மோடி – கைவிடப்படுகிறார் தரித்திரத்தின் மஹாராஜா.

இந்தியாவில் மட்டுமல்ல உலகத்திலேயே ஒரு முகத்தையும் பெயரையும் பிராண்டாக மாற்ற செய்யப்பட்ட பெரும் முதலீடு மோடி மீது செய்யப்பட்ட முதலீடுதான். அந்த முதலீட்டின் பங்குதாரர்களுக்கு அது பெரும் லாபமளிக்கும் செலவாகவும் உத்திரவாதமான முதலீடாகவும் இல்லாதிருந்தால் இந்த ரிஸ்கை அவர்கள் எடுத்திருக்கப்போவதில்லை. மோடி ஒரு தேவதூதனாக அறிமுகம் செய்யப்பட்டு அது குறித்த விளம்பர முற்றுகையில் நாம் சிக்கி 5 ஆண்டுகள் ஆகிறது. மோடி ஒரு பேரபாயம் என அவரை எதிர்த்தவர்கள் தீவிரமாக எச்சரிக்க ஆரம்பித்தும் 5 ஆண்டுகள் ஆகிறது.

ஹீரோயிசம், பன்ச் வசனம், துரோகம், ரத்தம், ஐட்டம் டான்ஸ், பெரிய பட்ஜெட், பிரம்மாண்ட விளம்பரம் என ஒரு மசாலாப் படத்தின் எல்லா அம்சங்களும் கொண்ட மோடி பிராஜெக்ட் பெரு வெற்றி பெற்று மூன்றாண்டுகள் முடிந்தாயிற்று. அதிகாரபூர்வ மனைவியோடு தேனிலவு செல்லும் முன்பே ஊரைவிட்டு ஓடிய மோடிக்கு, காலம் யாருக்கும் கிடைக்காத அளவுக்கு அதிகபட்சமாக 3 ஆண்டுகால அரசியல் ஹனிமூன் வாய்ப்பை வழங்கிற்று. சூப்பர்மேன் என்றாலும் மோடிக்கும் சில பலவீனங்கள் இருக்கும் இல்லையா? அதில் பிரதானமானது அவருக்கு தன்னைத்தவிர வேறு எதன் மீதும் அக்கறை கிடையாது என்பது. அந்த வெறித்தனமான தன்முனைப்புக்கு யாராலும் நீண்டகாலம் முட்டுக்கொடுக்க முடியாது. குஜராத்தில் எப்படி 12 வருடகாலம் முதல்வராக இருந்தார் என கேட்கலாம். அது குஜராத்தின் கள நிலவரம் காரணமாகவோ அல்லது எதேச்சையாகவோ நிகழ்ந்திருக்கலாம். அந்த சாதகம் இந்திய அளவில் அவருக்கு இல்லை. ஆட்சிக்கு வந்தபோது அவருக்கு கச்சா எண்ணை விலை சரிவு எனும் சாதகம் இருந்தது, அதனைக் காட்டி தான் ஒரு அதிருஷ்ட்டக்காரன்தான் என்றும் பெருமையடித்துக்கொண்டார்.

அவையெல்லாம் முடிவுக்கு வருவது இப்போது தெரிகிறது. வேலைவாய்ப்பு அதலபாதாளத்தை நோக்கி விரைகிறது. நாளொன்றுக்கு 30 ஆயிரம் பேர் வேலைவாய்ப்பு சந்தையை நோக்கி புதிதாக வருகிறார்கள், அதில் 500 பேருக்கு மட்டுமே புதிய வேலைவாய்ப்பு கிடைக்கிறது. உற்பத்தித்துறை இன்னும் 30% வேலைவாய்ப்பு இழப்பை சந்திக்கும் என எச்சாரிக்கைகள் வந்துவிட்டன. ஜிடிபி வானளவு உயர்வதாக காட்டப்பட்ட பித்தலாட்டங்கள் தமது பளபளப்பை இழந்துவிட்டது. ஃபோர்ஜரி செய்துகூட இனி ஜிடிபியை உயர்த்த முடியாது எனும் நிலையில் பாஜக இருக்கிறது. பொருளாதார சுணக்கம் ஒரு தொழில்நுட்ப பிரச்சினை என அமித்ஷா சொல்கிறார். ஆனால் அருண் ஜெட்லியோ பொருளாதார இழப்புக்கு என்ன செய்வது என ஆலோசனை நடத்தி அரசு கூடுதலாக 50000கோடி செலவிட்டு பொருளாதாரத்தை மீட்க முயற்சி செய்யப்போகிறோம் என்கிறார். இனி எந்த நம்பரை வைத்தும் மக்களை ஏமாற்ற முடியாது எனும் அளவுக்கு பொருளாதாரப் பின்னடைவு எல்லா மட்டங்களிலும் அம்பலமாகிவிட்டது. அதை மறைக்க இயலாமல் அரசு கையைப்பிசைகிறது.

மோடி படோடாபமாக அடிக்கல் நாட்டிய புல்லட் ரயிலும் திறந்துவைத்த நர்மதா அணையும் கவனிப்பாரற்ற செய்திகளாக கடக்கின்றது. இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் இது நிகழ்ந்திருந்தால் அதுகுறித்த செய்திச் சுனாமியில் நாம் மூழ்கிப்போயிருப்போம். இப்போதோ புல்லட் ரயில் பற்றி குஜராத்திகளே நக்கலடிக்கிறார்கள். சமூக வலைதள பிரச்சாரத்துக்கு நூற்றுக்கணக்கான கோடிகளை இறைத்த, சமூக ஊடக பொய்களை உற்பத்தி செய்ய தனி தொழிற்சாலைகளை நடத்திய பாஜகவின் தலைவர் அமித்ஷா “சமூக ஊடக செய்திகளை நம்பாதீர்கள்” என கதறும் நிலைக்கு வந்திருக்கிறார்.

சமீபகாலமாக வரும் மத்திய அரசு விளம்பரங்களில் மோடி வாயை பிளக்கும் காட்சிகள் வருவதில்லை. அதனை நிதின் கட்கரி போன்ற துணை நடிகர்கள் அலங்கரிக்கின்றார்கள். மோடி மூஞ்சை வைத்தெல்லாம் 2019ல் யாவாரம் செய்ய முடியாது என ஆர்.எஸ்.எஸ் வெளிப்படையாக அறிவிக்கிறது. கௌரி லங்கேஷ் படுகொலைக்குப் பிறகு சர்வதேச நெருக்கடிகள் அதிகரிக்கும் சூழல் வந்தது. உடனே மோகன் பாகவத் 50 நாடுகளின் தூதர்களுக்கு காலை விருந்து வைத்து நாங்கள் பாஜகவை இயக்கவில்லை.. பாஜகவும் எங்களை இயக்கவில்லை என வாக்குமூலம் கொடுக்கிறார்.

இன்னொரு போக்கையும் நீங்கள் கவனிக்க இயலும். இந்தியாவுக்கான அமைச்சர்களையும் பிரதமரையும் நாமினேட் செய்யும் அமெரிக்கா இப்போது ராகுல் காந்தியை அழைத்து சீராட்டுகிறது. 2019ல் பிரதமர் வேட்பாளாராக நிற்கத் தயார் எனும் அறிவிப்பை முதலாத்துவத்தின் கருவறையான அமெரிக்காவில் போய் வெளியிடுகிறார் ராகுல். மேலும் அங்கே பல முக்கியமான தலைகளை தொடர்ந்து சந்திக்கிறார் அவர். வரலாற்றில் முதல் முறையாக ராகுல் காந்திக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் நேர்மறையான செய்திகள் எல்லா ஊடகங்களிலும் வருகின்றன. இதுவரை அவரை முதிர்ச்சியற்றவர் என விளித்த, அவர் பற்றிய எதிர்மறை செய்திகளுக்கே முக்கியத்துவம் கொடுத்த ஊடகங்களின் இப்போக்கு கவனிக்கத்தக்கது. வாரிசு அரசியலால் ஒன்றும் தோஷமில்லை, ஆர்.எச்.எஸ்சில் கூட வாரிசு அரசியல் இருக்கிறது என ராகுலுக்கு மறைமுகமாக வரவேற்பளிக்கும் நடுப்பக்க கட்டுரையை எக்கனாமிக் டைம்ஸ் வெளியிட்டிருக்கிறது. இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ், இந்து குழுமமும் ராகுல் மீதான கரிசனத்தை காட்ட ஆரம்பித்திருக்கின்றன. யுவராஜாவின் வருகையை நமக்கு அறிவிப்பது மட்டுமல்ல இந்த மாற்றத்தின் நோக்கம். மாறாக தேவை தீர்ந்த தொத்தல் மாடு நீ என கிழட்டு ராஜாவுக்கு உணர்த்தும் சமிஞைகள் இவை.

மோடிக்கு படியளந்தவர்களும் விலகும் சூழல் மெல்ல கனிகிறது. ஏர்டெல், வோடபோன், ஐடியா ஆகிய கம்பெனிகளை நேரடியாக பாதிக்கின்ற முகேஷ் அம்பானிக்கு பெரும் லாபமளிக்கின்ற முடிவை டிராய் எடுத்திருக்கிறது. இரண்டு நிறுவனங்களுக்கு இடையே பரிமாறப்படும் அழைப்புக் கட்டணத்தை 14 பைசாவில் இருந்து 6 பைசாவாக குறைத்திருக்கிறது டிராய். பணமதிப்பிழப்பு மூலம் அமைப்புசாரா தொழில்களை சந்திக்கு கொண்டுவந்த மோடி ஜி.எஸ்.டி மூலம் முறைப்படுத்தப்பட்ட சிறு மற்றும் நடுத்தர தொழில்களை முடக்க ஆரம்பித்திருக்கிறார். அந்த வகையிலும் பாஜகவை ஆதரித்த பல முதலாளிகளை எதிர்திசைக்கு விரட்டியிருக்கிறார்.

கடவுளின் தூதனாக அறிமுகமாவோர் பிறகு தாமே கடவுள் எனும் நிலைக்கு நகர்வதுதான் வழக்கம். மோடியும் தன்னை கடவுளாக கருதிக்கொண்டிருக்ககூடும். ஆனால் அதற்கு அவர் ராம் ரஹீம் சிங் போல ஒரு சிறிய பரப்பில் ஆசிரமம் துவங்கியிருந்திருக்க வேண்டும். இந்தியா என்பது முதலாளித்துவத்துக்கும் இந்து அடிப்படைவாதத்துக்கும் இருக்கும் பெரிய வேட்டைக்காடு. இதனை ஒற்றை மனிதனின் விளம்பர அரிப்புக்காக கார்ப்பரேட்டுக்களும் ஆர்.எஸ்.எஸும் ஒரேயடியாக விட்டுக்கொடுக்க துணியமாட்டார்கள். மோடி புறங்கையை நக்கும்வரை பிரச்சினை இல்லை. முதலுக்கே மோசம் வரும் என்றால் அவர் அப்புறப்படுத்தப்படுவார்.  ஆர்.எஸ்.எஸ்சும் அதனை ஆதரிக்கும் என்றே கணிக்க வேண்டியிருக்கிறது. காரணம் மோடியின் இடத்தை நிரப்ப பல வழிகள் இருக்கிறது (காங்கிரசை வைத்துகூட அதனால் சாதிக்க இயலும்).

ஆனால் மோடி மீது இதுவரை முதலீடு அவரை அவ்வளவு சுலபமாக கிளம்ப விடாது. அந்த மூலதனம் அவர் தன்னை கடவுள் என நம்பவைத்திருக்கிறது. அவரை நம்பும் பல்லாயிரக்கணக்கான பக்தர்களையும் உருவாக்கிவிட்டிருக்கிறது. மோடியின் வீழ்ச்சியின் மூலம் அவர்கள் தாங்கள் அம்மணமாக்கப்பட்டதாக உணர்வார்கள். அப்படி நடந்தால் மோடியும் அவர் பக்தர்களும் கணிக்க இயலாத கோமாளித்தனங்களையும் கொடூரங்களையும் செய்யக்கூடும். முடியிழந்த ராஜாக்கள் அடிபட்ட நாயைப்போன்றவர்கள். ஒன்று அவர்கள் வாலை சுருட்டிக்கொண்டு ஓடக்கூடும் அல்லது கிடைப்பவன் மீது பாய்ந்து பிராண்டக்கூடும்….

ஆகவே கவனமாயிருங்கள்.

Advertisements

நவோதயா பள்ளி – ஏற்றுக்கொள்வோம், பிறகு அனிதாக்களை 5 ஆம் வகுப்பிலேயே தூக்கிலிடுவோம்.

மத்திய அரசின் நவோதயா பள்ளிகளுக்கு தடையில்லா சான்று வழங்கும்படி தீர்ப்பளித்திருக்கிறது உயர்நீதிமன்ற மதுரைக்கிளை. சொன்ன நீதிபதி பாஜகவின் பொது சிவில் சட்டத்தை ஆதரித்து பேசியவராம். நியாயத்தையும் தர்மத்தையும் வாட்சப் வழியே மட்டும் கற்றுணர்ந்த பலர் இந்த தீர்ப்பை கொண்டாடித் தீர்க்கிறார்கள். நவோதயா இல்லாததால்தான் தமிழக கல்வித்தரம் நாசமாய்போய்விட்டதென அம்பிகள் எல்லோரும் ஃபார்வேர்டு மெசேஜ் வழியே புகாரளிக்கிறார்கள். பெருங்குடிகாரன் ஏதோ ஒரு சரக்கு கிடைத்தால் போதும் என தவிப்பதுபோல சுயசிந்தனையற்ற மக்கள் பலர் சி.பி.எஸ்.சி, நீட், நவோதயா என கிடைக்கும் எல்லா வழியில் இருந்தும் பாபவிமோசனம் பெற்றுவிடலாமென வாட்சப் வழியே நம்பி அவற்றை வெறித்தனமாக ஆதரிக்க ஆரம்பிக்கிறார்கள்.

மிகப்பலரை வசீகரித்த ஒரு அம்சம் நவோதயாவில் இந்த ஆண்டு +2 படித்து நீட் தேர்வெழுதிய 14000 (+சொச்சம்) பேரில் 7000 பேர் இந்தியா முழுக்க மருத்துவம் படிக்க தேர்வாகியிருக்கிறார்கள் எனும் தகவல். இதில் எத்தனை எம்.பி.பி.எஸ் என்பது தெரியவில்லை. ஆனாலும் 580+ பள்ளிகளில் இருந்து 7000 டாக்டர்கள் எனும் மந்திர எண் மிடில்கிளாசுக்கு உச்சகட்ட கிளுகிளுப்பூட்டுகிறது. நம் ஊரில் அப்படியொரு பள்ளி இருந்து அதில் எப்படியாவது நம் பிள்ளையை சேர்த்துவிட்டால் அவன் மருத்துவராக 50% வாய்ப்பிருக்கிறது எனும் எண்ணம் அவர்களது பெருமளவு கவலைகளுக்கு வடிகாலாக இருக்கிறது. அதனால் அவர்கள் நவோதயாவை கண்மூடித்தனமாக ஆதரிக்க முற்படுகிறார்கள்.

