய நோட்டுக்களை கமிஷனுக்கு மாற்றிக்கொடுக்க தரகர்கள் உருவாகிவிட்டார்கள். இங்கே லஞ்சத்தை கண்காணித்து தண்டிக்கும் அமைப்புக்களே ஊழல்மயமாகிவிட்டன. லஞ்சத்தை ஒடுக்க அமைக்கப்பட கர்னாடக லோக் ஆயுக்தாவின் நீதிபதி ஒருவரின் மகன் ஒருவர் லஞ்ச குற்றச்சாட்டில் பிடிபட்டிருக்கிறார். கேஷ்லெஸ் எக்கனாமி மட்டுமில்லை மோடி ஒரிஜினல் பிரம்மச்சாரியாவது சாத்தியமானாலும் ஊழல் ஒழிப்பு மட்டும் இங்கே நடக்காது.

பணமில்லா பரிவர்த்தனை மூலம் வரிசெலுத்துவோர் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கும். அதனால் வளர்ச்சிப் பணிகள் செய்யலாம் என்கிறார்களே? இதன்மூலம் வருமானவரி விகிதம் குறைந்து வரி ஏய்ப்பும் குறையும் இல்லையா?

வரிசெலுத்துவோர் எனும் வாதம் மேட்டுக்குடி மக்களால் பயன்படுத்தப்படுவது. அவர்கள் வருமானவரி கட்டுவோரை மட்டுமே வரி செலுத்துபவராக கருதிக்கொள்வதால் வந்த வினை இது. இந்தியாவில் வரி செலுத்தாதவர் என்று யாரும் இல்லை. நாம் எல்லோரும் எல்லா நாளும் பல்வேறு வரிகளை செலுத்திக்கொண்டுதான் வாழ்கிறோம். இந்தியாவில் அதிகாரபூர்வமாக ரத்து செய்யப்படும் வரிகளால்தான் பெரிய இழப்பு ஏற்படுகிறது. பொருளாதாரப் பெருமந்தம் ஏற்பட்ட 2009களில்கூட இந்திய அரசால் பெருநிறுவனங்களுக்கு 5 லட்சம்கோடிக்கு வரிதள்ளுபடி செய்யப்பட்டது. நாம் நுகரும் பெட்ரோலுக்கு அடக்கவிலையைக் காட்டிலும் அதிகமாக வரி செலுத்துகிறோம். ஆனால் பெரும் பணக்காரர்களுக்கான செல்வவரி இப்போது 5% குறைக்கப்பட்டுவிட்டது. இருப்பவனுக்கு சலுகையும் இல்லாதவனுக்கு கூடுதல் சுமையும் தரப்படும் நாட்டில் கூடுதலான வரிவரம்பின் பலனையும் பணக்காரர்கள்தான் அனுபவிப்பார்கள்.

வரிவிகிதம் குறைந்தால் பணக்காரர்கள் ஏமாற்றாமல் வருமானவரி கட்டுவார்கள் என்பது ஒரு அடிமுட்டாள்தனமான கற்பனை. இந்தியாவில் அதிகபட்ச வருமானவரி 90 சதம் வரைக்கும் இருந்தது. மேற்ச்சொன்ன வாதத்தை நம்பி அவ்விகிதம் இப்போது 30%ஆக குறைக்கப்பட்டுவிட்டது. ஆனாலும் வரி ஏய்ப்பு அதிகரித்துக்கொண்டிருக்கிறது. எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் சம்பாதிக்கலாம் எப்படி வேண்டுமானாலும் சம்பாதிக்கலாம் எனும் வாய்ப்பு இருக்கும் நாட்டில் வரியை மட்டும் பணம் படைத்தவர்கள் ஏமாற்றாமல் கட்டுவார்கள் என நம்புவது மடத்தனம். வரிகட்டாமல் எப்படி தப்பிப்பது என சம்பளத்துக்கு ஆள்வைத்து யோசிக்கும் இந்த வர்கம்தான் தம்மை வரிசெலுத்துவோர் என அழைத்துக்கொள்கிறது.

