சிறார்கள் மீதான பாலியல் துன்புறுத்தல்– தப்பியோடமுடியாது, ஆனால் தடுக்க முடியும்.. நிச்சயமாக.


சிறார்கள் மீதான பாலியல் துன்புறுத்தல் என்பது இந்தியா போன்ற நாடுகளின் அன்றாட பிரச்சினை. ஆனால் புரிதலின்மை காரணமாக அவை அன்றாட பிரச்சினை பட்டியலில் வருவதில்லை. ஒரு கொலை நடந்தாலன்றி வெகுமக்கள் கவனம் அதன் மீது திரும்புவதில்லை. அதிலும் கொல்லப்பட்டது ஒரு நகரத்து குழந்தையாகவும், குறைந்தபட்சம் மத்தியதர வர்க குழந்தையாகவும் தாழ்த்தப்பட்ட சாதியில் பிறக்காத குழந்தையாகவும் இருப்பது அவசியம். டெல்லி நிதாரி பகுதியில் தொடர்ந்து 50க்கும் மேற்பட்ட குழந்தைகள் கொல்லப்பட்டபோது சிறு சலனம்கூட அங்கே எழவில்லை. எதேச்சையாக எலும்புக்கூடுகள் சிக்கி பிரச்சினையை உலகிற்கு கொண்டுவந்தது. அங்கும்கூட அச்செய்தியின் சுவாரஸ்யம்தான் அக்குழந்தைகளின் மீதான பரிதாபமாக வெளிப்பட்டது.

மிகையான விமர்சனம் அல்ல. கோவையில் இரண்டு மார்வாடி குழந்தைகள் கொடூரமாக கொல்லப்பட்டபோது தமிழகத்தில் பரவிய ஆத்திரம் அதே வாரத்தில் அதே பாணியில் கொல்லப்பட்ட கீர்த்திகா எனும் தலித் சிறுமி விவகாரத்தில் எழவில்லை. ஒரு அரசியல் பதிவாக இதனை கொண்டு செல்வது எனது நோக்கம் அல்ல. ஆனால் அரசியலை தொடாமல் ஒரு சமூகப் பிரச்சினையை கையாள முடியாது. அதனை பிறகு பார்க்கலாம். சமீபத்தில் சென்னைக்கு அருகே கொடூரமான முறையில் படுகொலை செய்யப்பட்ட சிறுமி ஹாசினி பற்றிய – சில உரையாடல்களில் வெளிப்பட்ட பெற்றோர்களின் எதிர்வினைக்கு பதிலளிக்கும் முயற்சியே இப்பதிவு.

கீழ்காணும் சில கேள்விகளுக்கு மனதில் உடனே தோன்றும் பதில்களை சொல்லுங்கள் (உண்மையான பதில் தேவை, சரியான பதில் சொல்ல முயலாதீர்கள்).

  1. உங்களுக்கு மிக நெருக்கமான (உங்கள் பார்வையில்) நல்ல உறவுக்காரை உங்கள் குழந்தை பிடிக்கவில்லை என்கிறது. உங்கள் எதிர்வினை என்னவாக இருக்கும்?
  2. உங்கள் குழந்தை திடீரென பள்ளி செல்ல மறுக்கிறது. இந்த நிலை 15 நாட்களுக்கும் மேலாக தொடர்கிறது என்றால் அதற்கான தீர்வு என்ன என்று கருதுகிறீர்கள்?
  3. நீங்கள் பெரிதும் மதிக்கும் நபர் (குருஜி அல்லது மாஹா பெரியவர் என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள்) மற்றும் உங்கள் குழந்தையை பள்ளிக்கு அழைத்துச்செல்லும் ஓட்டுனர் இருவரும் உங்கள் குழந்தையை தொட்டுப் பேசுவதை பார்த்தால் இருவரில் கண்காணிக்கப்பட வேண்டியவர் என யாரைக் கருதுவீர்கள்?
  4. உங்கள் அருகாமையில் உள்ள அல்லது தெரிந்த ஒரு சிறுமி கருவுற்றிருப்பதை அறிகிறீர்கள். உடனடியாக நீங்கள் யாரை குற்றம் சாட்டுவீர்கள்?
  5. அடுத்தவர்கள் உடன் இருக்கையில் உங்கள் குழந்தை பாலுறுப்பு பற்றி பேசினாலோ அல்லது ரேப் போன்ற வார்த்தைகளை பயன்படுத்தினாலோ என்ன செய்வீர்கள்?

