நோயைவிடக் கொடியது நோயாளியாய் இருப்பதே.


தமிழ்நாட்டின் மருத்துவ வசதிகளின் நிலை பற்றி எழுதுவதற்கு தமிழகத்தின் எல்லா மக்களிடமும் ஏதாவது ஒரு விசயம் நிச்சயமாக இருக்கும். எனக்கு கொஞ்சம் அதிகமாகவே எழுதுவதற்கு இருக்கிறது. காரணம் உடன்பிறந்தவர்கள் இருவரும் மருத்துவத்துறையில் இருப்பது, தஞ்சாவூரில் வளர்ந்தது (சுற்றுவட்டாரத்தில் இருக்கும் ஊர்காரர்கள் சிகிச்சைக்கு தெரிவு செய்வது தஞ்சையைத்தான்) என்பது மட்டுமல்ல வருடத்துக்கு நான்கு முறையாவது டாக்டரை பார்த்துத் தொலைக்கவேண்டிய அளவுக்கு உடல்வலு கொண்டவன் என்பதும் ஒரு முக்கியமான காரணமாயிருக்கிறது.

இன்றைய பள்ளிக் குழந்தைகள் எப்படியோ தெரியாது, நான் படித்த காலத்தில் ஒரு வகுப்பில் முக்கால்வாசி மாணவர்கள் தங்கள் எதிர்கால கனவு மருத்துவராவதே என்றுதான் சொன்னார்கள். காரணம் மிக எளிமையானது அப்போது தஞ்சாவூரில் சீக்கிரம் வசதியானவனாக வேண்டுமானால் ஒன்று சசிகலாவுக்கு சொந்தக்காரனாக இருக்கவேண்டும் அல்லது ஒரு மருத்துவராக இருக்கவேண்டும். மிகையான வர்ணனை இல்லை நான் மாணவனாக இருக்கையில் தஞ்சை நகரில் நின்றுகொண்டிருக்கும் பெரும்பாலான கார்கள் Dr. என்ற அடையாளத்தைத் தாங்கி இருக்கும். சாஃப்ட்வேர் ராஜாங்கத்துக்கு முன்னால் மாணவர்களை வசீகரித்த ஒரே படிப்பு மருத்துவமாகத்தான் இருந்தது.

ஆகவே இப்போதைய மருத்துவத்துறையின் பெரும் சுரண்டலுக்கு பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே அதற்கான அறிகுறிகள் தெரிய ஆரம்பித்துவிட்டன. நோயாளியின் சட்டைப்பையை சோதனை செய்த பிறகே வைத்தியம் செய்வது எனும் செயலை ஹிப்போகிரெட்டஸ் கற்பனைகூட செய்துபார்த்திருக்க மாட்டார். ஆனால் அவரது பெயரைச் சொல்லி சத்தியம் செய்துவிட்டு வரும் இன்றைய மருத்துவர்கள் இதுபற்றி கொஞ்சமும் கூச்சம் கொள்வதில்லை.

சமீபத்தில் பார்த்த ஒரு விளம்பரமும் தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சியும் நமது மருத்துவத்துறையின் பணத்தாசையையும் சட்டமீறலையும் அப்பட்டமாக வெளிக்காட்டின. அவைதான் இந்தப் பதிவை எழுதவும் தூண்டுதலாக அமைந்தன. கண்ணாடியால் என் அழகே போச்சு, லாசிக் சிகிச்சைக்குப் பிறகுதான் என் அழகு திரும்பி கல்யாணமும் நடந்தது என ஒரு பெண், வாசன் விளம்பரத்தில் சொல்கிறார். அடிப்படை அழகுணர்வுக்கும் மருத்துவத்துக்கும் முற்றிலும் முரணான செய்தியை காசுக்காக தினசரி மக்களிடம் விளம்பரம் செய்கிறது வாசன் கண் மருத்துவமனை. பள்ளிக்கூடம் செல்லும் குழந்தைகள் பலர் கூச்சம் காரணமாக கண்ணாடி அணிய மறுக்கிறார்கள் என்று பெற்றோர்கள் குறைபடும் சூழலில் இப்படி ஒரு விளம்பரம் எத்தனை தூரம் சிக்கலானது?