நவோதயா பள்ளிகளில் 6 முதல் 12 ஆம் வகுப்புவரை மட்டுமே உண்டு. 5 ஆம் வகுப்புவரை மற்ற பள்ளிகளில் பயின்ற மாணவர்கள் நுழைவுத்தேர்வு எழுதி நவோதயா பள்ளிகளில் சேரவேண்டும். சராசரியாக நூறில் இருவர் தேர்வாகிறார்கள். தமிழகத்தில் 10 லட்சம் மாணவர்கள் ஒவ்வோர் வகுப்பிலும் பயில்கிறார்கள் (5 ஆம் வகுப்பு மாணவர்கள் எண்ணிக்கை இன்னும் கனிசமாக இருக்கும்). ஒப்பீட்டளவில் மிக அதிக அளவு நகர்ப்புற மாணவர்களைக் கொண்ட மாநிலம் இது. அவர்களின் பெற்றோர்கள் பலர் இனி நவோதயாவை ஒரு வெறித்தனமான லட்சியமாக வரித்துக்கொள்வார்கள். அதற்கான தயாரிப்பு இரண்டு மூன்றாம் வகுப்பிலேயே துவங்கும். இப்போது பத்தாம் வகுப்பு மாணவர்களும் 12ஆம் வகுப்பு மாணவர்களும் வதைமுகாம்களுக்கு ஒப்பான சூழலில் வாழ்கிறார்கள். பள்ளியில் கூடுதல் வகுப்பு, 10 ஆம் வகுப்பு என்றால் 2 மணிநேரத்துக்கும் குறையாத டியூஷன், 12 ஆம் வகுப்பு எனில் குறைந்தது 3 பாடங்களுக்கு டியூஷன். இப்போது நீட் பயிற்சி கூடுதலாக இணைய இருக்கிறது.

இப்போது வரைக்கும் ஓரளவுக்கு நிம்மதியாக இருப்பது ஆரம்பப்பள்ளி வகுப்பு சிறார்கள்தான். இனி 10, 11, 12 ஆம் வகுப்பு குழந்தைகளின் பெற்றோர்களைப் போல 4, 5 வகுப்பு பெற்றோர்களும் பெரும் பதட்டத்துக்கு ஆட்படுவார்கள். இது ஒன்றும் மிகையான அனுமானமல்ல. என் அனுபவத்தில் இந்த காலகட்டத்தில்தான் (10, 12 ஆம் வகுப்பு) பெற்றோர்களால் பிள்ளைகளும், பிள்ளைகளால் பெற்றோரும் பெரும் மனஉளைச்சலுக்கு ஆளாகிறார்கள். காரணம் பொதுத்தேர்வு, அந்த மதிப்பெண் மூலம் மட்டுமே தெரிவு செய்ய முடிகிற உயர் கல்வி வாய்ப்புக்கள். நவோதயா இந்த போட்டியை இன்னும் அடிமட்டத்துக்கு கொண்டுபோய் ஐந்தாம் வகுப்பையே உச்சகட்ட போட்டியுள்ள களமாக மாற்றும்.

ஏற்கனவே உயர்கல்வி போட்டித்தேர்வு பயிற்சி மையங்கள் ஆண்டுக்கு 25 ஆயிரம்கோடி கல்லா கட்டுகின்றன. நீட் அதனை 1 லட்சம் கோடியாக உயர்த்தவிருக்கிறது. இதில் ஆரம்பப்பள்ளியிலேயே நுழைவுத்தேர்வு எனில் என்ன ஆவார்கள் குழந்தைகள்..? ஒருவனுக்கு லட்சம் ரூபாய் பரிசு என அறிவித்துவிட்டு பல லட்சம் பேரிடம் கோடிகளில் பணம் பிடுங்கும் லாட்டரி வியாபாரம்போல மத்திய அரசு நவோதயாவை துவங்கியிருக்கிறது. ஆனால் இங்கே பரிசு தரப்போவது மத்திய அரசு, லாட்டரி வியாபாரத்தை தனியார் பயிற்சி மையங்கள் செய்யும்.

தமிழகத்தில் மற்ற மாநிலங்களைவிட நவோதய மோகம் தூக்கலாகவே இருக்கும். காரணம் படிப்பின் மீது அதீத நம்பிக்கை கொண்ட மக்கள் நாம். எதிர்கால வாழ்வுக்கு காலணாகூட சேமிக்காமல் சக்திக்கு மீறி கடன் வாங்கி பிள்ளைகளை பள்ளிக்கு அனுப்பும் பெற்றோர்கள் பலர் இங்கிருக்கிறார்கள். வீட்டில் ரேஷன் அரிசியில் சமைப்பார்கள் என்பதால் மதிய உணவு கொண்டுவராத மெட்ரிக் பள்ளி பிள்ளையை நான் பார்த்திருக்கிறேன் (அந்த வறுமையிலும் அவர்கள் ஆண்டுக்கு 30ஆயிரம் கட்டி மகளை படிக்க வைக்கிறார்கள்). தமது ஊதியத்தில் மூன்றில் ஒரு பங்கை பிள்ளைகளின் பள்ளிக் கட்டணமாக செலுத்திவிட்டு மிச்ச பணத்தில் அவல வாழ்வு வாழும் குடும்பங்களை கொஞ்சம் மெனக்கெட்டால் உங்களாலும் பார்க்க இயலும். குடிசைப் பகுதியில் இருந்து வருவதால் தம் வீட்டு முகவரியை சொல்ல கூச்சப்படும் குழந்தைகள் பலரை சந்தித்திருக்கிறேன், (அவர்கள் தனியார் பள்ளிகளில் பயில்கிறார்கள்). பள்ளிகளில் கண்டறியப்படும் கற்றல் குறைபாடு கொண்ட மற்றும் நுண்ணறிவுக் குறைபாடு கொண்ட சிறார்கள் குறித்து பெற்றோர்களிடம் பேசக்கூட முடிவதில்லை. ஒன்று அவர்கள் முரட்டுத்தனமாக மறுப்பார்கள் இல்லை தமது பிள்ளைகள் படிப்புக்காக எத்தனை சிரமங்களை எதிர்கொள்கிறோம் என விளக்குவார்கள். தம் பிள்ளைகளால் மற்ற பிள்ளைகளைப்போல படிக்க முடியாது என்பதை அனேக பெற்றோரால் ஏற்கவே முடிவதில்லை.

நான் சந்தித்த ஒரு தாய் தான் அணிந்திருந்த எல்லா நகைகளையும் கர்த்தருக்கு காணிக்கையாக செலுத்திவிட்டதாக சொன்னார். வேண்டுதல் ஒன்றுதான் மகன் பத்தாம் வகுப்பில் (அவர்) சொல்லிக்கொள்ளும்படியான மதிப்பெண் வாங்க வேண்டும். என் நண்பர் பணியாற்றும் பள்ளியில் படிக்கும் குழந்தைக்கு எழுத்து கொஞ்சமும் வரவில்லை. அதிகபட்சமாக 5 மதிப்பெண் மட்டுமே அவரால் பெற முடிகிறது. சிறப்பு குழந்தைகளுக்கான ஆசிரியராலும் அவர் எழுத்துத் திறனை மேம்படுத்த இயலவில்லை. ஆற்றுப்படுத்துனரான நண்பர் அந்த குழந்தையின் தாழ்வுமனப்பான்மையை கருத்தில்கொண்டு வேறொரு சிறப்பு பள்ளியை பரிந்துரைத்தார். ஆனால் அக்குழந்தையின் அம்மா அந்த யோசனையை மூர்க்கமாக மறுக்கிறார். காரணம் அந்தப் பள்ளி அவர் கனவு, ஒரு சாதனை, ஆறாண்டுகால உழைப்பு அவர் மகள் கல்வியில் முதலீடாக இருக்கிறது. பக்கத்துல இருக்குறவங்க வயித்தெரிச்சல்படுறாங்க, நீங்களும் அவங்களுக்கு தக்க பேசுறீங்களா? எனும் கேள்விக்கு நண்பரால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை.

தான் எதிர்பார்த்த மதிப்பெண் தன் மகளுக்கு +2வில் வராத நிலையில் நண்பர் ஒருவர் என்னிடம் சொன்ன வாக்கியம் “நாங்கள் (எங்கள் மகளால்) ஏமாற்றப்பட்டதாக உணர்கிறோம். உறவினர்களை எதிர்கொள்ள அவமானமாய் இருக்கிறது, அதனால் தொலைபேசியைக்கூட எடுக்க மனமில்லை”. மிட் டேர்ம் தேர்வில் 3 பாடங்களில் தேர்ச்சியடையாத ஒரு மாணவரது அப்பா ”இவன் அடுத்த பரீட்சையிலயும் இப்படி மார்க் எடுத்தா நாங்க (பெற்றோர் இருவரும்) தற்கொலை பண்ணிக்கிறதைத் தவிர வேறவழியிலை” என மகன் முன்னாலேயே அழுகிறார். இவையெல்லாம் மிகையான எதிர்வினைகளாக தோன்றலாம். ஆனால் பெருந்தொகையான பெற்றோரின் மகிழ்ச்சி, கவலை, வெற்றி, தோல்வி, நம்பிக்கை, அவமானம் என சகலத்தையும் தீர்மானிக்கும் சக்தியாக பிள்ளைகளின் மதிப்பெண் இருக்கிறது. அதுதான் வெற்றிகரமான பள்ளி என கருதப்படுபவற்றை நோக்கி பெற்றோர்களை ஓடவைக்கிறது. அப்படியான ஒரு பள்ளியில் தன் குழந்தையை சேர்க்க எந்த எல்லைக்கும் செல்ல தயாராய் இருக்கும் பெற்றோர்கள் இங்கே மிக மிக அதிகம்.

இந்த களச்சூழலில் இருந்து நவோதயாவைப் பாருங்கள். மாவட்டத்துக்கு ஒரு பள்ளி. அதில் அதிகபட்சம் வகுப்புக்கு 50 பேர் என்று வைத்தாலும் தமிழகம் முழுக்க 1500 பேருக்கு வாய்ப்பு கிடைக்கலாம். தோராயமாக 10 லட்சம் பேர் இருக்கும் இடத்தில் அதிக கற்றல் திறன் கொண்ட 1500 பேரை பொறுக்கி எடுத்து அவர்களுக்கு உச்சபட்ச வசதிகளை கொடுத்து அவர்களை இன்னும் திறமையாக தேர்வெழுதும் மாணவர்களாக உருவாக்கப்போகிறார்கள். குறைந்தபட்சம் பள்ளிக்கல்வி செலவில் 6 லட்சம் ரூபாயை மிச்சம் பிடிக்கவும், அதன் பிறகான கல்லூரி செலவில் இன்னும் அதிகம் மிச்சம் பிடிக்கவும், ஒரு வெற்றிகரமான பெற்றோராக தம்மை நிரூபிக்கவும் உள்ள பெரும் வாய்ப்பு நவோதயா பள்ளி சீட்டுக்களுக்கான ரேஸ்தான். ஆகவே தமிழக மிடில்கிளாஸ் ஒரு வெறித்தனமான முனைப்போடு தம் பிள்ளைகளை ஆரம்பப்பள்ளியிலேயே நவோதயா நுழைவுத்தேர்வுக்கு தயார் செய்யும். அமைச்சர்கள் தம் அதிகாரத்தின் கடைசி துளியையும் சுவைக்க விரும்புவதுபோல இவர்கள் நவோதயா சீட்டுக்காக எந்த விலையையும் கொடுப்பார்கள்.

அந்த கனத்தை சுமக்கப்போவது, நவோதயா பள்ளி என்றால் என்னவென்றே தெரியாத சிறார்கள். ஒப்பீட்டளவில் நெருக்கடியற்ற ஆரம்பப்பள்ளி வகுப்புக்களில் உள்ள பிள்ளைகளை பயிற்சி வகுப்புக்கு அனுப்பும் துயரங்களை நாம் பார்க்கவிருக்கிறோம். இனி ஆறாம் வகுப்பு மாணவர்களை 4 பிரிவில் அடக்கலாம்.

நவோதயாவை அறிந்திராத குழந்தைகள்

அறிந்திருந்தாலும் அதனை அனுகவியலாத குழந்தைகள்

அணுகி தேர்வாகாத பிள்ளைகள்

நவோதயா பிள்ளைகள்.

இதுவரை, நகரம் –கிராமம் என இருந்த பிரிவினை சற்றே மாறி அரசுப்பள்ளி தனியார் பள்ளி என்றானது. பிறகு தனியார் பள்ளி – நாமக்கல் பள்ளி என்றானது. அது இப்போது மாநில பாடம் – சி.பி.எஸ்.சி என்று இருக்கிறது. இனி அது நவோதயா – ஏனையை பள்ளிகள் என்று ஆகப்போகிறது. ஒரு பிரிவு மாணவர்களை மேம்பட்டவர்களாக காட்டி இன்னொரு பிரிவினரை தாழ்வுமனப்பான்மைக்கு தள்ளுவது இங்கே பல ஆண்டுகளாக வழக்கத்தில் இருக்கிறது. அந்த பிளைவை இன்னும் கூர்மைப்படுத்த நவோதயா மோகத்தால் முடியும். 14,000 பேரில் 7000 பேரை மருத்துவம் போன்ற உயர்படிப்புக்கு அனுப்ப முடிகிற ஒரு பள்ளியை ஒரு தொழிற்சாலையாகவே கருத முடியும்.  முழுக்க புத்திசாலிகளால் நிறைந்திருக்கும் பள்ளி அடிப்படையில் தவறானது. கற்றல் குறைபடு உள்ள சிறார்களைக்கூட ஒரு பள்ளி கூடுமானவரை நிராகரிக்கக்கூடாது.