பதில் என்னவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம் ஆனால் அவற்றில் பெரும்பாலானவை குழந்தையின் கண்ணோட்டத்தையும் பரிசீலித்து வரும் பதிலாக இருக்காது. இந்திய குடும்ப அமைப்பில் சிறார்களின் கடமை என்பது கீழ்படிவது மட்டுமே என நம் எல்லோருக்கும் போதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. சமீபத்தில் சிபிஎஸ்சி – யூ.கே.ஜி பாட குறுந்தகட்டை பார்க்க நேர்ந்தது. அதில் தினமும் கடவுளை வணங்குவது நல்ல பழக்கங்கள் எனும் பட்டியலில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது. மூத்தவர்களை மதிக்க வேண்டும் என்பதும் அப்பட்டியலில் வருகிறது. அதென்ன மூத்தவர்கள்??? மற்றவர்களை மதிக்க வேண்டும் என்பதுதானே சரி? ஆக 4 வயதிலேயே சிறியவர்களை மதிக்க வேண்டாம் எனும் பாடம் நமக்கு கற்றுத்தரப்பட்டுவிடுகிறது.

 சில நாட்களுக்கு முன்பு என் மகனை பக்கத்துவீட்டில் விட்டுவிட்டு வெளியே செல்ல வேண்டியிருந்தது. பத்து நிமிட வேலை முடிய 40 நிமிடங்கள் ஆகிவிட்டது. திரும்ப வந்து மகனை அழைக்கையில் அவன் சிறுநீரை அடக்க முடியாமல் கண்கள் கலங்கி நின்றுகொண்டிருந்தான், கால்சட்டையை கொஞ்சம் நனைத்துவிட்டு அடக்கிக்கொண்டிருந்ததை கண்டு திகைத்துவிட்டேன். இரண்டு வருடங்களாக அருகாமையில் வசிக்கிற, நாள்தோறும் விளையாடுகிற வீட்டின் நபர்களிடம் தனது கழிப்பறை தேவையை சொல்ல கூச்சப்படுகிற நான்கு வயது குழந்தையை உருவாக்கும் அளவுக்கு நமது சமூக அமைப்பு இருக்கிறது. (இத்தனைக்கும் நாங்கள் இருவருமே முதுகலை உளவியல் பட்டதாரிகள்.). தன் தேவையை கேட்டுப்பெறும் மகனை நாங்கள் தயார்படுத்தவில்லை என்பது ஒரு பக்கம் இருந்தாலும் தனது பாலுறுப்பு தொடர்பான செயல்பாடுகளையும் தேவைகளையும் சொல்லவே கூச்சப்படுபவர்களாக அவர்களை மாற்றுவது நமது ஒட்டுமொத்த சமூகமும்தான்.