பணமில்லா பரிவர்த்தனை என்பது வியாபாரத்துக்கான இன்னொரு வழி அவ்வளவுதான். அதனை ஒரு தீர்வாக கருதவோ வலியுறுத்தவோ முடியாது.

வங்கிப் பயன்பாட்டை எல்லா மக்களுக்கும் கொண்டு செல்வதில் என்ன தவறு? எல்லா மக்களையும் முறைப்படுத்தப்பட்ட வேலைக்குள் கொண்டுவர இது உதவுமே?

முறைப்படுத்தப்பட்ட வேலை எனும் பிரிவே இப்போது அழியும் நிலையில் இருக்கிறது. குறைந்தபட்ச பணிப் பாதுகாப்பு, ஓய்வுகால நிதி ஆகியவற்றுக்கான வாய்ப்புக்கள் அரசால் பறிக்கப்படுகிறது. இப்போது வெறுமனே அப்ரண்டிஸ் பணியாளர்களை மட்டும் வைத்து ஒரு நிறுவனத்தை சட்டப்படியே நடத்த முடியும். ஒரு வங்கிக்கணக்கால் முறைசாரா பணியாளர்களை முறைப்படுத்தப்பட்ட பணியாளர் வரம்புக்குள் கொண்டுவர முடியும் என நம்புவதற்கே அசாத்திய ஏமாளித்தனம் தேவை. அப்படி ஆலோசனை சொல்வதற்கு அதனைவிட அசாத்தியமான திமிர் தேவை.

வங்கிக்கான தேவை இருந்தால் அதனால் பலன் இருந்தால் மக்கள் அதனை இயல்பாக தெரிவு செய்வார்கள். பல நகரங்களில் ஆடைத் தொழிற்சாலைகளில் பணியாற்றியிருக்கிறேன். அங்கேயெல்லாம் தொழிலாளர்களின் சம்பளம் வங்கிக்கணக்கில்தான் செலுத்தப்படுகிறது. அந்த பணியாளர்கள் பெரும்பாலும் தங்கள் கணக்கு இருக்கும் வங்கிக் கிளை வாசலைக்கூட மிதித்திராதவர்கள் (ஏடிஎம் மட்டும் பயன்படுத்துவார்கள்). அவர்கள் சேமிக்கும் அளவுக்கு பொருளீட்ட இயலாதவர்கள். வங்கிக்கடன் வாங்குவது என்பது அவர்களை பொறுத்தவரை சாத்தியமற்றது. இவர்களை வங்கியை நோக்கி அராஜகமாக தள்ளுவதால் எந்த பயனும் கிடையாது. யாரோ ஒருவரது கோமாளித்தனமான உத்தரவுக்காக அவர்கள் தமது வழக்கமாக சம்பளம் பெறும் வழியை ஏன் சிக்கலுக்குள்ளாக்கிக்கொள்ள வேண்டும்?

பணமற்ற வர்த்தகம் என்பது ஒரு முன்னேற்றம். எப்படியானாலும் அது ஒருநாள் இந்தியாவிற்கு வரத்தான் போகிறது. அதனை இப்போதே கட்டாயப்படுத்துவதில் என்ன பிரச்சினை?

அது ஒரு முன்னேற்றமா அல்லது எளிமைப்படுத்தலா என்பதெல்லாம் தனிநபர் சார்ந்து மாறக்கூடிய அபிப்ராயம். இந்தியாவில் ஆதரவில்லாத நிலையில் (அதாவது அருகே மகனோ மகளோ இல்லாமல்) கோடிக்கணக்கான முதியவர்கள் இருக்கிறார்கள். அறிவுத்திறன் குறைபாட்டுடன் சுயமாக வாழக்கூடியவர்களும் பார்வையற்றவர்களும் லட்சக்கணக்கில் இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு பணமற்ற பரிவர்த்தனை என்பது ஒரு அச்சுறுத்தல். பணத்தாள் என்பது அவர்களால் எளிதாக கையாளக்கூடியது. ஆனால் அட்டைப் பரிவர்த்தனை அப்படியல்ல. கடந்த 50 நாட்களிலும்கூட இவர்களுக்கு எந்த சிறப்பு ஏற்பாடுகளும் செய்யப்படவில்லை. பத்துகோடிக்கும் மேலான மக்கள் குறித்து துளியும் அக்கறை இல்லாமல் ஆரம்பிக்கப்பட்டதில் இருந்தே இந்த பணமதிப்பிழப்பு நடவடிக்கை ஒரு மக்கள் விரோத செயல் என்பதை புரிந்துகொள்ள முடியும்.