நடைமுறை சிரமங்கள் இருக்கட்டும். நவோதயா போன்ற ஒரு பள்ளியை அரசே நடத்துவது அறமற்ற செயல். குடிநீரும், கழிப்பறையும் இல்லாத பள்ளிகள், போதுமான ஆசிரியர்கள் இல்லாத ஏராளமான பள்ளிகளை நாடுமுழுக்க வைத்துக்கொண்டு அதில் படிக்கும் குழந்தைகளுக்கும் வாய்ப்பளிக்கிறோம் என பாசங்கு செய்து நுழைவுத்தேர்வு வைப்பது உச்சகட்ட வக்கிரம். எல்லா வசதிகளோடு ஒருசில குழந்தைகளை அரசே படிக்க வைப்பதும், ஏனைய லட்சக்கணக்கான சிறார்களை பிசைக்காரர்களைப் போல கிடைப்பதை வாங்கிக்கொள் என படிக்கவைப்பதும் அநீதி என்பது உங்களுக்கு புரியவில்லையா? 90 மார்க் இல்லை என்பதற்காக உங்கள் பிள்ளையை வராண்டாவில் உட்காரவைத்தால் ஒத்துக்கொள்வீர்களா? நவோதயா எனும் பெயரில் அரசு அதைவிட கேவலமான காரியத்தை செய்வதை எப்படி கல்வி வளர்ச்சி என் நம்மால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது? நுழைவுத்தேர்வு எழுதாத மற்றும் அதில் தேறாத பிள்ளைகள் சிறந்த கல்விச்சூழலில் படிக்க வக்கற்றவர்கள் என அரசு மறைமுகமாக கொடுக்கும் அறிவிப்புதான் நவோதயா பள்ளிகள். ஒரு கல்வி நிலையத்துக்குள்ளேகூட அதிக மதிபெண் பெறுபவரை ஒருவிதமாகவும் குறைவான மதிப்பெண் பெறுபவரை வேறுவிதமாகவும் நடத்துவதே ஒரு மனித உரிமை மீறல். நீங்கள் அதனை சட்டப்படியேகூட தண்டிக்க இயலும். ஆனால் அதன் எலைட் வடிவமாக ஒரு பள்ளியை அரசே நடத்துவது அக்கிரமம் இல்லையா?

எல்லா திட்டங்களையும் குறை சொல்கிறோம் என உடனடியாக தேசபக்தர்கள் எதிர்வினையாற்றுவார்கள். அவர்களுக்கு பதிலளிக்க பல உதாரணங்களை கொடுக்க இயலும். வடசென்னையில் டான்பாஸ்கோ சபையின் பாலிடெக்னிக் மற்றும் ஐ.டி.ஐ செயல்படுகிறது. பல இடங்களில் உள்ள டான்பாஸ்கோ பள்ளிகளில் படிப்பவர்களில் பத்தாவது தேறாதவர்கள் அல்லது குறைவான மதிப்பெண் பெற்று 12 ஆம் வகுப்பு படிக்க ஆர்வமில்லாதவர்கள் படிப்பதற்காக உருவாக்கப்பட்ட நிறுவனம் அது. அவர்கள் நன்றாக படிக்கும் மாணவர்களை மட்டும் தங்கள் அடையாளமாகவும் வெற்றியாகவும் கருதவில்லை, படிப்பு வராத மற்றும் பள்ளிக் கல்வியை தொடர விரும்பாதவர்களுக்குமான ஒரு உயர் கல்வியை கொடுக்கிறார்கள். அதே நிறுவனத்தின் உளவியல் சேவைப்பிரிவு பள்ளிகளுக்கு சிறப்பு ஆசிரியர்களை நியமிக்கும் வேலையை செய்கிறது. அந்த ஆசிரியர்களின் சம்பளத்தில் பாதியை டான்பாஸ்கோ ஏற்றுக்கொள்கிறது (. அவர்கள் நல்ல மதிப்பெண் பெறும் மாணவர்களுக்கு பரிசளிப்பதோடு தங்கள் கடமையை முடித்துக்கொள்ளவில்லை.

தஞ்சை ஒரத்தநாடு அருகே உள்ள பூவத்தூர் கிராமப் பள்ளியில் சென்ற ஆண்டு பத்தாம் வகுப்பு தேர்வில் 2 மாணவர்கள் மட்டும் தோல்வியடைந்தார்கள். அவர்கள் இருவரும் போதிய நுண்ணறிவுத்திறன் இல்லதவர்கள். கடுமையான குறைபாடு உள்ளவர் 1 பாடத்தில் மட்டும் தேறினார். ஓரளவு குறைபாடு உள்ளவர் ஒரே பாடத்தில் மட்டும் தோல்வியடைந்தார். அந்த மாணவர்கள் நிச்சயம் தோல்வியடைவார்கள் என்பதை அறிந்தேதான் அந்த தலைமை ஆசிரியர் தேர்வுக்கு அனுமதித்திருக்கிறார். ஒரு தலைமை ஆசிரியராக 100% தேர்ச்சியை  தெரிந்தே இழந்து சிறு தோல்வியை சந்தித்திருக்கிறார். ஆனால் அந்த இரு மாணவர்களுக்கும் இது மகத்தான் வெற்றி இல்லையா!! (அந்த பள்ளியின் தலைமை ஆசிரியர் குணசேகர் அந்த மணவர்களின் முயற்சியைத்தான் தமது பெரும் சாதனையாக நினைக்கிறார் –  தகவலுக்காக).

ஒரு சாதாரண தலைமை ஆசிரியர் கண்டிப்பாக தோல்வியடையும் மாணவனுக்கும்கூட போட்டியிடும் வாய்ப்பு மறுக்கப்படக்கூடாது என நினைக்கிறார். ஒரு கல்வி நிறுவனம் தமது மாணவர்களில் குறைவான மதிப்பெண் பெறுவோரும்கூட உயர்கல்வி வாய்ப்பை இழந்துவிடக்கூடாது என்பதற்காக புதிய கல்வி நிறுவனத்தையே துவங்குகிறது. கல்விப் புலத்தை சரியான திசையில் கொண்டு செல்ல இப்படியான வழிகாட்டிகள் நமக்கு மிக அருகாமையிலேயே இருக்கிறார்கள். இந்திய அரசுகள் கும்பிட்டுத்தொழும் அமெரிக்காவோடு ஒப்பிட்டாலும் நவோதயா பள்ளிகள் செயல்படுவது ஒரு சமூக விரோத செயல்தான். ஹிந்தி திணிப்பெல்லாம் இரண்டாம் காரணி. உண்மையில் அது சமூகநீதிக்கு எதிரானது மட்டுமல்ல நீதிக்கே எதிரானது. அது கல்வித்துறையை மேம்படுத்தியதற்கான எந்த ஆதாரமும் இதுவரை இல்லை. அதிக நவோதயா பள்ளிகளைக் கொண்ட உ.பி கல்வித்தரத்தில் கடைசியிலும் கடைசி படியில் இருக்கிறது.

அனிதா போன்ற எளிய மாணவர்களை உயர்கல்வி வாய்ப்பில் இருந்து விரட்டிவிடுவதற்கான பல திட்டங்களை அரசு பல தளங்களில் இருந்தும் செயல்படுத்துகிறது. ஆரம்பப் பள்ளிகளுக்கு ஆசிரியர்களையே நியமிக்காமல் இருப்பது, நீட் தேர்வு, ஐந்து & எட்டாம் வகுப்புக்களுக்கு பொதுத்தேர்வு, உயர்கல்வி உதவித்தொகை குறைப்பு, பல்கலைக் கழகங்களுக்கான நிதியை வெட்டுவது என்பவை எல்லாமே பாமர மக்கள் உயர்கல்வி பயில்வதை நிறுத்தும் பல்வேறு உத்திகள்தான். நவோதயா என்பது அத்தகைய நடவடிக்கைகளின் காஸ்ட்லி வெர்ஷன். அதன் மூலம் ஒரு தரப்பு மக்களுக்கு போதையூட்டி இன்னொரு தரப்பு பிள்ளைகளை லாயக்கற்றவர்கள் என முத்திரை குத்தி ஒதுக்குவதே அதன் நோக்கம். இப்போது மாநில பாடத்திட்டம் மட்டமானது என மாணவர்களும் பெற்றோர்களும் நம்புவதுபோல நவோதயா வந்தால் மற்ற பள்ளிகள் மட்டம் என மக்களும் மாணவர்களும் நம்புவார்கள். அவர்கள் நம்பிக்கையை 6 ஆம் வகுப்பிலேயே கொன்றுவிட்டால் 12 ஆம் வகுப்பில் அனேகமாக போட்டியே இருக்காதில்லையா?

ஏழை மாணவர்களின் உயர்கல்வி வாய்ப்பை பறிப்பது என்பது மலிவான கூலிகளை உற்பத்தி செய்யும் நுட்பம். மிக அதிக அளவு மாணவர்கள் உயர்கல்வி பயிலும் மாநிலங்களில் (தமிழகம், கேரளா) அடிமட்ட வேலைகளுக்கு ஆட்கள் கிடைப்பதில்லை. அங்கெல்லாம் வேலைக்கு வருவது ஏழைகளின் உயர்கல்விக்கு வாய்ப்பு குறைவாக உள்ள மாநில இளைஞர்கள்தான்.

நவோதயாவின் நோக்கம் எதுவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். ஆனால் அதன் விளைவு மேற்சொன்னபடிதான் இருக்கப்போகிறது. அரசுப் பள்ளிகளை முற்றிலுமாக அழித்தொழிக்க எல்லா வேலைகளையும் செய்யும் இந்த அரசாங்கம் நவோதயா எனும் பெயரில் ”அரசுப்” பள்ளிகளை கொண்டுவர இத்தனை முனைப்பாக இருப்பதில் இருந்தே அதன் பின்னால் ஒரு மோசமான உள்நோக்கம் இருப்பதை உணர இயலும். குழந்தைகளை வெறும் போட்டியாளர்களாக உருவாக்கும் இன்றைய முதலாளித்துவ சமூகத்தை இன்னும் கொடூரமான எல்லைக்கு இட்டுச்செல்வதைத்தான் நவோதயா செய்யும். அது உங்கள் குழந்தைகளை ஒன்றும் செய்யாமல் போகலாம் ஆனால் யாரோ  ஒருவரின் பிள்ளைகளை உளவியல்ரீதியாக கொல்லத்தான் போகிறது. யாரோ ஒரு குழந்தை கொல்லப்படுவதை உங்களால் இயல்பாக கடந்து போக இயலும் என்றால் நவோதயாவை அமைதியாக ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். இல்லை என்றால் இந்த நவோதயா எனும் கல்வித்தீண்டாமைக்கு எதிரான உங்கள் குரலை பதிவுசெய்யுங்கள்.

கௌரிக்கு மரணமில்லை.

கர்னாடகாவின் (பெங்களூரில் வசிக்கும்) மூத்த பத்திரிக்கையாளர் கௌரி லங்கேஷ் சுட்டுக்கொல்லப்பட்ட செய்தி கிடைக்கும்வரை அவரை நம்மில் பலருக்கும் தெரிந்திருக்காது. அதனை அவரும் தெரிந்துவைத்திருப்பார். தாம் குறிவைக்கப்பட்டிருக்கிறோம் என்பதையும் யாரால் குறிவைக்கப்பட்டிருக்கிறோம் என்பதையும்கூட அவர் அறிந்து வைத்திருப்பார். அர்னாப் போல ஊடகவியலில் நக்கிப்பிழைத்து சுகவாழ்வு வாழ இயலும் என்பதையும் அவர் அறியாதவர் அல்ல. ஆனாலும் கௌரி ஏன் மரணத்தை பரிசளிக்கின்ற பெரிய அங்கீகாரமளிக்காத வாழ்வை தெரிவு செய்ய வேண்டும்?

காரணம் அவர் வாழ்வதன் பொருளை உணர்ந்தவர். தன் சுயத்தை மதிக்கவும் அதனை மறைத்துக்கொண்டு வாழும் போலி சுகவாழ்வை வெறுக்கவும் கற்றிருந்தார். அவர் இந்துத்துவ எதிர்நிலைப்பாடு என்பதில் மட்டும் உறுதியாக இருந்திருகவில்லை. பாஜக எதிரணியில் உள்ள காங்கிரஸ் நடத்திய திப்பு ஜெயந்தி கொண்டாட்டங்களை அவர் எதிர்த்தார். காங்கிரஸ் மந்திரிகள் ஜார்ஜ், சிவகுமார் ஆகியோரது ஊழல்களை கடுமையாக அம்பலப்படுத்தி வந்தார். சுருங்கச்சொன்னால் அவர் தன் கொள்கையின் வழிநின்று மகிழ்ச்சியை கண்டடைந்தார். ஒரு சித்தாந்தத்தின் மீதான வெறுப்பு அவரை வழிநடத்தியதாக யாரும் கருதிவிட வேண்டாம் என்பதற்காக இதனை குறிப்பிட வேண்டியிருக்கிறது. ஒரு பொறுப்பான பத்திரிக்கையாளரின் எந்த தகுதியிலும் அவர் சமரசம் செய்துகொள்ளவில்லை.

மரணம் ஒவ்வொரு நாளும் நம் பின்னால் நின்றுகொண்டுதான் இருக்கிறது. ஒரு டெங்கு கொசுவாலோ, குடிகார வண்டியோட்டியோ, தெருவில் நிற்கும் வெறிநாயோ யாரால் வேண்டுமானாலும் உங்களுக்கு மரணத்தை  பரிசளிக்க முடியும். எல்லோருக்குமான அந்த நீண்ட பட்டியலில் கௌரிக்கும் கல்புர்கிக்கும் இந்தித்துவ அடிப்படைவதிகள் எனும் அபாயம் கூடுதலாக இணைந்திருந்தது. எப்படி சொறிநாய்க்கு பயந்து நீங்களும் நானும் வீட்டுக்குள் முடங்குவதில்லையோ அப்படியே கௌரியும் இந்துத்துவ அடிப்படைவாதிகளுக்கு பயந்து முடங்கியிருகவில்லை. இந்துத்துவாவின் கொலைப் பட்டியலில் இருந்து தப்பிப்பது அவர் இலக்காக இருந்திருக்க முடியாது. ஒரு கொசுவோ அல்லது ஒரு மதவெறியனோ யாரலோ அல்லது எதுவாலோ கொல்லப்படும் வரை ஒவ்வொரு நாளையும் வாழ்ந்துவிடுவது என்பதையே துணிச்சல் கொண்ட எல்லோரும் தீர்மானமாக கொண்டிருக்கிறார்கள். கௌரி லங்கேஷ்சும் அப்படியே வாழ்ந்திருக்கிறார் என்பதை அவர் குறித்த செய்திகள் சொல்கின்றன.

அடிப்படைவாதம், ஊழல் போன்றவற்றை எதிர்ப்பது மட்டுமல்ல கன்னையா குமார், ஜிக்னேஷ் மேவானி போன்ற இளம் செயற்பாட்டாளர்களை கர்னாடகாவுக்கு அறிமுகம் செய்திருக்கிறார். பிணை விதிமுறை காரணமாக தார்வாடில் 2 மாதங்கள் தங்கியிருந்தபோதுகூட அந்த பகுதியில் மக்களை ஒருங்கிணைக்கும் பணியை செய்தார். கர்நாடகா என்பது குஜராத்தின் சற்றே காரம் குறைவான நகல். அங்கே தலித் ஆதரவு செயல்பாடுகளை தொடர்ந்து ஒருங்கிணைக்க அசாத்திய துணிவு வேண்டும். அது கௌரிக்கு இருந்த்து. கர்நாடக பார்ப்பனீய அடாவடித்தனங்களை எதிர்ப்பதிலும் இடதுசாரி, தலித் மற்றும் மனித உரிமை இயக்கங்களை ஓரணியில் திரட்டுவதிலும் அவர் தொடர்ந்து தொய்வின்றி பணியாற்றியிருக்கிறார்.