கால்சட்டையை நனைக்கும் பிள்ளைகள் பல கிண்டல்களை கடந்தே வளர்கிறார்கள். அறியாத பருவத்தில் தமது பாலுறுப்பை கையால் தொடும்போதும் அதனை குறிப்பிடும்போதும் தண்டனைக்கோ அல்லது கண்டிப்புக்கோ அவர்கள் ஆளாகையில் மறைமுகமாக ஒரு பாடத்தை கற்கிறார்கள். தமது பாலுறுப்பு சம்மந்தப்பட்ட எந்த உரையாடலும் அவமானத்துக்குரியது என் வலுவாக திணிக்கப்படும் பாடம் அவர்களை காலத்துக்கும் தொடரும். இதன் மோசமான பின்விளைவுதான் தன் மீதான பாலியல் சீண்டல்களையும் அவர்களை சொல்ல முடியாமல் தடுக்கிறது. அதனை பேசுவதையே அவமானமாக உணர்கிறார்கள். பாலியல் சீண்டலுக்கு ஆளாகும் பெரும்பாலான சிறார்கள் இங்கே தன்னைத்தான் முதல் குற்றவாளியாக உணர்கிறார்கள் என்பது மிகக்கசப்பான உண்மை. நாம் சறுக்கும் முதல் புள்ளியும் இதுதான் (இது எனது மிகக்குறுகலான அறிவு மற்றும் அனுபவத்தின் முடிவு, எந்த நிரூபிக்கப்பட்ட தரவும் இதனை உறுதி செய்ய என்னிடம் இல்லை என்பதை நினைவுபடுத்த விரும்புகிறேன்)

மத்திய அரசின் சமூக நலத்துறை 2007 – 08 ல் நடத்திய ஆய்வொன்றில் 50% இந்திய குழந்தைகள் ஏதோ ஒருவகையான வன்கொடுமைக்கு ஆளாகிறார்கள் என்கிறது. ஆனால் நமக்கு எது வன்கொடுமை என்பது பற்றி எந்த ஞானமோ அக்கறையோ இல்லை. குழந்தைகளை அடிக்காமல் வளர்க்க முடியாது என பலரும் பரிபூரணமாக நம்புகிறார்கள். பல கன்னியாஸ்திரிகள் அடிக்கும் உரிமையை இழந்ததால்தான் இப்போது பிள்ளைகள் கெட்டுவிட்டார்கள் என்பதில் அழுத்தமான நம்பிக்கை வைத்திருக்கிறார்கள். சிறார்கள் மீதான வன்முறை என்பது உடலுறவு கொள்வது அல்லது பெரிய காயம் ஏற்படுத்துவது போன்ற பெரிய குற்றங்கள் மட்டுமல்ல. வார்த்தைகளால் காயப்படுத்துவது, சுயமரியாதையை குலைக்கும் வகையான தண்டனைகளை கொடுப்பது. உரிமைகளை மறுப்பது என வன்முறைகள் பட்டியல் மிகப்பெரிது.

பரவலாக இருக்கும் புரிதலின்மைதான் ஆரம்பகட்ட பாலியல் சீண்டல்களை கண்டறிய முடியாமல் தடுக்கிறது. அவமானம் பற்றிய சமூகத்தின் முட்டாள்தனமான விதிமுறைகள் கண்டுபிடிக்கப்படும் குற்றங்களையும் மறைக்க வைக்கிறது அதனால் சுவை கண்ட குற்றவாளிகளில் சிலர் அடுத்த கட்டத்தை நோக்கி நகர்கிறார்கள். அதுதான் கொலை வரை இட்டுச்செல்கிறது. மண உறவை முறித்துக்கொண்ட என் தோழி அதற்கான காரணமாக சொன்னது படுக்கையறைக்கு செல்வதை நினைத்தாலே எனக்கு அச்சமாக இருக்கிறது என்பதுதான், இளம் வயதில் எதிர்கொள்ளும் சிறிய அளவிலான பாலியல் சீண்டல்கள்கூட பிற்காலத்தில் இத்தகைய பெரிய பிரச்சினைகளில் கொண்டுவிடும் என்பதை மறந்துவிடாதீர்கள்.