இந்திய அரசு பெருமை பீற்றிக்கொள்ளும் ரூபே கார்டு பரிமாற்றம் பெரிய தலைவலியாக இருக்கிறது. பணம் கணக்கில் இருந்து எடுக்கப்படுவதும் அது கடைக்காரர் கணக்குக்கு வராததுமான பிரச்சினை எழாத இடமே இல்லை. இத்தகைய பரிமாற்றங்கள் தோல்வியுற்று பணத்தை இழந்த அனுபவம் எனக்கு இருக்கிறது, என்னைப்போல பலருக்கும் இருக்கிறது. அதனை மீளப்பெறுவதை உறுதி செய்ய எந்த சட்டப் பாதுகாப்பும் இங்கே இல்லை. இருமுறை கணக்கில் பணம் எடுக்கப்பட்டு பரிமாற்றம் நிராகரிக்கப்பட்ட காரணத்தால் குறைந்தபட்ச கையிருப்பு இல்லாமல்போய் 430 ரூபாய் தண்டம் கட்டியிருக்கிறேன். எஸ்.பி.ஐ உள்ளிட்ட வங்கிகளின் தகவல்களை திருடப்பட்ட காரணத்தால் சற்றேறக்குறைய 20 லட்சம் டெபிட் கார்டுகளை மாற்றிக்கொடுத்திருக்கின்றன இந்திய வங்கிகள். சர்வர் டவுன் எனும் பதில் செவ்வாய் வெள்ளி போல வாரம் தவறாமல் வங்கிகளில் கிடைக்கிறது. இப்படி ஆயிரம் ஓட்டைகளை வைத்துக்கொண்டு அதை முன்னேற்றம் என்று சொல்லி மக்களிடம் திணிப்பது முட்டைக்கு சவரம் செய்யும் வேலை.

இந்த நடவடிக்கையை பல பொருளாதார அறிஞர்கள் ஆதரிக்கிறார்களே?

இந்தியாவில் பொருளாதார அறிஞராவதுதான் மிகவும் சுலபமான பணி. சிகப்புத்தோல், ஆங்கிலத்தில் பேசும் திறன் மற்றும் பாஜக சார்புநிலை இருந்தால் யார் வேண்டுமானாலும் இங்கே பொருளாதார அறிஞராகிவிட முடியும். ஒருவேளை நீங்கள் நம்பும் பொருளாதார நிபுணர் ஒரு ஆடிட்டராகவோ அல்லது பங்குசந்தை ஆலோசகராகவோ இருந்தால் அவர்கள் பார்வையில் இந்த நடவடிக்கை சரியானதுதான். காரணம் இந்த வகை ஆட்கள் எல்லோரும் பணக்காரர்களுக்காக உழைப்பவர்கள். ஆகவே அவர்களது எந்த ஒரு நடவடிக்கையும் அவர்கள் அண்டிப்பிழைக்கும் மக்களுக்கு சாதகமானதாவே இருக்கும். ஒரு ஏழைக்கு சாதமானதா ஒரு நடுத்தர வர்க மனிதனுக்கு சாதகமானதா என்பதை அனுமானிக்க நம் தளத்தில் இருந்து சிந்திப்பவனால்தான் முடியும்.