தபோல்கர், பன்சாரே, கல்புர்கி ஆகியோரை கொன்ற 7.65 மில்லி மீட்டர் நாட்டுத்துப்பாக்கிதான் கௌரியையும் கொன்றது. அப்படியானால் அடிப்படைவாதம் வென்றுவிட்டது என்று பொருளா?

கொலைகள் மூலம் ஜெயிக்கலாம் என்றால் சர்வாதிகாரிகளால் உலகை எளிதாக ஆண்டிருக்க முடியும். நிஜம் அப்படி இருந்திருக்கவில்லை, இருக்கப்போவதும் இல்லை. வெறும் சொற்களை ஆயுதமாகக் கொண்ட கௌரி எனும் ஒடிசலான பெண் மொத்த இந்தியாவையும் ஆளும் தீவிரவாதிகள் பற்றி அச்சமின்றி தன் இறுதிநாள் வரை வாழ்ந்தார். ஆனால் எல்லா ஆயுதங்களும் இருந்த ஹிட்லர் ஒரு கோழையாக எலியைப்போல ஒளிந்தே வாழ்ந்தார். துப்பாக்கிகள் சிந்தனையை கொல்லும் எனில் அவை தபோல்கரை, பன்சாரேவை கொன்றபோதே கௌரி உருவாகாமல் தடுத்திருக்க முடியும். மனித இனம் துப்பாக்கிகளை செய்யக் கற்பதற்கு பன்னெடுங்காலம் முன்பே சிந்திக்க கற்றுக்கொண்டுவிட்டது. சிந்தனைத் திறன் உள்ளவரை கௌரிகளும் பன்சாரேக்களும் உருவாகிக்கொண்டே இருப்பார்கள். கண்ணையா குமாரை இந்துத்துவ பொறுக்கிகள் நீதிமன்ற வளாகத்திலேயே தாக்கினார்கள். அரசு, போலீஸ், நீதிமன்றம் என எதுவும் உன்னை காப்பாற்றாது என்பதை அவர்கள் கண்ணையாவுக்கு தங்கள் வன்மம் நிறைந்த மொழியில் சொன்னார்கள். ஆனால் கண்ணையா அதன்பிறகுதான் இன்னும் வீரியத்தோடு சமூகப்பணிக்கு வந்தார்.

பகத்சிங், 23 வயதில் தூக்கிலேற்றப்பட்ட நாள்வரை அவருக்கு இரண்டு வாய்ப்புக்கள் இருந்தது. மன்னிப்பு எனும் ஒற்றை வார்த்தை அவரது நீண்ட ஆயுளை உறுதி செய்திருக்கும். ஆனால் அவர் நீண்ட வாழ்நாள் எனும் வாய்ப்பை தெரிவு செய்யவில்லை, மாறாக வாழ்வை தெரிவுசெய்தார்.  யானுஷ் கர்ச்சாக் எனும் மருத்துவர் வார்சா நகரில் ஆதரவற்ற சிறார்களுகான விடுதி ஒன்றை நிர்வகித்து வந்தார். ஹிட்லரின் படைகள் அந்த நகரை கைப்பற்றியபோது ஆதரவற்ற சிறார்களை கொல்ல உத்தரவிடப்பட்டது. ராணுவ அதிகாரி யானுஷுக்கு இரண்டு வாய்ப்புக்களை வழங்கினார் ஒன்று விடுதியை விட்டு வெளியேறி வாழ்வது அல்லது விடுதியில் உள்ள குழந்தைகளோடு சேர்த்து கொல்லப்படுவது. அவர் தயக்கம் ஏதுமின்றி இரண்டாம் வாய்ப்பை தெரிவு செய்தார். மரணம் அருகாமையில் இருந்த அந்த தருணத்திலும் அவர் தம் பிள்ளைகள் அச்சமின்றி அச்சூழலை கழிக்க உதவினார். கல்புர்கி, கௌரி, பன்சாரே, தபோல்கர் எல்லோருக்கும் காலம் அப்படியான ஒரு வாய்ப்பை வழங்கிற்று. அவர்கள் சமரசம் செய்து பிழைத்திருப்பது எனும் வாய்ப்பை மகிழ்வோடு புறக்கணித்தார்கள். தம் கொள்கைகளுக்காகவும் மக்களுக்காகவும் உழைத்தார்கள்… சுருங்கச்சொன்னால் அவர்கள் வெறுமனே பிழைத்திருக்கவில்லை ஒரு அர்த்தமுள்ள வாழ்வை வாழ்ந்தார்கள்.

சூழல் நமக்கும் அப்படியான ஒரு வாய்ப்பை வழங்குகிறது. வலதுசாரி சித்தாங்களின் பின்னால் போய் வேறு காரணங்களால் சாகும்வரை வாழ்வதா (அங்கேகூட ரியல் எஸ்டேட், கள்ளக்காதல் விவகாரங்களால் கொல்லப்படும் வாய்ப்பு இருக்கிறது. ஆனாலும் அவர்களில் சிலர் அந்த சித்தாந்தங்களின் வழிநின்று மரணத்தை தழுவுகிறார்கள்), அல்லது அதனை எதிர்த்து நின்று கொல்லப்படும் வாய்ப்போடு வாழ்வதா அல்லது எதுக்கு வம்பு எனும் பார்வையாளனாக வாழ்வதா எனும் வாய்ப்பு நம் எல்லோருக்கும் இருக்கிறது. உயிரோடிருப்பதற்கான காரணங்களும் தேவைகளும் நம் எல்லோருக்கும் இருக்கிறது. அவை ஒரு நாய்க்கும் பன்றிக்கும்கூட இருக்கிறது. அவைகளுக்கு வலதுசாரிகளால் ஒருபோதும் தொந்தரவு வரப்போவதில்லை. வலதுசாரிகளின் லிஸ்டில் இல்லாத அந்த நாய்களைப்போல வாழ்வதா அல்லது அவர்களால் கொலைப் பட்டியலில் இருந்த கௌரியைப்போல வாழ்வதா என்பது முற்றிலுமாக உங்கள் விருப்பத்தின்பாற்பட்டது. கௌரியைப்போல இருப்பது எனும் கம்பீரமான வாழ்வு அல்லது அவரைப்போக செத்துவிடக்கூடாது எனும் கோழைத்தனமான வாழ்வு  என இரு வாய்ப்புக்கள் எல்லோர் முன்னாலும் இருக்கிறது.

முடிவெடுக்கும் முன்னால் ஒன்றை நினைவில் வையுங்கள். எந்த பாதுகாப்பும் இல்லாத கௌரி தன் சிந்தனையும், கொள்கையும் தந்த துணிவோடு உலகின் மாபெரும் தீவிரவாத இயக்கத்தையும் அதன் துணை அமைப்புக்களையும் எதிர்கொண்டார். ஆனால் லட்சக்கணக்கான உறுப்பினர்களைக் கொண்டு பல்லாயிரம் கோடி நிதியோடு இயங்கும் அமைப்பு எந்த பெரிய அமைப்பு பலமும் இல்லாத அவரது சிந்தனையை கண்டு அஞ்சி, கொன்று ஒழிக்கும் எல்லைக்கு சென்றது. கௌரி தன் கடைசி ஆயுள் காப்பீட்டையும் முடித்துக்கொண்டு அந்த பணத்தைக்கொண்டு கண்ணையா குமாரை இந்தியா முழுக்க சுற்றுப்பயணம் அனுப்ப உத்தேசித்திருந்தார். கண்ணையவை தம் மகனாக வரித்துக்கொண்டார். எதிரிகளை எதிர்க்கும் துணிவு மட்டுமல்ல அதனைக் கடந்து மற்றவர்களை அரவணைக்கும் கனிவும்  நிறைந்தவர் அவர்.

சாகும்வரை வாழ்ந்துவிடும் பெருவாழ்வா அல்லது சாவுக்கு காத்திருக்கும் அற்ப வாழ்வா என்பதில் நான் கௌரியின் வழியையே தெரிவு செய்வேன். கௌரி, கல்புர்கி, பன்சாரே என வலதுசாரிகளால் கொல்லப்பட்ட எண்ணற்ற போராளிகளுக்கான உண்மையான அஞ்சலி அதுதான்.

நீட் – குழந்தைகளைக் கொல்லும் ஏற்பாடு மட்டுமல்ல.

நீட் மற்றும் அனிதா தற்கொலை குறித்தான பெரும்பான்மை உரையாடல்கள் சில கேள்விகளை மட்டுமே உள்ளடக்கியிருக்கிறது (சாதாரண மக்களிடையே). சமூக ஊடக விவாதங்கள் அதை நன்கறிந்தவர்கள் இடையே மட்டும் நடக்கிறது. அதனை மற்றவர்களுடனான ஒரு விவாதமாக மாற்ற வேண்டிய தேவை இப்போது கணிசமாக இருக்கிறது. இந்த பதிவு அதற்கான முயற்சியில் ஒரு சிறிய பாகம் மட்டுமே. எங்கள் உறவுக்கார மாணவர்கள் இருவர் எழுப்பிய சந்தேகங்களை அடிப்படையாக வைத்து எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

தகுதித் தேர்வு இல்லாவிட்டால் தகுதியான மருத்துவர்களை எப்படி உருவாக்க முடியும்?

டாக்டருக்கு மட்டுமல்ல, எல்லா பணிக்குமே தகுதியானவர்கள்தான் வரவேண்டும். ஆனால் ஒரு வேலைக்கான தகுதி என்பது வெறுமனே தகுதியான ஆளை தெரிவு செய்வது மட்டுமில்லை. முறையான பயிற்சி, அனுபவம் மற்றும் அதனை அளவிடும் தேர்வுகள் வாயிலாகவே தகுதியானவர்களை உருவாக்க முடியும். மருத்துவப் படிப்புக்கு பெரிய போட்டி இல்லாத நாடுகளில் சராசரி மதிப்பெண் எடுத்த மாணவர்களே மருத்துவப் படிப்பை தெரிவு செய்கிறார்கள். அப்படியானால் அவர்கள் தரமான மருத்துவர்களை உருவாக்கவில்லையா? தரமான மருத்துவர்கள்தான் தேவை என்றால் நாம் செய்ய வேண்டியது மருத்துவக் கல்லூரிகளை மேம்படுத்துவதுதான்.

இங்கே நாம் தகுதியின் அடிப்படையில் மருத்துவ மாணவர்களை தெரிவு செய்வதில்லை. எம்.பி.பி.எஸ் படிப்புக்கு நம்மிடையே போட்டி அதிகம் ஆகவே இருக்கும் வழிகளில் ஒன்றான மதிப்பெண் அடிப்படையில் தெரிவு செய்கிறோம். ஜப்பானில் அறுவை சிகிச்சை மருத்துவ சிறப்பு படிப்புக்கு அவர்கள் கை மற்றும் கண்களுக்கு இடையேயான ஒத்திசைவு ஒரு தகுதியாக சோதிக்கப்படும். இங்கே அப்படியெல்லாம் இல்லை. நாம் எளிமையான வழியான மதிப்பெண்ணை வைத்திருக்கிறோம்.

சரியான தகுதித்தேர்வு என்பது பல்வேறு அம்சங்களை உள்ளடக்கியதாக இருக்க வேண்டும். அமெரிக்க மாநிலம் ஒன்றில் பணியாற்றும் பேராசிரியர் சொல்லும் வழி இப்படி இருக்கிறது,

மாணவரின் பொருளாதார சூழல் (வசதியான மாணவர்கள் சுலபமாக படிப்பதற்கான வாய்ப்புக்களை தேடிப்பெற இயலும்)

வீட்டுச் சூழல் (பெற்றோரில் ஒருவர் இல்லாவிட்டால் மாணவரின் சுமை கூடும், )

பிறப்பு வரிசை (முதல் குழந்தைகள் கடைசி குழந்தைகளைவிட இயல்பாகவே படிப்பில் பிரகாசிப்பதாக தரவுகள் சொல்கின்றன)

மேல்நிலை வகுப்புக்களில் மாணவர்கள் ஏதேனும் பெரிய உடலியல் மற்றும் மனநல பிரச்சினையை சந்தித்து மீண்டிருக்கிறார்களா?

அதோடு 9,10, 11,12 ஆம் வகுப்புக்களில் அவர்கள் எடுத்த மதிப்பெண்.

இவை அனைத்தையும் பரிசீலித்தே மாணவரின் இறுதியான தகுதி மதிப்பெண் நிர்ணயிக்கப்படவேண்டும்.

கூடுதலாக ஒரு வகுப்பில் பாலின சமநிலை மற்றும் வெவ்வேறு இன மக்களின் இருப்பு ஆகியவற்றையும் பராமரிக்கும்படியாகவே மாணவர்கள் தெரிவு செய்யப்பட வேண்டும் (அதாவது வெறும் ஆண்கள் மட்டுமே இருக்கும்படியாகவோ அல்லது வெள்ளையின மக்கள் மட்டுமே இருக்கும்படியாகவே ”தகுதி” நிர்ணயிக்கப்படக்கூடாது, அப்படி இருக்கும்பட்சத்தில் நாம் தகுதியை சற்று சமரசம் செய்துகொண்டு சமநிலை கொண்ட வகுப்புக்கே முன்னுரிமை தர வேண்டும்)

இப்படியும் சில பல்கலைக் கழகங்கள் மாணவர்களை தெரிவு செய்கின்றன. ஆனால் அதனை செயல்படுத்த பெரிய அளவில் ஆள்பலமும், எல்லா துறை பணிகளுக்கும் ஓரளவு சமவிகித ஊதியம் மற்றும் ஓரளவு நேர்மையான கல்வித்துறையும் தேவை. அதற்கு வக்கில்லை என்பதால்தான் நாம் மதிப்பெண்ணை ஒரு  தகுதியாக வைத்திருக்கிறோம். முதலில் வருவோர்க்கு முன்னுரிமை, டோக்கனை வீசியெறிந்து பொறுக்கச்சொல்வது, குலுக்கல் முறை ஆகியவற்றைவிட மதிப்பெண் சற்றே மேம்பட்ட வழிமுறை அவ்வளவே.

அப்படியானால் நீட் எனும் இன்னொரு தேர்வினால் என்ன கெட்டுவிடும்?