அடுத்த பெரிய காரணி மனிதர்களை நாம் மதிப்பிடும் முறை. இப்போது நடந்திருக்கும் ஹாசினி கொலைவழக்கில் கைது செய்யப்பட்ட நபர் முகத்தைப் பார்த்த எல்லோரும் இவனை பார்த்தால் கொலைகாரன் போலவா இருக்கிறது என ஒரே மாதிரி அதிர்ச்சியடைகிறார்கள். ஒரு சாஃப்ட்வேர் பொறியாளர் ஏன் இப்படி நடந்துகொள்கிறார் என் கேட்கிறார்கள். இந்த வடிகட்டும் வழிமுறைதான் பெரிய அபாயம். உலகில் இருக்கும் மக்களில் 4% ஆண்கள் சிறார்களுடனான பாலுறவு பற்றிய விருப்பம் உள்ளவர்கள். அவர்கள் வசதியானவர்களாக, சிகப்பானவர்களாக, மெத்தப் படித்தவர்களாக என நீங்கள் விலக்களிக்கும் எந்த பிரிவினராகவும் இருக்கலாம். எல்லோரையும் நம்புவது ஆபத்தானது அதைப்போலவே எல்லோரையும் சந்தேகிப்பதும் ஆபத்தானது. உங்கள் குழந்தைகளை இந்த நபர்களையும் உள்ளடக்கிய .உலகத்தில்தான் வளர்க்க வேண்டும். பிரச்சினையில் இருந்து ஒளிந்துகொள்வதால் பிரச்சினையை தள்ளிப்போட்டு அதனை தீவிரமாக்குவோம்.

இன்னொரு பிரச்சினை இந்திய நீதியமைப்பு, காவல்துறை ஏனைய அரசுத்துறைகள். இங்கே எந்த இடத்திலும் சிறார்களுக்கான நீதி பற்றியோ அவர்கள் உரிமை குறித்தோ எந்த அக்கறையும் இல்லை. சேலம் வினுப்பிரியா வழக்கில் போலீஸ் எப்படி நடந்துகொண்டது? அவர்கள் பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணைத்தான் குற்றம்சாட்டினார்கள். இது ஒரு காவலரின் சிந்தனையில் வந்ததல்ல, நமது அதிகார மையங்களின் கட்டமைப்பே இப்படிப்பட்ட சிந்தனையில்தான் இருக்கிறது. பெண்னை காணவில்லை என புகாரளித்தால் யாரோடயாச்சும் ஓடிப்போயிருப்பா என்பதுதான் காவல் நிலையத்தின் உடனடி எதிர்வினையாக இருக்கும். ஒரு செல்வாக்குடைய நபர் அல்லது அமைப்பின் அழுத்தம் இல்லாமல் பெண் தொலைந்த வழக்கில் நடவடிக்கை துவங்காது. வெளிநாடுகளிலும் இப்படிப்பட்ட பாலியல் குற்றவாளிகள் உண்டு, ஆனால் அங்கே குற்றச்சாட்டை பதிவு செய்யவும் நீதி பெறவும் வாய்ப்புக்கள் முழுமையாக உண்டு, சிறார் உரிமைகளின் முக்கியத்துவம் அங்கே போதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. மைக்கேல் ஜாக்சன் தமது குற்றங்களில் இருந்து தப்பிக்க சொத்தில் பெரும் பகுதியை இழந்தார். இங்கே குற்றம் சாட்டும் பாதிக்கப்பட்ட நபர்தான் பெரும் இழப்பை எதிர்கொண்டு வழக்கை நடத்த வேண்டும். இந்த படுமோசமான வித்தியாசம்தான் இந்தியா சிறார்களுக்கு கிரிமினல்களைவிட பெரிய அச்சுறுத்தல். (போடப்படும் எல்லா புதிய சட்டங்களும் விளங்காமல் போக இதுதான் காரணம்).

பிறகெப்படி இதனை எதிர்கொள்வது?