உங்கள் பொருளாதார அறிஞர்களுக்கு இதனால் எந்த இழப்பும் இல்லை, ஆகவே அவர்களுக்கு மிகவும் இலகுவான மின்ணனு பரிவர்த்தனையை மற்றவர்களுக்கு பரிந்துரைக்கிறார்கள். ஆடிட்டர்களும், முதலீட்டு ஆலோசகர்களும் நாட்டு நலனுக்காக தினமும் அரை நாள் மளிகைக் கடையில் பொட்டலம் மடிக்கவேண்டும் என அரசு உத்தரவிட்டால் இந்த அறிஞர்கள் இப்படித்தான் எதிர்வினையாற்றுவார்களா?

பொருளாதாரம் தெரிந்தவர்களையே நம்பக்கூடாது என்றால் நீங்கள் சொல்வதை மட்டும் எப்படி நம்புவது?

எங்களை மட்டும் நம்புங்கள் என நாங்கள் சொல்லவில்லை. பிரச்சினையின் எல்லா பரிமாணங்களையும் பாருங்கள் என்றுதான் சொல்கிறோம். வெறும் விளம்பரங்களை மட்டும் பார்க்காமல் எதிர்தரப்பு வாதங்களையும் குறைந்தபட்ச நேர்மையோடு பரிசீலியுங்கள் என்கிறோம். வந்து சேரும் செய்திகளை மட்டும் பார்க்காமல் பிரண்ட்லைன், ஸ்க்ரோல், மிண்ட், தி வயர், வினவு என ஏராளமான செய்தித் தளங்களை தேடிப்போய் வாசியுங்கள் என்கிறோம். உறுதியான தரவுகளுக்கு பதிலாக வெறும் நம்பிக்கை வார்த்தைகளை சொல்கிறார்கள் இந்த பொருளாதார நிபுணர்கள். இரண்டு தரப்பில் யார் சொல்வது கள யதார்த்தத்தை பிரதிபலிக்கிறது என்று பாருங்கள் என்கிறோம்.

ரொம்ப மெனக்கெட வேண்டாம், இந்த பொருளாதார நிபுணர்கள் நவம்பர் 8 ஆம் தேதிவாக்கில் என்ன சொன்னார்கள் கடந்த இரண்டு மூன்று நாட்களாக என்ன சொல்கிறார்கள் என் ஒப்பிட்டுப்பாருங்கள். நீங்கள் எப்படிப்பட்ட கபடதாரிகளை நம்பிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்பது புரியும்.

இப்போது நிலைமை சற்று மேம்பட்டிருக்கிறது. இனிவரும் நாட்களில் இன்னும் சீரடையும் என்பது தெரிகிறது. இன்னமும் ஏன் பண மதிப்பிழப்பு குறித்து அச்சத்தை பரப்புகிறீர்கள்?

யாருக்கு சீரடைந்திருக்கிறது என்பதுதான் கேள்வி. மாத ஊதியக்காரருக்கு சூழல் சீரடைந்திருக்கலாம். ஆனால் முதியோர் உதவித்தொகை மூலம் வாழ்க்கையை நடத்தும் மூத்த குடிமக்கள் துயரம் மூன்றாவது மாதத்திலும் தொடர்கிறது. வேலையிழந்த தொழிலாளர்கள் இழப்பை யார் ஈடுகட்டுவது? இடம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்கள் பட்டினிக்கு யார் பதில் சொல்வது? நடவும், அறுவடையும் பாதிக்கப்பட்டு பாதி வருடத்து வருமானத்தை இழந்து நிற்கும் விவசாயிகளுக்கு யார் இழப்பீடு கொடுப்பது?

இந்த சூழல் இன்னும் இரண்டு காலாண்டுகளுக்கு நீடிக்கும் என நிதியமைச்சரே சொல்லிவிட்டார். அதன் இழப்புக்களை எதிர்கொள்ளப்போவது யார்? பண மாற்ற நடவடிக்கையால் வங்கிகளுக்கு நாளொன்றுக்கு 3000 கோடி இழப்பு என கணக்கிடப்பட்டிருக்கிறது. இதுவரையான மனித ஆற்றல் இழப்பு, பணத்தாள் அச்சடிக்க ஆகும் இருபதாயிரம் கோடி கூடுதல் செலவு, இன்னும் சில மாதங்களுக்கு நீடிக்கப்போகும் பணத்தாள் தட்டுப்பாட்டால் ஏற்படப்போகும் இழப்புக்களை சுமக்கப்போவது யார்?