12 ஆம் வகுப்புத் தேர்வு மற்றும் நீட் தேர்வு ஆகியவை அடிப்படையில் வேறானவை. சிந்தனையில் இருந்து சொற்களை எடுத்து அதனை வாக்கியமாக்குவது ஒரு திறமை என்றால் மின்னல் வேகத்தில் சிந்தித்து ஒத்திருக்கும் பதிலில் சரியானதை தெரிவு செய்வது இன்னொரு திறமை. தமிழக மாணவர்கள் பதிலை எழுதுவதில்தான் 12 வருடங்கள் பயிற்சி பெற்றிருக்கிறார்கள். ஏனைய உயர் படிப்புக்களுக்கு அப்படி படித்து வாங்கும் மதிப்பெண்தான் அடிப்படை. அது மாணவர்களுக்கு ஓரளவு பழக்கமாகியிருக்கிறது. இதில் புதிதாக நீட் எனும் தேர்வு நுழையும்போது அது மாணவர்களுக்கு ஒரு கறாரான விதியை நிர்ணயிக்கிறது. நீட் மதிப்பெண்னா அல்லது +2 மதிப்பெண்னா என்பதை முதலிலேயே நிர்ணயித்து அவர்கள் தமது படிப்பை துவங்க வேண்டியிருக்கிறது.

+2 தேர்வை வரையறையாக வைப்பதில் பல பிரச்சினைகள் இருக்கின்றன என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. தனியார் பள்ளிகள் +1 பாடங்களை புறக்கணிக்கின்றன போன்ற குற்றச்சாட்டுக்கள் உண்மையே. ஆனால் ஒரு பிரச்சினைக்கான தீர்வு பிர்ச்சினையைவிட மோசமானதாக இருக்கக்கூடாது.  நீட் மாணவர்களை இரண்டு பிரிவாக பிளக்கிறது. மருத்துவமா அல்லது வேறா என ஒற்றை முடிவை நோக்கி அவர்களை அழுத்துகிறது. ஒரே வாய்ப்பை தெரிவு செய்யும்போது அதில் ரிஸ்க் அதிகமாகிறது ஆகவே அவர்கள் அதில் பெரும் முதலீடு செய்யும்படிக்கு மறைமுகமாக தூண்டபடுவார்கள். பெரும் பணக்கார குழந்தைகள் அப்படியான ஒரு ஒற்றை இலக்கை நோக்கி நகர்வது சுலபம். அதற்காக முதலீடு செய்வதும் அல்லது மீண்டும் மீண்டும் முயற்சிப்பதும் சுலபம். வடமாநிலங்களில் 6 ஆம் வகுப்பு முதலே ஐ.ஐ.டி போன்ற தேர்வுகளுக்கு வசதியான மாணவர்கள் தயார்படுத்தப்படுகிறார்கள். சைத்தன்யா போன்ற பள்ளிகள் இங்கேயும் அதனை செய்கின்றன. ஆனால் இப்படியான ஒற்றை இலக்கை நோக்கி சாமானிய மாணவர்களை விரட்டினால் அது கடுமையான மன அழுத்தத்துக்கு இட்டுச்செல்லும். காரணம் அவர்கள் ஒருவேளை தோல்வியுற்றால் என்ன வழி என்பதற்கு பதில் இல்லை.

மாநில அரசின் வடிகட்டும் முறை மாணவர்களின் ஒரு கையை கேட்கிறது என்பதற்காக மத்திய அரசு எனக்கும் ஒரு கையை கையை வெட்டிக் கொடு என கேட்பது நியாயமாகாது.

அப்படியானால் இது ஒரு நடைமுறை சிரமம், அதனை ஏன் தமிழகத்தின் மீதான பெரும் தாக்குதல் போல ஏன் சித்தரிக்க வேண்டும்?

காரணம் இது மத்திய அரசின் தாக்குதலில் ஒரு அங்கம் என்பதை நம்ப எல்லா முகாந்திரமும் இருக்கிறது. மருத்துவம், கல்வி என எல்லா சேவைகளையும் தனியார் வசம் ஒப்படைப்பதில் அரசு பெரும் முனைப்பு காட்டுகிறது. அதன் அங்கமாக அரசு அரசுக் கல்வியை ஒழிக்கும் நேரடி நடவடிக்கைகளை மோடி துவங்கிவிட்டார். 3 லட்சம் அரசுப்பள்ளிகளை மூடும் திட்டம், சிறப்பாக செயல்படாத பள்ளிகளை தனியார் வசம் ஒப்படைக்கும் பரிந்துரை, பல்கலைக் கழகங்களுக்கான நிதியை குறைப்பது என அரசுக் கல்விக்கு சமாதி எழுப்பும் செங்கற்கல்களை விரைவாக அடுக்குகிறது மோடி அரசு. ஆகவே நீட் தேர்வையும் அதன் அங்கமாகவே நாம் பார்த்தாக வேண்டும்.

அந்த அடிப்படையில் பார்க்கையில் நாம் நீட்டை இன்னும் மூர்க்கமாக எதிர்க்க வேண்டியிருக்கிறது.

இதற்கு முன்னாலும்கூட கிராமப்புற மாணவர்களும் அரசுப்பள்ளி மாணவர்களும் பெரிய அளவில் மருத்துவ சீட் பெறவில்லையே?

உண்மைதான், ஆனால் அதுவே நீட்டை ஏற்றுக்கொள்வதற்கான நியாயமாகிவிடாது. இப்போதைய சூழல் அடுத்த வட்டத்தில் இருக்கும் நடுத்தர வர்க மக்களையும் மருத்துவப் படிப்பு எனும் வாய்ப்பில் இருந்து வெளியேற்றுகிறது. உயர்கல்வியின் பரப்பு சுருங்கி இன்னும் தீவிரமாக பெரும் வசதியான மக்களிடம் மையம் கொள்கிறது. வட மாநிலங்களில் தேர்வுகளில் எத்தனை மோசமான திருட்டுத்தனங்கள் செய்யப்படுகின்றன என்பது தொடர்ந்து அம்பலமாகி வந்திருக்கிறது. டெல்லி எய்ம்ஸில் உயர் மருத்துவக் கல்வி படித்த சரவணன் கொல்லப்பட்டது சீட் போட்டியில்தான்.  இப்படி உயர்கல்வி வய்ப்புக்காக வடமாநிலங்களில் நடக்கும் குற்றங்கள் நம் கற்பனைக்கு எட்டாதவை. நீட்டின் வருகை இப்படிப்பட்ட பல கூடுதல் பிரச்சினைகளை தமிழகத்துக்கும் கொண்டு வரும். இப்போதிருக்கும் +2 மதிப்பெண் முறையை தமிழகமே மேம்படுத்த வாய்ப்பிருக்கிறது. மேலும் கிராமப்புற மாணவர்களுக்கு வாய்ப்பளிக்கும் ஏற்பாடுகளை போராடியாவது நம்மால் பெற முடியும். நீட்டை ஏற்றுக்கொள்வது அந்த வாய்ப்புக்களை எல்லாம் எட்டாக்கனியாக்கிவிடும்.

அறிமுகமான முதல் ஆண்டிலேயே 1000க்கும் மேலான வெளிமாநில மாணவர்கள் போலி இருப்பிடச் சான்றிதழ் கொடுத்து சேர்ந்திருக்கிறார்கள். வரும் ஆண்டுகளில் இது இன்னும் மோசமாகும். கிராமப்புற மாணவர்கள், அரசுப்பள்ளி மாணவர்கள் என துவங்கிய இந்த சுத்திகரிப்பு இப்போது அடுத்த கட்டத்துக்கு நகர்ந்திருக்கிறது. கிராமப்புற மாணவர்களையும் அரசுப்பள்ளி மாணவர்களையும் இதுநாள்வரை புறக்கணித்த பாவத்தின் பலனைத்தான் நாம் இப்போது அனுபவிக்கிறோம். அதே பாவத்தை மீண்டும் செய்ய விரும்பாமல் மக்கள் வீதிக்கு வருகிறார்கள் அவ்வளவுதான்.

மருத்துவக் கல்வியில் இடம் கிடைக்காததற்காக தற்கொலை செய்துகொள்வது எப்படி சரியாகும்? அதனை தியாகம் போராட்டம் என வர்ணிப்பது தவறான முன்னுதாரணமாகிவிடாதா?

தற்கொலையை வெறுமனே விரக்தியின் வெளிப்பாடாக பார்ப்பதன் விளைவுதான் இந்த சிந்தனை. இந்தியாவின் சமூக பொருளாதார சூழலை புரிந்துகொள்ளாமல் நிகழ்வுகளை பார்த்தால் தீர்மானங்கள் இப்படித்தான் இருக்கும். தற்கொலைக்கான பிரதான காரணமாக விரக்தி இருக்கிறதே தவிர அதுவே ஒரே காரணமாகிவிடாது.

இந்தியாவில் எல்லா பிரச்சினைகளுக்குமான தீர்வாக முன்வைக்கப்படுவது படிப்புதான். வறுமையா? படி சரியாகிவிடும். சாதீய வன்முறையா? படி சரியாகிவிடும். ஒரு தனி மனிதன் மீதான எல்லா ஒடுக்குமுறைக்கும் தீர்வாக நன்றாக படிப்பது எனும் ஒற்றை யோசனையே முன்வைக்கப்படுகிறது. பாமர மக்களும் தமது பிள்ளைகளுக்கு நல்ல படிப்பை கொடுப்பதற்கே அதிகம் போராடுகிறார்கள். சிறந்த படிப்பின் உச்சபட்ச எல்லையாக இருப்பது அரசுக் கல்லூரி எம்.பி.பி.எஸ்.

சாதி மற்றும் பொருளாதார படிநிலையில் கடைக்கோடியில் இருக்கும் அனிதா போன்ற ஒரு பெண் கல்வியின் உச்சத்தை தொட்ட பின்னும் அவரது வாய்ப்பை பணமிருக்கும் மாணவர்கள் இலகுவாக தட்டிக்கொண்டு போகையில் அந்த மாணவிக்கு இந்த சமூகத்தில் என்ன நம்பிக்கை மிச்சமிருக்கும்? இதுநாள் வரை உள்ளூர் அறிவுரை சப்ளையர்கள் முதல் உலக அறிவுரை சப்ளையர் அப்துல்கலாம் வரை எல்லோரும் படித்தால் போதும் படித்தால் போதும் என ஓதியவற்றை நம்பி தன் பள்ளி காலத்தை முழுமையாக செலவிட்ட ஒரு மாணவியை நீ மருத்துவம் படிக்க லாயக்கற்றவள் என டிஷ்யூ பேப்பரைப் போல தூக்கியெறிந்தால் அவள் எப்படி அதனை இயல்பாக கடந்துபோவாள் என நம்புகிறீர்கள்? 12 ஆண்டுகால உழைப்புக்கு ஊதியம் கேட்கும்போது உனக்கு தகுதியில்லை வேண்டுமானால் பிச்சை வாங்கிக்கொள் என்றால் சகித்துக்கொள்வீர்களா? ஏன் அக்ரி படிச்சா என்ன என்று அனிதாவைப் பார்த்து கேட்பதும் அப்படியானதுதான்

சில தருணங்களில் தற்கொலை ஒரு கூக்குரல், சமூகத்துக்கு விடுக்கும் செய்தி. எப்போதுதான் எங்களை கண்டுகொள்வீர்கள் எனும் ஆற்றாமை. அவர் வாழ்வதற்கான வாய்ப்புக்களை இந்த சமூகமும் அரசும் தரவில்லை. நீங்கள் காரணத்தை ஆராயாமல் விளைவை ஆராய்ந்தால் அனிதாதான் குற்றவாளியாக தெரிவார்.

பாடத்திட்டத்தை மாற்றினால் கல்வியின் தரம் உயரும் அல்லவா?

தரம் என்பதை யார் தீர்மானிப்பது? தரம் என்பதை அளவிட உலகெங்கும் இருக்கும் விதி, அது பயனாளியின் தேவையையும் விருப்பத்தையும் சார்ந்ததாக இருக்க வேண்டும் என்பதுதான். இங்கே பயனாளி தமிழக மக்கள். அவர்களுகான தரத்தை எங்கோ இருக்கும் ஒருவனால் எப்படி தீர்மானிக்க முடியும்?

கல்வியில் தரம் என்பது பல கூறுகளை உள்ளடக்கியது. அரசு, ஆசிரியர்கள், சமூக பொருளாதார நிலையில் குறைந்தபட்ச சமநிலை, அனைவருக்கும் ஒரே தரமுடைய பள்ளிகள் என நீளும் அந்த பட்டியலில் பாடத்திட்டம் கடைசியாகத்தான் வரும். இந்தியாவில் தரமான கல்விக்கான எல்லா அம்சங்களையும் அரசே எட்டி உதைத்து நாசமாக்குகிறது. அந்த எல்லா பாவங்களையும் ஒரு நுழைவுத்தேர்வு கழுவிவிடும் என மக்களில் ஒரு பிரிவினரை நம்ப வைத்திருக்கிறது அரசு. இந்தியா போன்ற நாட்டில் வெறுமனே புத்தகத்தை மாற்றி கல்வியின் தரத்தை மாற்றலாம் என்பது கடைந்தெடுத்த அயோக்கியத்தனம்.

இந்த கருத்தை சொல்லும் மனிதர்களிடம் ஒரேயொரு கேள்வியை முன்வையுங்கள். தரமான கல்வி, சமமான போட்டி தேவையென்றால் எல்லா பள்ளிகளையும் அரசே நடத்தி சமமான போட்டியை ஏற்படுத்த வழி செய்யலாமா என கேளுங்கள். அப்போது அவர்களது எதிர்வினையே உங்களுக்கு தரமான கல்வி பற்றிய அவர்கள் அக்கறையை அம்பலப்படுத்தும்.

நீட் வந்துவிட்டது, இனி எப்ப போராடினாலும் அதனை மாற்ற முடியாது. அப்படியானால் இனி அதற்கு தயாராவதுதானே வழி?

மாற்ற முடியாது எனும் வாதம் அனேகமாக சொல்பவரின் விருப்பம் மற்றும் அச்சத்தில் இருந்து வருகிறது. உலகின் பெரிய மாற்றங்கள் எல்லாமே இது நடக்க வாய்ப்பில்லை என பலராலும் நம்பப்பட்டவைதான். அசைக்க முடியாத சக்திகளை எல்லாம் போராட்டங்கள் அசைத்திருக்கின்றன. வருங்கால வைப்புநிதியை எடுப்பதற்கு மோடி விதித்த கட்டுப்பாடுகளை பெங்களூர் ஆடைத்தொழிலாளர்கள் ஒருநாள் முற்றுகையில் தகர்த்தார்கள். இங்கே கேள்வி நீங்கள் போராடத்தயாரா என்பதும் அதன் நியாயமும்தான். அது வெற்றி பெறும் எனும் கியாரண்டி கார்டை கொடுத்தெல்லாம் யாராலும் யாரையும் போராட்டத்துக்கு அழைக்க முடியாது.