முதலில் உங்கள் குழந்தைகளை ஒரு தனிநபராக மதிக்க கற்றுக்கொள்ளுங்கள். அப்போதுதான் அவர்கள் முடிவுகள், அபிப்ராயம்  ஆகியவற்றின் மீதும் உங்களுக்கு மதிப்பு வரும். ஒருவரை பிடிக்காமல் போகவும் அவர்களுக்கு உரிமை உண்டு என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். தனக்கு மதிப்பிருக்கும் இடத்தில்தான் ஒரு மனிதனால் தனது பிரச்சினைகளை சொல்ல முடியும். இது சிறுவர்களுக்கும் பொருந்தும். குழந்தை ஒரு மாதத்துக்கும் மேல் பள்ளிக்கு செய்வதை தவிர்க்க முனைந்தால் காரணமே இல்லாவிட்டாலும் பள்ளியை மாற்று என்கிறது அமெரிக்காவின் பெற்றோர் கையேடு ஒன்று.

எந்த விடயத்தையும் உங்களிடம் கேட்கவும் தர்கம் செய்யவும் அவர்களுக்கு உரிமை உண்டு என்பதை செயலில் காட்டுங்கள். குடும்ப விவகாரங்களை அவர்களுடன் விவாதிப்பது, தினசரி செய்திகளை அவர்களுடம் பகிர்ந்து கொள்வது அவர்களை விவாதிக்க தூண்டுவது ஆகியவற்றை செய்யுங்கள். சற்றே வளர்ந்த பிள்ளைகள் என்றால் அவர்கள் ஆர்வம் காட்டும் விவகாரங்களில் நீங்களும் ஆர்வம் காட்டி ஒரு மாணவனைப்போல தகவல் பெற முயலுங்கள். உங்கள் பிரச்சினைகளையும் அவர்களிடம் பகிர்ந்துகொள்ளுங்கள் (சீரியல் ஸ்டைலில் புலம்பாதீர்கள், பிரச்சினையை விளக்குங்கள் போதும்). இவையெல்லாம் அவர்கள் தங்கள் மீது நல்ல நம்பிக்கை கொள்ள வைக்கும். மேலும் தங்கள் பிரச்சினைகளை உங்களிடம் சொல்வதற்கான தயக்கத்தை அது உடைக்கும். தைரியமான பிள்ளைகளையும் வீட்டில் நல்ல உரையாடல் பரப்பை வைத்திருக்கும் பிள்ளைகளையும் பாலியல் குற்றவாளிகள் அனேகமாக தெரிவு செய்வதில்லை.

அவர்களது இலக்கு வீட்டுக்கு பயப்படும் பிள்ளைகளே. சிறுவர்களிடம் தவறாக நடக்கும் மனிதர்கள் இயல்பில் குறைவான சுயமரியாதை கொண்டவர்கள் (சுயமரியாதை – செல்ஃப் எஸ்டீம்) ஒரு பெண்ணை என்னால் கவர முடியாது எனும் உள்ளார்ந்த நம்பிக்கையும் சாதாரன பாலுறவில் என்னால் வெற்றிகரமாக ஈடுபட முடியாது எனும் நம்பிக்கையும் இருப்பவர்களே எதிர்த்து பேச இயலாத சிறுவர்களை தங்கள் பாலுறவு வேட்கைக்கு தெரிவு செய்கிறார்கள்.

குழந்தைகளிடம் நண்பர்களாக பழக முயலாதீர்கள். அவர்களுக்கு வேண்டிய அளவுக்கு நண்பர்களை அவர்களாலேயே உருவாக்கிக்கொள்ள முடியும். மாறாக அவர்கள் நண்பர்களுக்கு உரிய மரியாதையை கொடுங்கள். அவர்களை வீட்டுக்கு அழைத்துவர ஊக்கப்படுத்துங்கள். அவர்கள் நண்பர்களுக்கு கொடுக்கும் மரியாதை என்பது ஒரு கூடுதல் பாதுகாப்பு, உங்கள் குழந்தைகள் நடத்தை மாற்றங்களை அறிந்துகொள்ள அவர்கள் நண்பர்கள் ஒரு நல்ல வழி.