நவம்பர் 8, 10 தேதிகளில் வாக்களிக்கப்பட்ட மாற்றங்கள் ஏன் நிகழவில்லை, 50 நாட்கள் மக்கள் செய்த கட்டாய தியாகத்துக்கான பலன் என்ன? ஒட்டுமொத்தமாக 125 கோடிக்கும் மேலான மக்களை நிலைகுலையவைத்த, பெரும் இழப்புக்களுக்கு ஆளாக்கிய ஒரு முடிவின் பலன் பற்றி விளக்கமளிக்காமல் ரோமம் உதிர்ந்ததைப்போல ஒரு பிரதமர் அலட்சியமாக கடந்து போவதைவிட நாட்டு மக்களுக்கு வேறு அவமானம் இருக்க முடியுமா? மோடியே நேரடியாக வந்து கழுத்தை அறுத்தால்தான் அபாயத்தை ஒத்துக்கொள்வேன் எனும் மூடனாக இருப்பது உங்கள் உரிமை. அதற்காக எங்களை முட்டாளாக இருக்கச்சொல்ல உங்களுக்கு உரிமையில்லை. சிவனுக்கு பிள்ளையை படையல் வைக்கும் பக்தனாக நீங்கள் இருக்கலாம், அதனை வேடிக்கை பார்க்கும் சுயமரியாதையற்றவனாக இருக்க எங்களால் முடியாது.

அப்படியானால் மோடியை நம்பும் மக்கள் எல்லோரும் முட்டாள்களா?

சந்தேகம் இல்லாமல் முட்டாள்கள்தான். சாப்பாட்டுக்கு வழியில்லாத ஒரு பிச்சைக்காரன் வந்து உங்களுக்கு லட்சம் ரூபாய் கொடுக்கிறேன் என்று சொன்னால் நம்பி அவன் பின்னால் போவீர்களா? உருப்படியாக ஒரு காரியத்தையும் செய்திராத தற்பெருமை பேசுவதைத்தவிர வேறெந்த தகுதியும் இல்லாத ஒரு நபரை வெறும் விளம்பரத்தை மட்டும் நம்பி ஏற்றுக்கொள்பவர்கள் முட்டாள் இல்லாமல் வேறு யார்?. வார்த்தைகளில் மட்டும் இருக்கும் வளர்ச்சியை நம்பிக்கொண்டு நடைமுறையில் வளரும் வீழ்ச்சியை கண்டுகொள்ளாமல் இருப்பது முட்டாள்த்தனம்தான். ஒரு நடவடிக்கையில் சாதகம், பாதகம், அதற்கான வரலாற்று அனுபவங்கள் ஆகியவற்றை பரிசீலிக்காமல் வெறும் தேசபக்தி கோஷத்துக்கு மயங்கி தியாகம் செய்வேன் என கிளம்புவதும் அடுத்தவனை தியாகம் செய்யச் சொல்லி மிரட்டுவதும் முட்டாள்த்தனம்தான். எல்லாவற்றுக்கும் மேல் அறிவை தேடிப்பெற சோம்பல்பட்டு விளம்பரத்தை நம்பி தலைவனை தெரிவு செய்வது முட்டாள்த்தனத்தை மிஞ்சிய மானமற்ற விடயம்.

இந்த பண மதிப்பிழப்பு நடவடிக்கையால் சிறிய அளவு நன்மைகூட விளையாது என்கிறீர்களா?