ஜெயா டிவியில் ஒரு மருத்துவர் உடல் எடைகுறைப்புக்கான அறுவை சிகிச்சை ஒன்றைப் பற்றி நிகழ்ச்சி வழங்குகிறார். இரைப்பையையும் குடலையும் சிறிதாக்கி உணவு எடுப்பதை குறைக்கும் சிகிச்சை அது. ஒன்றுக்கு இருமுறை அந்த நிகழ்ச்சியை பார்த்தேன். அடிப்படையான ஒரு செய்தியை மறைத்துவிட்டு அந்த சிகிச்சையை விளம்பரம் செய்கிறார்கள் என்பது தெளிவாக தெரிகிறது. அதி அத்தியாவசியமான சமயங்களைத் தவிர இந்த சிகிச்சை பரிந்துரைக்கப்படக்கூடாது, இந்த சிகிச்சை இல்லாவிட்டால் நோயாளி மரணமடையக்கூடும் என்ற நிலையிலோ அல்லது கட்டுப்பாடில்லாமல் உணவு உண்ணும் நோய் ஒருவருக்கு இருந்தாலோ மட்டுமே இந்த சிகிச்சையை மேற்கொள்ளலாம். அனேகமாக இந்த சிகிச்சையை தமிழ்நாட்டில் பிரபலமாக்கியவர் பிரகாஷ் எம் சுவாமி. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் அவர் செய்துகொண்ட இந்த அறுவை வைத்தியம் மருத்துவர்களது கடுமையான விமர்சனத்துக்கு உள்ளானது. ஏனெனில் இப்படி இரைப்பையும் குடலும் வெட்டியெடுக்கப்படும்போது கல்லீரல் தன் இயக்கத்தை நிறுத்திக்கொள்ளும் சாத்தியம் உள்ளிட்ட பல மோசமான பின்விளைவுகள் அப்போது பல மருத்துவர்களால் பட்டியலிடப்பட்டன.

இந்த சிக்கல்களைப் பற்றியெல்லாம் லைஃப் லைன் மருத்துவமனை கிஞ்சித்தும் கவலைகொண்டதாக தெரியவில்லை. அதுபற்றி அவர்கள் விளக்கவும் இல்லை. நீங்கள் அழகாக இருக்கலாம், சர்க்கரை இரத்த அழுத்தம் குறையும் என பிரச்சாரம் இருக்கிறதே ஒழிய இதன் பக்க விளைவுகள் பற்றிய குறிப்பு எந்த இடத்திலும் சொல்லப்படவே இல்லை. K.A.S ராமதாசின் லாட்டரி வியாபாராத்தைப்போல போல மருத்துவமனைகள் மாறிவிட்டன என்பதன் சிறிய அடையாளங்கள்தான் மேலே குறிப்பிட்ட இரு விளம்பரங்களும்.

மருத்துவ சுற்றுலாவில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க இடத்தை சென்னை அடைந்துவிட்டது என்று மார்தட்டுகிற ஓசையில் தொன்னூறு சதவிகிதம் மக்களிடம் இருந்து உயர் சிகிச்சை அன்னியப்படுத்தப்பட்ட செய்தி மறைக்கப்பட்டுவிட்டது. சில மாதங்களுக்கு முன்னால் எனது ஒன்றுவிட்ட சகோதரர் சிறுநீரக செயலிழப்பு காரணமாக இறந்துபோனார். வாரம் இருமுறை டயாலசீஸ் செய்துகொள்ளவேண்டியதன் செலவும் அதற்கு தஞ்சாவூருக்கு வந்து போகவேண்டிய அலைச்சலும் அவரது நோயைக் காட்டிலும் அவரை அச்சுறுத்துபவையாக இருந்தன. அவரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்த வகையில் என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது இதைத்தான், ஒருவேளை மன்னார்குடியில் டயாலசீஸ் வசதி இருந்து அதன் செலவு இருநூறு ரூபாயாக இருந்திருந்தால் என் அண்ணன் இன்னும் சில ஆண்டுகள் உயிரோடு இருந்திருப்பார்.