உன் மனைவியையும் மகளையும் எனக்கு கூட்டிக்கொடு என நட்டின் அதிகாரம் மிக்கவர் கேட்டால் அனேகம் பேர் சாவுதான் முடிவென்றாலும் அதற்கெதிராக போராடுவார்கள். சில சமயங்களில் தர்க்க ரீதியான சாத்தியம் போராட்டத்தை தீர்மானிக்கக்கூடாது அது உங்கள் உணர்வை அழுத்தமாக எதிரிக்கு சொல்ல வேண்டும்.

இனி மக்கள் என்னதான் செய்வது?

நீட் தேர்வு என்பது மக்களை சூழ்ந்திருக்கும் ஏராளமான மரண முற்றுகைகளில் ஒன்று. கல்வி, மருத்துவம் என எல்லா சேவைகளையும் முற்றாக தனியார் மயமாக்க மத்திய அரசு தீவிரமாக செயல்படுகிறது. பொதுவிணியோகத்தை சிதைத்து அழிக்க எல்லா ஏற்பாடுகளும் செய்யப்பட்டுவிட்டது. பாமர மக்களை அழித்தொழிக்கு  தொடர் நடவடிக்கைகளின் ஒரு அங்கம் நீட். அதனை எதிர்ப்பது இந்த தொடர் அழிப்பு நடவடிக்கைக்கு எதிரான எதிர்வினை. இது குறைந்தபட்சம் உங்களை கொல்லும் செயல்பாடுகளை தள்ளிப்போடும். இதனை மவுனமாக ஏற்றுக்கொள்வது நீங்கள் அரசுக்கு உங்களையும் உங்கள் பிள்ளைகளையும் அழிக்க கொடுக்கும் லைசென்ஸ். அதற்கு தயாரென்றால் அமைதியாக இருங்கள். இல்லையென்றால் சிந்தியுங்கள், பேசுங்கள் வீதிக்கு வாருங்கள்

குழந்தைகளுக்கு குழி வெட்டும் அரசு, தள்ளக் காத்திருக்கும் சமூகம்.

இருபத்து ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் மக்களை அதிகம் வசீகரித்த வார்த்தை தாராளமயம். சோற்றுக்கு சிக்கல் இல்லாத தரப்பு மக்கள் அதன் கவர்ச்சியில் ஈர்க்கப்பட்டு முழுநேர தாராளமய பிரச்சாரகர்களாக மாறினார்கள். தாராளமய ஆர்மியின் பேராதரவோடு சாத்தியமான எல்லா அழிவுகளையும் பார்த்துவிட்டது இந்தியா. ஆறுகள், மலைகள், காடுகள் என எதுவும் தப்பவில்லை. அழித்து ஓய்ந்தபிறகு அதிகாரவர்கத்தின் கண்ணை குழந்தைகள் உறுத்துகிறார்கள்.  அதனை நேர் செய்யும் நோக்கோடு கல்விக் கொள்கைகளை மாற்றும் வேலையை துவங்கியது பாஜக அரசு. அதற்கு கிடைத்த மிகக் கவர்ச்சியான பிரச்சார வார்த்தை ”தரம்”.

கல்வியில் தரம் எனும் வார்த்தையைக் கேட்ட மாத்திரத்தில், கக்கூஸ் பினாயில்கூட எக்ஸ்போர்ட் தரத்தில் இருக்க வேண்டும் என எதிர்பார்க்கும் நியோ மிடில் கிளாஸ் உடனடியாக பரவச நிலையை எட்டிற்று. அரசின் மக்கள்விரோத நடவடிக்கைகள் எல்லாவற்றுக்கும் நிபந்தனையற்ற ஆதரவு அளிக்கிற, பிள்ளைகளையும் எக்ஸ்போர்ட் தரத்தில் வளர்க்க விரும்பும் இந்த வர்க்கம்தான் முதலாளித்துவத்திற்கு துணிச்சல் கொடுக்கிறது. தீட்டிய மரத்தில் கூர்பார்க்கும் முதலாளித்துவம் கல்விச் சீர்திருத்தம் எனும் பெயரில் இந்த மத்தியதர வர்கத்தைத்தான் முதலில் பதம் பார்க்கவிருக்கிறது. ஆனாலும் அதுகுறித்து அவர்கள் அச்சம் கொள்ளப்போவதில்லை. இன்றைக்கு உயரும் பெட்ரோல் விலையே அவர்களை உசுப்பாதபோது நாளை நாசமாய் போகப்போகும் பிள்ளைகள் பற்றி அவர்கள் யோசிக்க மாட்டார்கள்.

ஆகவே இவ்விவகாரத்தில் மாணவர்கள் சந்திக்கப்போகும் துயரங்கள் பற்றி பேசவும் கவலைப்படவும் ஆளிருக்கப்போவதில்லை. மாணவர்களது சமகால சிக்கல்களை எந்த விவாதமும் முழுமையாக பேசவில்லை. காரணம் அவர்கள் தரப்பை பேச அவர்களிடம் ஆளில்லை, அவர்களிடம் போய்க் கேட்கவும் நம்மிடம் ஆளில்லை.  இந்த நீட் தேர்வு மாணவர்களின் சமகால வாழ்வில் பெரும் நிலைகுலைவை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது என்பது கண்கூடு. குழப்பம், நம்பிக்கையின்மை, பயம் என எல்லா எதிர்மறை உணர்வுகளாலும் சூழப்பட்ட வாழ்வை அவர்கள் வாழ்வதை ஒரு சாட்சியாக நின்று தினசரி பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.

சில உதாரணங்களை பார்க்கலாம்.

அத்தனை இனிமையான வீட்டுச்சூழல் இல்லாத மாணவி அவர், ஆனாலும் அவரது 10 ஆம் வகுப்பு மதிப்பெண் 94%. சிறந்த தடகள வீரரும்கூட. மதிப்பெண் அதிகம் பெறும் அனேக பிள்ளைகளைப்போல அவரும் மருத்துவம் படிப்பதையே லட்சியமாக வைத்திருக்கிறார். ஆனால் நீட் அவரது கனவை 11ஆம் வகுப்பிலேயே சிதைத்துவிட்டது. என்ன பண்றதுன்னு தெரியல சார், பிளஸ் டூ மார்க் வந்தப்புறம் எது கிடைக்குதோ அதுல சேரலம்னு இருக்கேன் என்கிறார். ஏன் நீட் எழுதலாம்ல என்றால் நல்ல செண்டர்ல  படிக்க 2 லட்சம் ஆகுமாம் அதெல்லாம் எங்கப்பாவால முடியாது.

ஒருவேளை அவருக்கு கட்டுப்படியாகும் விலையில் நீட் பயிற்சி கிடைக்கலாம். இல்லை பள்ளியில் கொடுக்க உத்தேசித்திருக்கும் பயிற்சி போதுமானதாக இருக்கலாம். இவையெல்லாம் வெறும் யூகங்களே, ஆனால் யதார்த்தம் உத்திரவாதமான அச்சங்களை விதைக்கிறது. இந்த ஆண்டு மெடிக்கல் சீட்டை தவறவிட்ட மாணவர்களை தயார்படுத்துகிறோம் எனும் வேலம்மாள் போதி வளாகத்தின் ஒன்லி நீட் பயிற்சி பற்றிய தினசரி விளம்பரம், வசதியற்ற விரைவில் சம்பாதித்தாக வேண்டிய மாணவியின் தன்னம்பிக்கையையும் ஆசையையும் கொல்லப் போதுமானவையாக இருக்கிறது. முதல் அடியிலேயே 2 லட்சத்துக்கு தயாராக இருக்கும் மணவர்களோடு நம்மால் போட்டியிட முடியாது என அவர் நம்பிவிட்டார். பணம் படைத்த வர்கத்தின் போட்டியாளர்களில் ஒருவர் இப்போதே விலகியாயிற்று.

இன்னொரு மாணவர் 38 ஆயிரம் கட்டி நீட் பயிற்சியில் சேர்ந்துவிட்டார். பல் மருத்துவம் அவரது விருப்பம். ஆனால் அது கிடைக்குமா என அவருக்கு குழப்பமாக இருக்கிறது. ஒருவேளை கிடைக்காவிட்டால் ஒரு பொறியியல் பாடப்பிரிவும் கலை அறிவியல் பாடப்பிரிவில் ஒரு படிப்பும் அவரது விருப்பத்தெரிவாக இருக்கிறது. ஆனால் அவருக்கு உள்ள குழப்பங்கள் தீர்வுகாண இயலாதவை,

நீட்டுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பதா அல்லது மதிப்பெண்னுக்கு இலக்கு வைப்பதா?

நீட் தேர்வை இலக்குவைத்து அது கைவிட்டுவிட்டால், ஏனையை விருப்ப பாடங்களுக்கு மதிபெண் தேவைப்படலாம். அத்ற்கென்ன செய்வது?

இரண்டையும் பேலன்ஸ் செய்ய முயன்றால் நீட் போட்டியில் எப்படி முந்த முடியும்?

2 அல்லது 3 லட்சம் கொடுத்து படிக்கும் மாணவர்களோடு (அதே வகுப்பில் இன்னொரு மாணவர் 1.5 லட்சம் கொடுத்து நீட் கோச்சிங் படிக்கிறார்) 38 ஆயிரம் கட்டி படிக்கும் என்னால் போட்டியிட்டு வெல்ல முடியுமா?

நீட் தேர்வை 25 வயதுவரைகூட எழுதலாம் என்கிறார்கள். அப்படியானால் நான் +2 எழுதும்போது தொடர்ந்து 3,4ஆண்டுகள் முயற்சி செய்வோர் பலரும் போட்டியிடுவர்கள். அப்படியானால் புதிதாக எழுதும் எனக்கான வாய்ப்புக்கள் இருக்குமா இருக்காதா?

இரண்டாம் விருப்பமான பொறியியல் படிக்க இன்னொரு தகுதித் தேர்வு வந்துவிடுமா? அது எந்த அடிப்படையில் இருக்கும்? அதற்கு எப்படி தயாராவது?

மாநில அளவில் நடக்கும் தடகள போட்டிகளில் பங்கேற்கும் திறமையான 10ஆம் வகுப்பு மாணவர் ஒருவரது சிக்கல் வேறானது. சராசரி மதிப்பெண் பெறும் அவர் அருகாமையில் உள்ள பள்ளியொன்றில் அடுத்த ஆண்டு 11 ஆம் வகுப்பு காமர்ஸ் பிரிவில் சேர உத்தேசித்திருக்கிறார். அது விளையாட்டுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் பள்ளி. ஆனால் அந்த திட்டம் இப்போது நெருக்கடிக்கு உள்ளாகிவிட்டது. நீட் குழப்பத்தல் இந்த ஆண்டு பல மாணவர்கள் முதல் குரூப்பை கைவிட்டுவிட்டு அதே பள்ளியில் காமர்ஸ் சேர்ந்துவிட்டார்கள். ஆகவே அந்தப் பள்ளியில் காமர்ஸ் சேர தகுதி மதிப்பெண் கணிசமாக உயர்ந்துவிட்டது. சராசரி மாணவனான தன்னால் அந்த அளவு மதிப்பெண் எடுக்க முடியுமா எனும் குழப்பம் அவரை ஆட்டுவிக்கிறது. தன் விளையாட்டுக்கு வாய்ப்பிருக்கிற மற்றும் காமர்ஸ் படிப்பிருக்கிற பள்ளி ஒன்றை இந்த குழப்பமான மனோநிலையோடு அவர் இந்த ஆண்டே தேடியாக வேண்டும்.

உயிரியல்- கணிதப் பிரிவில் +2படிக்கும் 23 மாணவர்களிடம் கேட்டபோது அவர்களில் மருத்துவப் படிப்பு படிக்கும் விருப்பம் கொண்டவர்கள் 2 பேர்தான் இருந்தார்கள். இன்றைய தெளிவற்ற மருத்துவக்கல்வி சூழல் அவர்களை அந்த போட்டியில் இருந்து விலக்கிவைத்துவிட்டது. அவர்களுக்கு உள்ள கதிமோட்சம் இனி பொறியியல்தான். ஆனால் பொறியியலின் எதிர்காலம் அவர்களை இன்னமும் பயமுறுத்துகிறது. ஏன் மெக்கானிக்கல் படிக்க விரும்புகிறீர்கள் எனும் கேள்விக்கு “வேற என்ன படிக்கிறதுன்னு தெரியலயே” என பரிதாபமாக பதில் சொல்கிறார் ஒரு மாணவர். சென்ற ஆண்டு மற்றும் இந்த ஆண்டு உயிரியல் பாடத்தை எடுத்தவர்கள் பலரை பொறியியல் எனும் ஒற்றை வாய்ப்பை நோக்கி நெட்டித்தள்ளியிருக்கிறது அரசு. (பாரா மெடிக்கல் வாய்ப்பைக்கூட அவர்கள் தெரிவுசெய்யவில்லை, ஏன் என்பது விளங்கவில்லை) ஆகவே இந்த துயரங்களில் பலன் பொறியியல் கல்லூரி முதலாளிகளுக்கே செல்லப்போகிறது.

சமச்சீர் கல்வி மாணவர்கள் என்ன மட்டமா? பயிற்சி கொடுத்தால் அவர்களும் சாதிப்பார்கள் எனும் வாதத்தோடு அப்துல்கலாம் பாணி அறிவுஜீவிகள் கிளம்பி வருவார்கள். அவர்களுக்கான கேள்வியை முன்வைக்கிறார் ஒரு ஆசிரியர். போர்ஷனை முடித்து அதனை மீண்டும் மீண்டும் படிக்க வைப்பதே பெரும் பாடாக இருக்கிறது. சனிக்கிழமைகளில் சிறப்பு வகுப்புகள் இருக்கின்றன. அனேக மாணவர்கள் குறைந்தபட்சம் 2 டியூஷனுக்கேனும் செல்கிறார்கள். இதுக்கே அவர்களுக்கு நேரம் பத்தாது. இதுல நீட் பயிற்சியையும் ஸ்கூல்லயே நடத்துனா பசங்க என்னத்துக்கு ஆவாங்க? அந்த வகுப்புக்கான நேரத்தை எப்படி ஒதுக்குவது? அரசு 54000 கேள்விகள் கொண்ட சி.டியை கொடுக்கப்போகிறதாம். அவ்வளவையும் எப்படி நடத்துவது? என கேட்கிறார் அவர்.