அப்படி சொல்லவில்லை. ஆனால் இதன் நல்விளைவுகள் சில முதலாளிகளுக்கு சாதகமாகவும் பெரும்பான்மை உழைக்கும் மக்களுக்கு பெரிய சிரமங்களை தருவதாகவும் இருக்கிறது. 100% நல்ல விளைவுகளை மட்டும் கொடுக்கும் முடிவு 100% மோசமான விளைவுகளையும் கொடுக்கும் முடிவு என்று ஒன்று இல்லை. ஒரு செயலின் நல்விளைவுகள் குறைவாகவும் மோசமான விளைவுகள் அதிகமாகவும் சமாளிக்க இயலாததாகவும் இருந்தால் அதனை தெரிவுசெய்யக்கூடாது என்பது முடிவெடுத்தலின் அடிப்படை விதி. அந்த வகையில் இது ஒரு உச்சகட்ட சைக்கோத்தனமான முடிவு. தற்காலிக விளம்பர அரிப்புக்காகவும் சில பணமுதலைகளின் கஜானாவை நிரப்பவும் எடுக்கப்பட்ட முடிவு இது. இந்த நடவடிக்கையின் விளைவுகளை ஒழுங்காக கணிக்கக்கூட வக்கற்று கால எல்லையை திட்டமிடும் திறன் இல்லாமல் பின்விளைவுகளை சமாளிக்கவும் முடியாமல் அசிங்கமாக மோடி தோற்றிருக்கிறார். ஏதாவது நல்லது செய்வார் என நாக்கை தொங்கப்போட்டு நாய்போல காத்திருந்த பக்தர்களை ஏதாச்சும் செய்து தொலைத்துவிடுவாரோ என தெருநாய்க்கு பயப்படும் பாதசாரியைப்போல மாற்றியதுதான் இந்த நடவடிக்கையின் குறிப்பிடத்தக்க நல்விளைவு. ஆனால் அதற்கான விலையை இ.எம்.ஐ போல இன்னும் பல ஆண்டுகளுக்கு நாம் கொடுக்கப்போகிறோம்.

நடந்ததை மாற்ற முடியாது எனும்போது போராடுவதால் மட்டும் என்ன ஆகிவிடும்?

அதற்கு எந்த உத்திரவாதத்தையும் கொடுக்க முடியாது. ஆனால் போராடாமல் இருப்பதைவிட அது சிறந்த பலன்களைக் கொடுக்கும் என்பது நிச்சயம். ஒரு நார்சிஸ்டின் சுயமோகத்திற்கு ஒத்துழைத்த அடிமைகள் எனும் அவப்பெயரில் இருந்து போராட்டங்கள் நம்மை நிச்சயம் காப்பாற்றும். நம் அமைதியை தனக்கு தரப்பட்ட லைசென்ஸ் ஆக கருதிக்கொண்டு இன்னும் கொடூரமான கோமாளித்தனங்களை மோடி செய்யாமல் தடுக்க போராட்டம்தான் ஒரே வழி.

அப்படியானால் இவ்வளவு ஆனபிறகும் இடதுசாரிகள் ஏன் தீவிரமாக செயல்படாமல் இருக்கிறார்கள்?