மருத்துவர் மாத்ருபூதம் தனது மாதாந்திர மருத்துவ செலவாக குறிப்பிட்டது எழுபதாயிரம் ரூபாய். பத்து சதவிகித மக்கள் உளவியல் பிரச்சனை உடையவர்கள் என்கிறது ஒரு ஆய்வு. ஒரு முறைக்கான ஆலோசனைக் கட்டணமாக ஐந்நூறு ரூபாய் வசூலிக்கிறது கோவை வழிகாட்டி மருத்துவமனை. தொடர் சிகிச்சை தேவைப்படும் மனநல பிரச்சனைக்கு ஒரு சாதாரண மருத்துவமனையின் கட்டணம் இதுவென்றால் பாண்டிமடத்திலும் ஏர்வாடியிலும் கூட்டம் சேராமல் என்ன செய்யும்?

சாதாரண காய்ச்சலையும் சளியையும் தவிர ஏனைய உடல் உபாதைகள் பெரும் பணம் விழுங்குபவையாக மாறிவிட்டன. மருத்துவருக்கான கமிஷனை நீக்கினால் இப்போதைய விலையில் நாற்பது சதத்தை மட்டும் நாம் ஸ்கேன் கட்டணமாக செலுத்தினால் போதும். பல மருந்துகள் மருத்துவமனைக்கு விற்கப்படும் விலைக்கும் நோயாளிக்கு விற்கப்படும் விலைக்கும் உள்ள வேறுபாட்டை கேட்டால் நீங்கள் மனநோயாளியாக வேண்டியிருக்கும் (செரிடலீன் ஹைட்ரோகுளோரைடு மாத்திரை ஒன்றின் விலையே எட்டு ரூபாயாகிறது, ஆகவே மனநலத்தை பாதிக்கும் தகவல்கள் இங்கு வேண்டாம்.)

பிரச்சனை கட்டணத்தில் மட்டும் இருப்பதில்லை. பொதுவான தொழில் தர்மமும் நியாய உணர்வும் மருத்துவத்துறையில் காணாமல் போய்க்கொண்டிருக்கிறது. உங்கள் மருத்துவரிடம் இதையெல்லாம் கேளுங்கள் என்று ஒரு பட்டியலே (நோயாளிகளின் உரிமைகள்) திருவாரூர் மருத்துவர் ஜெயசேகரது மருத்துவமனையில் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அங்கிருந்து ஐம்பது கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள தஞ்சையில் ஒரு மருத்துவரது மருந்து சீட்டில் “நோயளியுடன் வருபவர்கள் டாக்டரிடம் கேள்வி கேட்கக்கூடாது” எனும் உத்தரவு ரப்பர் ஸ்டாம்ப் குத்தப்பட்டிருக்கிறது. இப்போது பல மருத்துவர்கள் நோயாளியின் நாடியையும் ரத்த அழுத்தத்தையும் பார்ப்பதேயில்லை. அவை அவரது உதவியாளர் மூலம் பார்க்கப்பட்டு அந்த சீட்டு நோயளிவசம் தரப்படுகிறது. தேவை ஏற்பட்டால் ஒரு மருத்துவர் அவரது நோயாளியின் மலத்தைக்கூட நேரடியாக பார்த்தாக வேண்டும். இங்கோ நோயாளியை தொட்டுகூட பார்க்க நேரமில்லாத டாக்டர்கள் உருவாகிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

தொடர்ச்சி அடுத்த பதிவில்… (நீளம் கருதி இருபாகங்களாக பதிவிடப்பட்டிருக்கிறது.)

 

Advertisements

2 thoughts on “நோயைவிடக் கொடியது நோயாளியாய் இருப்பதே.”

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s