நம் மொத்த அரசமைப்பும் எப்படி மாணவர் விரோத சிந்தனையில் இருக்கிறது என்பதற்கு நீட் ஒரு அப்பட்டமான உதாரணம். பதினோராம் வகுப்புக்கு பொதுத்தேர்வு என்பது இன்னொரு உதாரணம். பொதுத்தேர்வு என்றால் பள்ளியும் வீடும் மாணவர்களை எப்படி நடத்தும் என்பது நமக்குத் தெரியும். பத்தாம் வகுப்பு மற்றும் பனிரெண்டாம் வகுப்பு எனும் இரண்டு பொதுத்தேர்வுகளுக்கு இடையே ஒரு சிறிய இளைப்பாறுதலாக இருந்தது பதினோராம் வகுப்புதான். இப்போது அதில் மண்ணை போட்டிருக்கிறது அரசு. வரிசையாக 3 பொதுத்தேர்வுகள் எனும் இந்த நிலை அனேகமாக எல்லா மாணவர்களுக்கும்கடுமையான மன அழுத்தத்தை கொடுத்திருப்பதை அறிய முடிகிறது. இவ்வளவு கடினமான முடிவுக்கு அரசு சொல்லும் காரணம் தனியார் பள்ளிகள் 11ஆம் வகுப்பு பாடங்களை நடத்துவதில்லை என்பதே. ஆக குற்றவாளி பிராய்லர் தனியார் பள்ளிகள், ஆனால் தண்டனை லட்சக்கணக்கான அப்பாவி மாணவர்களுக்கு. பலவீனமானவர்கள் மீது சுமையை ஏற்றும் இழிவான சர்வாதிகாரியாக அரசு செயல்படுவதை அறிய இதைக் காட்டிலும் ஒரு துலக்கமான உதாரணத்தை நம்மால் குறிப்பிட முடியாது.

சமீபகால கல்வித்துறை அறிவிப்புக்கள் மாணவர்கள் மீது செலுத்தும் வன்முறை உண்மையில் கொடூரமானது. சி.பி.எஸ்.சியா, ஸ்டேட் போர்டா, நீட்டா, எஞ்சினியரிங்கா, காமர்ஸ் போய்விடலாமா, நீட்டுக்கு எத்தனை வருடங்கள் கூடுதலாக முயற்சி செய்யலாம் என்பதாக ஏராளமான குழப்பங்கள் இப்போது அவர்களை அலைகழிக்கின்றன. சிறப்பானதாக இல்லாவிட்டாலும் பழைய, மதிப்பெண் அடிப்படையிலான தேர்வு முறை அவர்களது மாற்று திட்டங்களுக்கு உகந்ததாக இருந்தது. சற்றே பதட்டமின்றி தமது இலக்கை நோக்கி அவர்கள் உழைக்க ஒரு நம்பிக்கையை அது கொடுத்தது. ஆனால் நீட் எனும் ஒற்றை நகர்வு அந்த நம்பிக்கை மீது அமிலம் வீசியிருக்கிறது.

எதிர்க்க வலுவில்லாதவர்கள் மீது வன்முறையை ஏவுவதும், தமது சுமைகள் யாவற்றையும் அவர்கள் தோளில் வைப்பதும் உச்சகட்ட சாடிசம். நமது அரசு வாய்ப்புள்ள எல்லா இடங்களிலும் அத்தகைய கொடூர சாடிஸ்ட்டாகவே நடந்துகொள்கிறது. பெட்ரோல் விலை முதல் பண மதிப்பிழப்புவரை அதன் வெளிப்பாடுகள்தான். ஆனால் அத்தகைய நடவடிக்கையை நமது குழந்தைகள் மீது செய்கையில் – அதனை அனுமதிக்கிற நாமும் குற்றவாளியாகிறோம். குழந்தைகளுக்காவே வாழ்வதாக புலம்பித்திரியும் நமது ”குழந்தைகள் மீதான அக்கறையை” எள்ளி நகையாடுகிறது நீட். இது முதல் அடிதான், இன்னும் ஏராளமானவை வரிசை கட்டி வரும். அவை வெளிப்படையாக எல்லா வாய்ப்புக்களையும் பணக்கார, உயர்சாதி மாணவர்களுக்கு கொடுக்கும் ஏற்பாடாகவே இருக்கும். சாடிஸ்ட்டுக்கள் பிள்ளைக்கறி கேட்கலாம், அதற்கு அவர்கள் கூச்சப்படப்போவதில்லை அஞ்சப்போவதிலை. பிள்ளையை படையலிடும் தகப்பனாகவும், தாயாகவும் நீங்கள் இருக்கப்போகிறீர்களா என்பதுதான் கேள்வி!!.

(மாணவர்களிடம் நீட் உருவாக்கியிருக்கும் மோசமான விளைவுகள் மட்டுமே பதிவின் மையம். அதன் சமூக நீதி மீதான தாக்குதல், மருத்துவத்துறையில் அதன் பின்விளைவுகள் பற்றி ஏராளமான தரவுகள், கட்டுரைகள் இருக்கின்றன. அவற்றையும் தேடி வாசிக்கவும். நீட் பற்றிய முழுமையான பார்வைக்கு இது உகந்த பதிவல்ல என்பதை நினைவில் வைக்கவும்)

 

கேட்டல் நன்று.

நீண்ட யோசனைகள், நேர் செய்யவே முடியாத  தொடர் கணக்கீடுகள் என ஏராளமான தாமதங்களுக்கு பிறகு ஒருவழியாய் புதிய வேலையை துவங்கியிருக்கிறேன். மாணவர்களோடு பணியாற்ற வேண்டும் என்பது எனது நீண்ட நாள் விருப்பம். உளவியல் ஆற்றுப்படுத்துனர் மற்றும் பயிற்சியாளர் எனும் துறையை தெரிவு செய்த பிறகு அந்த விருப்பம் இன்னும் தீவிரமானது. ஆனால் பள்ளி ஆற்றுப்படுத்துனர் (கவுன்சிலர்) வேலை என்பது அத்தனை சுலபத்தில் கிடைக்கும் விசயமல்ல. பல பள்ளிகளில் அப்படியான ஒரு பதவியே கிடையாது. அந்த வேலை இருக்கும் பள்ளிகள் பெருநகரங்களில் மட்டுமே உண்டு. சொற்ப சம்பளம் கிடைக்கும் அந்த வேலைக்காக குடும்பத்தோடு இடம்பெயர்வது ஒரு பொருளாதார தற்கொலை முடிவாகிவிடும் ஆகையால் அத்தகைய வாய்ப்புக்களை ஏற்க இயலவில்லை.

ஒரு வழியாக தயக்கங்களை ஒதுக்கிவைத்து இந்த மாதம் சென்னையில் இருக்கும் பள்ளியொன்றில் ஆற்றுப்படுத்துனராக இணைந்திருக்கிறேன். குறைந்தபட்சம் 5 மாணவர்களோடு ஆளுக்கு 45 நிமிடம் பேசுகிறேன். வகுப்புக்களுக்கு நேரடியாக போய் விவாதிக்கிறேன். கூடுதலாக ஆசிரியர்கள் பெற்றோர்களை சந்திக்கிறேன். இந்த அனுபவம் 100 புத்தகங்களை வாசிப்பதைக் காட்டிலும் மேலானதாக இருக்கிறது. நல்வாய்ப்பாக கட்டுப்பாடுகள் விதிக்காத பள்ளி முதல்வர் வாய்த்திருக்கிறார், குளிர்சாதன வசதி கொண்ட அறை தரப்பட்டிருக்கிறது. எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக தரப்படும் வகுப்பு நேரங்களை மாணவர் நலனுக்கான எந்த தலைப்பையும் எடுத்து விவாதிக்கலாம் எனும் சுதந்திரத்தை கொடுத்திருக்கிறார்கள். அனேகமாக எனக்கு தெரிந்த எந்த பள்ளி கவுன்சிலரும் பெற்றிராத வாய்ப்பு இது.

வாரத்தில் 3 நாட்கள் வேலை என்பதால் வாரா வாரம் சென்னைக்கு பயணிக்க வேண்டும். தங்கியிருக்கும் இடத்துக்கும் பள்ளிக்கும் இடையேயான தூரத்தை கடக்க தோராயமாக 4 மணிநேரம் பிடிக்கிறது (போக வர). 2 பேருந்துகள், ஒரு ரயில் பயணம் மற்றும் நடை என சலிப்பூட்டுவதற்கான எல்லா தகுதியும் கொண்ட பயணமாக இது இருக்கிறது. பயணத்தின் விரோதியான முதுகுவலி, சென்னைக்கு விரோதியான காற்று மாசு ஒவ்வாமை (சமீபத்தில் பரிந்துரைக்கப்பட்டிருப்பது ஸ்டீராய்டு மருந்துகள்) என கூடுதல் தகுதிகள் வேறு.  ஆனால் இந்த சிறிய இடையூறுகளை பெரிய சங்கடம் இல்லாமல் சகித்துக்கொள்வதற்கான அனைத்து தகுதிகளையும் கொண்டிருக்கிறது எனது வேலைக் களம்.

ஏழாம் வகுப்பு மாணவர்கள் பலருக்கு தமது வீட்டு முகவரி தெரியவில்லை. எட்டாம் வகுப்பு மாணவர் ஒருவர் என் பெற்றோர்கள் பணத்தை மட்டுமே லட்சியமாக கொண்டிருப்பது (உபயோகித்த வார்த்தை “மணி மைண்டட்”) எனக்கு பிடிக்கவில்லை என்கிறார். சந்திக்கும் பாதிபேருக்கு தான் சரியான மதிப்பெண் வாங்க முடிவதில்லை எனும் குற்ற உணர்வு இருக்கிறது. ஆங்கிலத்தில் பேசுவது கட்டாயமாக இருக்கும் வளாகத்தில் “நான் தமிழில் பேசலாமா என கேட்டால் “எஸ்” என வகுப்பறை அதிரும் அளவுக்கு பதில் வருகிறது (பாகுபாடின்றி எல்லா வகுப்புக்களிலும்). நான் உங்ககிட்ட சொல்றதையெல்லாம் பிரின்சிபல்கிட்ட சொல்லுவீங்களா என உறுதிப்படுத்தும் கேள்வியோடு பேச ஆரம்பிக்கிறார் 5 வகுப்பு மாணவர். இப்படி எந்த நிமிடத்திலும் ஆர்வக்குறைவை ஏற்படுத்தாத வேலையை முழுமையாக பயன்படுத்திக்கொள்ள விரும்புகிறேன். பொருளாதார இடைஞ்சல்கள் என் குரல்வளையை கடிக்கும் முன்னால் அதனை செய்தாக வேண்டும்.

இப்படி சிறியதும் பெரியதுமான பல காரணங்களால் இனி எனது எழுத்து வேலையில் கவனம் செலுத்த இயலாது. ஆகவே இந்த வலைப்பூ இன்னும் கொஞ்சகாலம் உயிர்ப்போடு இருக்காது (அல்லது அரசியல் பதிவுகள் இருக்காது). தனிப்பதிவு எழுதி சொல்லுமளவுக்கு எனது எழுத்துக்கள் முக்கியத்துவம் பெற்றவை அல்ல என்றாலும் எதிர்பார்க்கின்ற சில நண்பர்களுக்கு சொல்வது அவசியமாகிறது. ஆனாலும் இந்த இடைவெளிக்கான உரிய நியாயத்தை பின் நாட்களில் செய்ய முடியும் என நம்புகிறேன்.

நன்றி தோழர்களே. விரைவில் சந்திப்போம்.

 

ஏழைகளெல்லாம் பிணமாக நடத்தப்படும் நாட்டில், நிஜ பிணத்துக்கு ஆம்புல்லன்ஸ் எப்படி கிடைக்கும்?

ஒடிசாவில் மனைவியின் பிணத்தை 10 கிலோ மீட்டர் தூரம் தோளில் சுமந்து சென்ற நபரின் காட்சிப்பதிவுகள் சமூக வலைதளங்களை சிலமாதங்களுக்கு முன்னால் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருந்தது. சமூக வலைதளங்களில் இருந்து தங்கள் செய்திகளை வடிவமைக்கும் தொலைக்காட்சிகளும் இச்செய்தியை ஒளிபரப்பின. பாமரர்கள் இச்செய்தியைப் பார்த்து பதறுவது புரிந்துகொள்ளக்கூடியது. மரியாதையான மரணமும் இறுதிச்சடசங்கும் ஏராளமான மனிதர்களின் வேண்டுதலில் உள்ள எதிர்பார்ப்பு. ஆனால் ஊடகங்களின் குரலும் அதே பாமரத்தனத்தோடு இருப்பது நயவஞ்சகமான எதிர்வினை.

நாய் மனிதனை கடிப்பது செய்தியல்ல, மனிதன் நாயைக் கடித்தால்தான் அது செய்தி என பாரதி கிருஷ்ணகுமார் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறோம். அப்படியே பெருந்தொகையான ஏழைகள் வாழும் உரிமை மறுக்கப்பட்டு மரணத்தை நோக்கி தள்ளப்படும் நிகழ்வுகள் கணக்கு வழக்கின்றி நடக்கிறது. அவை சுவாரஸ்யமற்றவை, நாட்டில் நடக்கும் பெரும் படுகொலையின் ஒரு சிறு நீட்சி இது. ஆனால் இங்கே அதன் அடிப்படை காரணி புறந்தள்ளப்பட்டு இறந்த பெண்ணின் கௌரவமான கருமாதியை மட்டும் கவனிக்க வைக்கும் செய்திக்கண்ணோட்டம் கையாளப்படுகிறது.

தஞ்சாவூர் மருத்துவக்கலூரி மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட்ட அம்மாவைப் பார்க்க 20 கிலோமீட்டர் நடந்து வந்த மகனை நான் இளம் வயதில் பார்த்திருக்கிறேன். இப்போது போய் அரசு மருத்துவமனையைப் பாருங்கள் அன்றைய நிலையில் இருந்து எந்த மாற்றமும் இருக்காது. பிறந்த பிள்ளைக்கு புதுத்துணி எடுத்துதர இயலாத தகப்பன்களும், எல்லா வியாதிக்கும் பாரசிட்டமால் மாத்திரை வாங்கிச்செல்லும் மனிதர்களும், ஸ்கேனுக்கு 500 ரூபாய் கொடுக்க முடியாமல் தலைக்காயத்தோடு விதியின்மீது பாரத்தைப்போட்டு காத்திருக்கும் மனிதர்களும் தினசரி தட்டுப்படுவார்கள்.

அரசு மருத்துவமனைகளுக்கு நிதியில் பெருமளவு பணம் நோயாளிகளுக்கு பலன் தராத செயல்பாடுகளில் முடக்கப்படுகிறது. ஸ்கேன் எந்திரங்கள் பல வாங்கப்படும், ஆனால் அவற்றை கையாள ஆட்கள் நியமிக்கப்பட மாட்டார்கள். தனியார் கண் மருத்துவமனைகளின் முகாம்களுக்கு மட்டும் மாவட்ட வாரியாக கோடிகளில் பணம் ஒதுக்கப்படுகிறது. ஆனால் அரசு கண் மருத்துவமனைகள் அடிப்படை தேவைகள்கூட இன்றி அல்லாடுகின்றன. இதற்கான காரணம், எந்திரங்களிலும் கட்டிடங்களிலும் கமிஷன் பார்ப்பது எளிது.