அவர்கள் எப்படி தீவிரமாக செயல்பட முடியும், ஏன் அதனை செய்ய வேண்டும் என்று திருப்பி கேட்க எல்லா நியாயமும் அவர்களிடம் இருக்கிறது. கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தில் இருப்பவர்கள் பலர் உதிரித்தொழிலாளர்கள். ஒரு போராட்டம் என்பது அவர்களுக்கு பலநாள் தயாரிப்பும் ஒருநாள் வேலையிழப்பையும் உள்ளடக்கியது. கைது செய்யப்பட்டு காவலில் வைக்கப்பட்டால் அந்த இழப்பு இன்னும் சில நாள் நீடிக்கும். கம்யூனிசத்தை ஏற்றுக்கொண்டவர்களுக்கு தினசரி வாழ்வே போராட்டமயமானதுதான். அவர்கள் ஒரு பிரச்சினையை கையாள ஆரம்பிக்கும்போதே அடுத்த பல பிரச்சினைகள் வரிசைகட்டி நிற்கும். போஸ்டர் ஒட்டுவதுகூட சிறைச்சாலைவரை கொண்டுசெல்லும் சூழலில் இருக்கும் ஒரு இடதுசாரியை நோக்கி கேள்வியெழுப்ப ஏழரை மணி செய்தியை பார்ப்பதைத்தவிர சமூகத்துக்காக எதையும் நகர்த்தியிராத நமக்கு என்ன தகுதி இருக்கிறது? பார்வையாளனாக, பங்கேற்பாளனாக, நிதியளிப்பவனாக, ஆதரிப்பவனாக என போலீஸ் லத்தி டிக்கியில் பட வாய்ப்பில்லாத செயல்பாடுகளுக்குக்கூட நாம் தயாரா இல்லையே? தோழனாக பார்ப்பவர்களை குறைசொல்லிக்கொண்டு தன்னை கடவுளாக கருதிக்கொள்ளும் மோடியை நம்பிய மிடில் கிளாஸ், ஏன் சும்மா இருக்கீங்க என கம்யூனிஸ்களிடம் கேட்பது என்ன நியாயம்?

இப்போது நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்?

மோடியின் நடவடிக்கை ஒரு மோசடி என்பதையும், இது மக்கள்மீது தொடுக்கப்பட்ட இரக்கமற்ற தாக்குதல் என்பதையும் முதலில் ஒத்துக்கொள்ளுங்கள். இதனால் ஏதாவது பலன் இருக்காதா என ஏங்கி உங்கள் நம்பிக்கைக்கு பலன் வந்துவிடும் என அல்பத்தனமாக கற்பனை செய்துகொள்ளாதீர்கள். மலத்தில் அரிசி பொறுக்குவது அசிங்கம், அது உலகின் மிகப்பெரிய மாடலுடைய மலமாக இருந்தாலும் சரி. மோடி நம் எல்லோரையும் முச்சந்தியில் அம்மணமாக நிறுத்தியிருக்கிறார். அதனை உலகின் சிறந்த ஆடை என பிரச்சாரம் செய்துகொண்டிருக்கிறார். அம்மணத்துக்கு கூச்சப்பட்டு கண்ணை மூடிக்கொண்டு மோடியின் வார்த்தைகளை கேட்டு இன்புறாதீர்கள். அவமானமாக இருந்தாலும் ஆடை உருவப்பட்டதை ஒத்துக்கொள்ளுங்கள்.

சமூகம் பற்றியும் அரசியல் பற்றியும் சரியாக புரிந்துகொள்ள குறைந்தபட்ச உழைப்பை கொடுங்கள். இனாமாக கிடைக்கும் ஜியோ சிம்கார்டுக்கு மணிக்கணக்கில் செலவிட தயாராக இருக்கையில் நம் வாழ்வை தீர்மானிக்கிற விசயங்களில் அலட்சியமாக இருப்பது அறிவீனம். அறிவை டோர்டெலிவரி செய்ய முடியாது. அதனை வாசிப்பு, விவாதம், கற்பித்தல் என தொடர்ச்சியான மூளை உழைப்பை கொடுத்து பெற வேண்டும்.

குழுவாக இணையுங்கள். வசிப்பிடம், பணியிடம் என எல்லா இடங்களிலும் குழுவாக செயல்பட கற்றுக்கொள்ளுங்கள். கேட்கும் துணிவையும் எதை கேட்கவேண்டும் எனும் தெளிவையும் ஒரு குழுவாக இருக்கையில் பெற முடியும். நியாயம் என கருதும் போராட்டங்களில் பங்கேற்க முன்வாருங்கள். அதன் தேவைகளையும் போதாமைகளையும் சுட்டிக்காட்டுங்கள்.

இப்போதைக்கு இவை மூன்றையாவது செய்ய ஆரம்பியுங்கள், அடுத்து செய்ய வேண்டியதை அந்த உழைப்பே சொல்லிக்கொடுக்கும்.