பள்ளிப் பாடம் தவிர்த்து ஒரு விளையாட்டிலோ அல்லது அவர் விரும்பும் பிற கலையொன்றிலோ ஈடுபடுத்த முயற்சி செய்யுங்கள். கடும் அழுத்தம் கொடுக்கும் படிப்பை மட்டும் திணித்தால் கவனம் பிறவற்றில் திரும்பும். மிக எளிதாக கிடைக்கும் போர்ன் வீடியோக்கள் அவர்களை அடிமையாக்க 100% வாய்ப்புண்டு. காரணம் அது தாராளமாக எளிதில் கிடைக்கிறது. பதின் பருவத்தில் இயல்பாகவே பாலியல் ஆர்வம் எழும். விளையாட்டின் ஆனந்தம் மற்றும் களைப்பு ஆகியவை அந்த பாலியல் நாட்டத்தை கட்டுப்படுத்தும்.

மிரட்டி வன்புணர்வு செய்யும் சம்பவங்கள் மட்டும் நடப்பதில்லை. பாலியல்ரீதியாக தூண்டிவிட்டும் அவை செய்யப்படுகின்றன. பதின் பருவத்தில் காதலில் விழும் பல சம்பவங்கள் காணக்கிடைக்கின்றன (7, 8 வகுப்புக்களிலேயே). அத்தகைய வாய்ப்புக்களையும் கவனத்தில் வையுங்கள். அவர்களுக்கு ஒரு தனிப்பட்ட அடையாளத்தை பெறவும் இயல்பான வயதின் வேகத்தை பயன்படுத்தவும் மாற்று வாய்ப்புக்களை உருவாக்கிக்கொடுங்கள் (கவனம்: அவர்கள் விருப்பதின் பேரில் உங்கள் முடிவின்படியல்ல).

பாலியல் குற்றத்தில் பாதிக்கப்படுபவர்கள் மட்டுமல்ல, அதில் ஈடுபடுவோரும் நம்மிடம் இருந்தே உருவாகிறார்கள். கசப்பாக இருப்பினும் இந்த வாய்ப்பையும் கவனத்தில் வைப்பது அவசியம். உங்கள் வீட்டு நபர்கள் மீது சந்தேகிக்கும்படி ஏதேனும் நடந்தாலோ அல்லது குற்றச்சாட்டு வந்தாலோ அதனை நேர்மையாக பரிசீலிக்கவும். மாறாக ஆளை இடம் மாற்றுவது சமரசம் பேசுவது போன்ற தீர்வுகளை கையாண்டால் அது பின்னாளில் மோசமான விளைவுகளை நோக்கி இட்டுச்செல்லலாம்.

ஏதேனும் மாறுபாடான நடத்தையையோ அல்லது திடீர் மாற்றத்தையோ உங்கள் குழந்தைகளிடம் கண்டால் மூன்றாம் தரப்பு உதவியை நாட தயங்காதீர்கள். உங்களுக்கு மலைப்பான விடயம் ஒரு வல்லுனருக்கு எளிதானதாக இருக்கலாம்.

நிறைவாக, உளவியல் ரீதியாக ஏற்படும் சிக்கல்கள் ஒவ்வொன்றும் பிரத்தியோகமானவை. அவற்றுக்கு ரெடிமேட் தீர்வுகளும் உடனடி தீர்வுகளும் கிடையாது என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். மேற்சொன்ன ஆலோசனைகள் மிகவும் அடிப்படையானவை. அவை முழுமையானவையோ முற்று முழுதாக சரியானவையோ அல்ல. மேலும் உளவியல் ரீதியான நல்வாழ்வு என்பது பெருமளவு சமூகம் சார்ந்தது. அதில் இருந்து துண்டித்துக்கொண்டு வாழும் வாழ்வில் உண்மையான பாதுகாப்பையோ மகிழ்ச்சியையோ பெற முடியாது என்பதை மறந்துவிட வேண்டாம்.

 

Advertisements

1 thought on “சிறார்கள் மீதான பாலியல் துன்புறுத்தல்– தப்பியோடமுடியாது, ஆனால் தடுக்க முடியும்.. நிச்சயமாக.”

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s