அடையாறு புற்றுநோய் மருத்துவமனையில் ஒரு புற்றுநோய் கண்டறியப்பட்ட நோயாளி உடனடியாக உயர் சிகிச்சை பெற இயலாது. சமயத்தில் மாதக்கணக்கில் காத்திருக்க நேரலாம், காரணம் கட்டுக்கடங்காத நோயாளிகளின் எண்ணிக்கை. தேறாத நோயாளிகள் என வகைப்படுத்தப்படுபவர்களை வீட்டுக்கு அனுப்பும் செயலும் சாதாரணமாக நடக்கும், காரணம் அந்த படுக்கையில் சிகிச்சை பெற இன்னும் பலர் வெளியே காத்திருப்பார்கள். நம்மிடம் உள்ள புற்று நோயாளிகள் எண்ணிக்கைக்கு நமக்கு மாவட்டத்துக்கு ஒரு புற்றுநோய் மருத்துவமனை தேவை, நாமக்கோ அடையாறு புற்றுநோய் மருத்துவமனை எனும் தனியார் மருத்துவமனைதான் ஏழைகளின் இறுதி வாய்ப்பு (எல்லோருக்கும் இலவச சிகிச்சை தரப்படாது, அங்கே பல அடுக்கு சிகிச்சை உண்டு அதில் இலவச சிகிச்சையும் உண்டு).

இந்தியாவில் சாதாரண வயிற்றுப்போக்கிற்கு சிகிச்சைபெற முடியாமல் இறந்துபோகும் மக்கள் லட்சக்கணக்கில் இருக்கிறார்கள். ஆகவே புற்றுநோய்க்கெல்லாம் ஏழைகள் சிகிச்சை எதிர்பார்ப்பது தகுதிக்கு மீறிய ஆசை. ஆகவே அதை விட்டுவிட்டு தினசரி வாழ்வுக்கான வழியாவது இருக்கிறதான் என பார்க்கலாம்.

பிணங்கள் பயணிக்கத்தான் வழியில்லை. உயிரோடு இருக்கும் ஏழைகள் பயணிக்கும் அரசுப் பேருந்துகள் எப்படி இருக்கிறது?

நீண்டதூரம் பயணிக்கும் வசதியற்ற மக்கள் அரசுப்பேருந்துகளைத்தான் நம்பியிருக்கிறார்கள். இப்போது இயங்கிக்கொண்டிருக்கும் நீண்டதூர பேருந்துகளில் பாதி ஓடத் தகுதியற்றவை. வார இறுதி நாட்களில் பெருநகர பேருந்து நிலையங்களைப் போய்ப்பாருங்கள். மக்களின் நரக வேதனை கண்கூடாக காணலாம். முன்பதிவு செய்யப்பட்ட அரசுப்பேருந்துகளையே இயக்க முடியாமல் அல்லாடுகிறது அரசு. பல சமயங்களில் எங்கிருந்தோ வரும் பேருந்துகளை மாற்றிவிட அதிகாரிகள் அல்லாடுவதை நேரில் பார்த்திருக்கிறேன். தொலைதூர சாதாரண பேருந்துகளில் தலைசாய்க்க தோதாக இருக்கைகள் இல்லை, அதன் உயரம் குறைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதில் பலமணிநேரம் பயணித்து மறுநாள் பணிக்கு செல்வோரது துயரம் இதுவரை யாராலும் பதிவு செய்யப்படவில்லை. புதிய பேருந்துகளின் இருக்கை வடிவமைப்பை ஒரு சைக்கோதான் செய்திருக்க வேண்டும். இவற்றில் சராசரி உயரம் உள்ளவர்களே முடக்கித்தான் உட்கார முடியும். நகரப்பேருந்துகள் இன்னும் லட்சனம், உடலில் கீறல் விழாமல் தப்பிக்கவே நீங்கள் பூர்வ ஜென்மத்தில் புண்ணியம் செய்திருக்க வேண்டும்.

இதே கதைதான் ரயில் வசதிகளுக்கும். திருச்சி காரைக்கால் இடையேயான பாசஞ்சர் ரயில்கள் பெரும் நெரிசலுடனேயே இயங்குகின்றன. காரணம் அவற்றின் கட்டணம் பேருந்தைவிட பாதிக்கும் குறைவு. இதற்காக தங்கள் பயணத்திட்டத்தையே மாற்றுகிறார்கள் சாமனிய மக்கள். லாபம் தரும் வழித்தடங்களிலும் கூடுதல் ரயில்கள் இயக்கப்படுவதில்லை. தஞ்சாவூர் சென்னைக்கான அகல ரயில் பாதைப்பணிகள் 10 ஆண்டுகள் இழுத்தடிக்கப்பட்டது, காரணம் தனியார் ஆம்னி பேருந்து உரிமையாளர்களின் செல்வாக்கு. வசதியற்ற முதியவர்களின் பயணத்துக்கு ஓரளவு உகந்தது ரயில்கள்தான். அங்கு அவர்களுக்கு தரப்பட்டு வந்த சலுகைக் கட்டணத்துக்கு சங்கு ஊத ஏற்பாடுகள் நடக்கின்றன. ஆண்டுக்கு 75 கோடிகளை உடுத்தும் ஆடைக்காக செலவளிக்கும் டெல்லி கிழவர் மோடி கூச்சநாச்சமே இல்லாமல் முதியோர் கட்டண சலுகையை விட்டுத்தாருங்கள் என வேண்டுகோள் விடுக்கிறார். ரயில்வே சீர்திருத்த கமிட்டிகள் ஊனமுற்றோர் பயணச்சலுகைகளையும் தண்டச்செலவுகள் என வரையறுத்து அதனை நிறுத்தச்சொல்கின்றன.

காவல் நிலையம், நீதிமன்றம், சிறை, தாலுக்கா அலுவலகம் என எல்லா அரசு அலுவலகங்களிலும் ஏழைகள் நாயினும் கீழாக நடத்தப்படுவதை கண்கூடாக பார்க்கலாம். ஜாமீன் மனு போட வசதியில்லாத காரணத்தால் அதிகபட்ச தண்டனை காலத்தை கடந்தும் விசாரணைக் கைதிகளாகவே இருப்பவர்கள் இந்தியாவில் லட்சக்கணக்கில் இருக்கிறார்கள். அதிகார வர்கம் மட்டும்தான் இப்படி என நினைப்பதற்கில்லை. அரசின் சேவைத்துறைகளிலும் இதுதான் நிலை. அரசின் உதவித்தொகையைப் பெறுவதற்காக வங்கிக் கணக்கு ஆரம்பிக்கும் ஏழைகளின் நிலையை போய் பாருங்கள், கோரிக்கைகளை தட்டிக்கழிக்க முனைவது மட்டுமல்ல குறைந்தபட்ச மரியாதைக்கூட தகுதியற்றவர்கள் எனும் கண்ணோட்டத்துடனேயே அவர்கள் அனுகப்படுவார்கள். காரணம், ஏழைகளை இப்படி நடத்தினால் போதும் எனும் நம்பிக்கை அரசாங்கத்தின் எல்லா மட்டத்திலும் இருக்கிறது.

இந்த வம்பே வேண்டாம் என்று நடந்து போகும் ஆட்களுக்கும் இங்கு மரியாதை கிடையாது. பெருமளவில் கட்டணச்சாலைகளுக்காக கையகப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் சாலைகளில் பாதசாரிகள் மீது கரிசனமே கிடையாது. உதாரணத்துக்கு கிருஷ்ணகிரி – பெங்களூர் சாலையை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள், ஓசூர் தர்கா முதல் மூக்கொண்டபள்ளி பேருந்து நிறுத்தம்வரையான தூரம் 3 கிலோமீட்டர் இருக்கலாம். ஆனால் பாதசாரிகள் இவற்றுக்கிடையே சாலையை கடக்க எந்த வசதியும் கிடையாது. ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் இடுப்பளவு உள்ள தடுப்பை தாண்டி உயிரைப் பணயம் வைத்தே சாலையின் மறுபக்கத்தை அடைகிறார்கள். பல கிராமங்களையும் சிறு நகரங்களையும் பிளந்துகொண்டு செல்லும் கட்டணச்சாலைகளின் நிலை இதுதான்.

இப்படியான வாழ்வியல் சிரமங்களை சொல்லும்போதெல்லாம் நமது நடுத்தரவர்க நற்செய்தியாளர்கள் “கடுமையாக உழைத்து” பணம் சேர்த்தால் இந்த துயரங்களை எளிதில் சமாளிக்கலாம் இல்லையா என ஆலோசனை சொல்வார்கள். இந்த வாய்கள் எல்லாம் பெருமுதலாளிகளுக்கான சலுகைகளைப் பற்றி பேச மறுத்து வறியவர்களுக்கு கிடைக்கும் புளுத்துப்போன இலவச அரிசியால் நாடு குட்டிச்சுவராய் போவதாக புலம்புபவை. ஆனால் இவர்களுக்கு எது உழைப்பு என்பதில் எந்த கருத்தும் கிடையாது. ஒரு சிறப்பு மருத்துவரின் 3 நிமிட உழைப்புக்கு 400 ரூபாய் கொடுக்க தயங்காத என் உறவினர் ஒருவர் தன் வீட்டில் நடந்த 3 மணிநேர வயரிங் வேலைக்கு 500 கேட்பது ரூபாய் அநியாயம் என்கிறார். இதன் அடிப்படை காரணம் ஏழைகள் அதிகம் சம்பாதிக்க தகுதியற்றவர்கள் எனும் எண்ணம் பரவலாக இருப்பதுதான். விவசாய வேலைகள் ஏறத்தாழ ஒழிந்தாயிற்று, கட்டிட வேலை முதல் உணவகப் பணிவரை எல்லாவற்றும் மலிவுக்கூலிகள் இறக்குமதி செய்யப்படுகிறார்கள். இதையெல்லாம் தாண்டித்தான் ஒருவன் இங்கே சம்பாதித்தாக வேண்டும், கடுமையான விலைவாசியைத் தாண்டி அதில் சேமிக்கவும் வேண்டும்.

கடுமையான உடலுழைப்பு பணிகளில் இருப்போர் நீண்டகாலம் அதே வேலையில் இருக்க முடியாது. வயதான பின் அவர்களுக்கு வேலைதர இங்கே எந்த ஏற்பாடும் இல்லை. அதிருஷ்டவசமாக உழைத்து பணம் சேமிக்க வழியிருந்தாலும் பெரிய பிரயோஜனம் இல்லை. காரணம் வங்கி சேமிப்புக்கான தற்போதைய வட்டிவிகிதங்கள் பணவீக்க விகிதத்துக்கு மிக அருகில் இருக்கின்றன. போதுமான எண்ணிக்கையில் முதியோர் காப்பகங்கள் இங்கில்லை, உருப்படியான முதியோர் பாதுகாப்பு திட்டங்கள் இங்கே கிடையாது (பல வளர்ந்த நாடுகள் தங்கள் வருவாயில் பெருந்தொகையை முதியோர் நலனுக்காக செலவிடுகின்றன, சீனாவில் பெரும்பான்மையான முதியோர் இல்லங்களில் நீச்சல் குளம்கூட இருக்கும்). இங்கே பணமில்லாத முதியவர்களுக்கு மரணத்தை எதிர்பார்த்து காத்திருப்பதைத்தவிர வேறு வழியில்லை.

இதற்கும் மிடில் கிளாஸ் பிரசங்கிகளிடம் தீர்வு உண்டு. எப்படியாவது பிள்ளைகளை “நன்றாக படிக்க” வைத்துவிட்டால் அதன் மூலம் வாழ்வில் முன்னேறலாம் என்பது அவர்களது அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை. அந்த வாய்ப்பை பரீட்சித்துப் பார்க்க ஏழைகளுக்கு உள்ள ஒரே வாய்ப்பு அரசாங்கப்பள்ளிகள்தான். ஆனால் அவை மரணப்படுக்கையில் வைக்கப்பட்டு கால் நூற்றாண்டுகளாகிறது. இந்தியா முழுக்க 5 லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட ஆரம்பப்பள்ளி ஆசிரியர் பணியிடங்கள் காலியாக உள்ளன (நிஜமான பற்றாக்குறை இன்னும் கணிசமாக இருக்கும்). மிச்சமிருக்கும் பள்ளிகளை இழுத்து சாத்த டெல்லியில் இருந்து மேக்கப் மாடலும் சென்னையில் ரெஸ்ட் ராணியின் வழிவந்த அரசும் முழுமூச்சுடன் செயல்படுகிறார்கள். புதிய கல்விக்கொள்கை, வீடியோ வழி கல்வி மூலம் அரசாங்க ஆசிரியர் வர்கத்தை ஒழிக்க முனைகையில் மாநில அரசு ஆசிரியர் நியமனத்தையே நிறுத்தி வைத்திருக்கிறது.

இவ்வளவுக்குப் பிறகும் தவறிப்போய்கூட யாரும் மேல்படிப்புக்கு போகக்கூடாது என்று ஆறாம் வகுப்பிலேயே மாணவனை தரம் பிரித்து அவர்களை அடிமட்ட வேலைகளிலேயே நிரந்தரமாக்க திட்டம் வகுக்கப்பட்டிருக்கிறது. கல்லூரிக் கட்டண உயர்வு, கல்வி நிலையங்கள் தனியார் மயம் என ஏராளமான யோசனைகள் ஏழைகளின் கல்விக்கனவுக்கு எள்ளும் தண்ணீரும் தெளிக்க காத்திருக்கின்றன.

நிகழ்காலமும் எதிர்காலமும் நம்பிக்கையளிக்கும்படி இல்லாமல் தவிக்கும் ஏழைகளிடம் உள்ள கொஞ்சநஞ்ச பணம் மற்றும் நேரத்தை சாமியும் சாராயமும் அபகரிக்கின்றன. பங்காரு சாமியாரின் ஒரே இலக்கு ஏழைகள்தான். சீரியல்கள் மூலம் ஜோதிடமும் பரிகாரங்களும் ஏழை மக்களிடம் இப்போது தீவிரமாக நிலைகொடிருக்கின்றன.

இந்திய ஏழைகள் இப்போது முற்றாக மரண விளிம்பில் நிறுத்தப்பட்டிருக்கிறார்கள். அதனை அவர்கள் அறிந்துகொள்வதை தடுக்கவே இனவெறியும் மதவெறியும் கூடுதலாக பக்தியும் ஜோதிடமும் ஊட்டி வளர்க்கப்படுகின்றன. நம் நாட்டில் எண்ணிக்கையில் அடங்காத அளவுக்கு பிணங்கள் அதிகார வர்கத்தால் உற்பத்தி செய்யப்படுகிறது. அதனை கவனமாக தவிர்க்கும் ஊடகங்கள், அந்த பலியாடுகளில் சிலவற்றுக்கு கிடைக்காமல் போகும் கடைசி மரியாதை பற்றிய ஆதாரங்கள் கிடைத்தால் அவற்றை வெளியிட்டு தங்கள் பாவத்தை கழுவ முற்படுகின்றன.